null Beeld

Review: Wolf Parade - Apologies to the Queen Mary

Op de grens tussen de territoria van Modest Mouse en The Arcade Fire, en op een boogscheut van de blokhut waar de city slickers van TV On The Radio hun songs schrijven, leeft een roedel Canadezen dat zich - geheel in sync met de opmars van de wolf in...

Herbert Struyf

Op de grens tussen de territoria van Modest Mouse en The Arcade Fire, en op een boogscheut van de blokhut waar de city slickers van TV On The Radio hun songs schrijven, leeft een roedel Canadezen dat zich - geheel in sync met de opmars van de wolf in indie-land (Wolf Eyes! Wolfmother! Patrick Wolf!) - Wolf Parade laat noemen. De heren hebben uitstekende connecties: Modest Mouse-hoofdkaas Isaac Brock 'ontdekte' de band en produceerde een flinke hap van debuut 'Apologies to the Queen Mary'. Zanger-gitarist Dan Boeckner en drummer Arlen Thompson hebben bovendien een verleden in Arcade Fire, met wie Wolf Parade dan ook al snel mee de tourbus op mocht. Behoorlijk coole referenties dus, die - zeker als je sound sterk aanleunt bij die Grote Voorbeelden - voor een debuterend bandje de doodsteek kunnen betekenen.

Gelukkig kunnen wij u melden dat 'Apologies to the Queen Mary' een verzameling uitermate catchy songs is. Al valt dat niet altijd meteen op, want hier wordt niet teruggedeinsd voor drama & theatraliteit: luister hoe de stemmen van Boeckner en Spencer Krug elkaar afwisselend aanvullen en aanvallen, of hoe ze het om de beurt op een huilen zetten en toch fantastisch klinken. Luister zeker ook naar 'I'll Believe in Anything', één lange, dwingende smeekbede om liefde waarin Krug alles belooft wat Zij horen wil, terwijl de song aanzwelt en versnelt en spartelt om aan de meltdown te ontsnappen.

Ongewone keuzes en combinaties zorgen voor spanning: potente seventies-glampop à la Eno en Bowie botst met schichtige neuropop genre Devo en Pixies. Al te vertrouwde thema's krijgen nieuw leven ingeblazen door een geweldige tekst. Het koppel uit 'Grounds for Divorce' is uit elkaar gegroeid, maar beseft het nog niet. Zij: 'I hate the sound of the buses on the ground/ I hate the way they scrape their brakes all over town.' Hij: 'Pretend it's whales, keeping their voices down.' Haar binnensmondse 'Fuck you' mag u er zelf bij denken.

Zoveel puur poptalent en eigenzinnige gedrevenheid zouden ons bijna jaloers maken op Dante DeCaro, die onlangs Hot Hot Heat verliet en van Wolf Parade een kwintet maakte: hij weet nu hoe het moet voelen om van Beringen-Heusden-Zolder naar Juventus getransfereerd te worden. Waarschijnlijk zal Wolf Parade met deze plaat nog nipt de finale missen - hier en daar raakt een song voortijdig buiten adem of blijft er eentje net iets te lang in de middencirkel dribbelen - maar voor de volgende cd ligt onze pronostiek al vast.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234