Review: Wolfmother op Pukkelpop 2016 (Main Stage)

Er zijn twee dingen die ons te binnen schieten telkens we de natuurlijke begroeiing van Andrew Stockdale een podium zien innemen. Ten eerste: 'Nù gaan we wat te zien krijgen', en meteen daarna: 'Maar wat het ook is, we zullen het vast al eens elders gezien hebben.'

In Kiewit en omstreken woedt al jaren dezelfde discussie: Wolfmother of The Sore Losers, wie was eerst? Een zinloze discussie, voor u al te gretig en in het Limburgs aan het fulmineren slaat, want het antwoord luidt: 'Led Zeppelin', alsook 'The Who', en 'Black Sabbath'. Het verschil tussen beide bands is dat The Sore Losers en Wolfmother wel met hetzelfde bouwpakket aan de slag zijn gegaan, maar dat die eersten al snel de handleiding uit het raam gekeild hebben om hun eigen kastje in elkaar te timmeren, terwijl Wolfmother afgestudeerd is aan de school waar je leert dat een goed cliché nooit ongelegen komt, en dus liefst zo dicht mogelijk aanleunt bij Het Boekje.

In het beste geval leidt die houding tot nummers als 'Woman', altijd een vrijkaart voor een geleide wandeling door het museum van de gitaar, en ' Joker & the Thief', dat al méér dan één verkoper van luchtinstrumenten steenrijk heeft gemaakt. En in het slechtste geval? Tja, dan leidt het tot iets dat wel erg sterk op die vorige nummers lijkt, maar dat het moet stellen met een andere titel en zonder de aha-erlebnis.

Dat deert niet op een festival, alleen zijn we het wel stilaan moe telkens weer diezelfde twee pieken te moeten noteren terwijl Wolfmother er wel vrolijk platen bij blijft uitpersen. Dan is het ook niet verwonderlijk dat een mens, na een tijdje in de hamerende zon, het ook stilaan moe wordt om nog langer moedwillig nààst het feit te kijken dat wanneer Stockdale die dubbele gitaar bovenhaalt hij niet alleen meer klínkt als een Led Zep-coverband, maar er ook zo uitziet, en dat hij in allerlei wervelends als 'Dimension' en 'New Moon Rising' uiteindelijk maar één slechte uithaal verwijderd is van de territoriale wateren waarin The Darkness al een hele tijd ligt te dobberen, wachtend op de verlossende torpedo.

Opvallend: tussen twee nummers door betuigde Stockdale zijn medeleven voor een bepaalde tragische gebeurtenis, alleen konden we uit zijn gemompel niet opmaken welke. Nu, er was sowieso een ruim assortiment waaruit hij kon kiezen. Even later fladderden er witte vlinders over de reusachtige schermen naast het podium: het was tien na zes 's avonds, en het was vijf jaar geleden dat de hemel brak boven Pukkelpop. Kijk, dan toch nog rillingen gevoeld tijdens Wolfmother.


Dit vond ù van Wolfmother op Pukkelpop:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234