null Beeld

Review: Wu-Tang Clan op Couleur Café 2015

Wu-Tang Clan. Helden van vroeger. Helden van nu. Mogelijk ooit helden van straks. Maar na hun doortocht op Couleur Café heb ik er geen goed oog in. Eén ster? Eén ster. Sorry trouwens voor de lange uitleg. Ik had geen tijd voor een korte.

Gert Van Nieuwenhove

Met het openbaar vervoer overal naartoe! Dit keer kom ik vanuit Antwerpen de hoofdstad Brussel binnengespoord. De avond ervoor in het Rivierenhof naar Tourist Lemc wezen kijken. Toen Tourist heel jong was, en opgroeide in de Seefhoek ('Tusse kaerk en moskee / tusse vóedselpaketten en et OCMW / tusse d’Arabische wijk en den Oêstblokcoté') schreef hij een korte ode aan de Wu-Tang Clan die vanavond de eerste dag van Couleur Café afsluiten: 'Oepgegroeid de generase 84 / gin gsm gin mp3 / 't ware walkman tijden / pillen oep muziek / deur 't geruis de Wu-Tang forever van buite geliêrd / liêre rappe van de groêtmiesters'. Zelf ken ik 'Wu-Tang forever' niet helemaal uit het hoofd, maar in het fenomenale eerste halfuur van cd 1 haal ik een belachelijke 80 %. Om maar te zeggen: deze concertbespreking komt van een ontgoochelde liefhebber. De voortekenen zijn in Brussel nochtans niet slecht. De 20e verjaardag van het debuut 'Enter the Wu-Tang (36 Chambers)' ligt twee jaar achter ons, de Clan hoeft dus niet meer alleen in rewind te gaan.

In de metro (drie haltes, maar bij dit weer ga ik niet wandelen) spot ik evenveel Wu-shirts (hier en daar zelfs een vleermuistatoeage) als er in de omgeving van een groot Stonesconcert overal tongen opduiken. Er is op Couleur Café zelf een shout out van Wycleff Jean richting de Clan net voor de ex-Fugee 'Ready or not' inzet, twee uur voor het Wu-concert. Er volgt een mini-stormloop naar het hoofdpodium. Nog snel iets terugtrakteren, gesprek beëindigen en mee naar voren. Geen onweer in zicht. Geen jas of trui nodig bij deze zonsondergang. De kerktoren vlakbij de moskee tussen de Molenbeekse Maghrebwijk en de blankere Jette-coté waar ik nog vijf jaar als tourist heb gewoond (en veel heb geleerd) is zelfs heel even zichtbaar vanop de plek waar ik eerst sta. Alleen een volle maan met een vleermuis erin ontbreekt als ik verder doorsteek naar voren, en op die plek de openende sample hoor: 'Shaolin shadowboxing, and the Wu-Tang sword style. If what you say is true, the Shaolin and the Wu-Tang could be dangerous'. Dus zal 'Bring da ruckus' openen. Goed!

Als een heerlijk onoverzichtelijke zwerm komen ze de bühne op gesprongen. 'Ghostface, catch the hype of a blast verse', opent Ghostface Killah de eerste strofe. De tweede moet worden overgeslagen, want geen Raekwon The Chef te bespeuren. De bezonnebrilde baldhead Inspectah Deck is er wel bij: 'Hardcore like porno flick bitches'. GZA ook. Zijn stijl is kalmer en brengt in strofe drie een beetje overzicht. Maar niet lang, want 'Da mystery of chessboxin' is al begonnen. U-God is eerst aan zet, Ghost antwoordt. Is dat euh, Masta Killah onder een veelkleurenhoedje? En moet Method Man hier niet al een refreintje doen dat alles samenhoudt? Inderdaad, geen Method Man. Hoezo, geen Method Man? Da's live de allerbeste van de hele bende. Ook geen RZA, een man die met twee zinnen subtiel kan dirigeren en chaos kan bijsturen. Achteraan Cappadonna en iemand die ik niet ken. Ja, hé sorry. Da's hier gewoon de Wu-Tang Clan niet! 'Clan in da front' is op plaat helemaal van GZA, maar hij doet maar één strofe. Een stukje 'Do you really (thang thang)' doen zonder Method Man, die normaal 70 % van die song rechthoudt, het is aan de belachelijke kant. En moet ik naar 'Dat's gangsta' van U-God luisteren? Naar 'Ice cream', een song van Raekwon, die schittert door zijn afwezigheid? Naar een bindtekst die gaat van 'Bitches want their pussy sucked with ice cream'? Naar een slechte versie van 'C.R.E.A.M.? 'Cream' na 'ice cream', is dat trouwens de nieuwe stijl? Naar 'Shame on a nigga' waarin iedereen Ol' Dirty Bastard, Meth én Rae nadoet, in een song die op plaat alléén door die drie kerels gedragen wordt? Naar minutenlange vragen richting publiek over wie er van echte hiphop en dus van de Clan houdt?

Klein lichtpuntje: 'Winter Warz' van Ghostface - met U-God en Cappadonna - is wél van A tot Z goed. Hiérvoor ben ik gekomen. Niet voor een dj - Mathematics als ik het goed heb - die eventjes met handen en voeten scratcht. De dj van Wycleff Jean was trouwens grappiger. Niet voor de aanmoediging 'The energy y'all give to us, that's what we'll give right back to you, alright, so jump' die '4th chamber' inleidt, een song die al na een minuut wordt stilgelegd. En wie gaat er hierna tijd winnen? 'Put your Wus up' roepen? 'Come together' van - huh - The Beatles coveren? Topsongs als 'Reunited' (hoezo, reunited?), 'Triumph' (Afgang ware beter geweest) en 'For heavens sake' (inderdaad!) in de versnipperaar gooien? 'One blood under Wu' als reggae proberen te verkopen? 'Shimmy shimmy ya' van Ol' Dirty Bastard coveren als eerbetoon aan de 'Drunken master', wiens nek in 2004 werd geraakt door een fataal Wu-zwaard? Kijk, natuurlijk kon Dirty een behoorlijk stukje rappen, maar wel vaak met slechts één ding in gedachten: een bubble butt ter grootte van een paar watermeloenen. Op Couleur Café staat iedereen vrolijk 'Oh baby, I like it raw' mee te brullen. Even meegeven dat Dirty ooit heeft gerapt over zijn jongeheer die als een ballon opzwol als gevolg van een paar tegelijkertijd opgelopen geslachtsziekten, en dat 'raw' zonder condoom betekent.

Thuisgekomen beluister ik nog eens 'A better tomorrow', de titeltrack van de meest recente Wu-plaat. Sociaal bewustzijn, rassenrellen, blues met een sprakeltje hoop, Barry White in het refrein: een heel mooie song die op Youtube een door de Clan zelf gemaakte video meekreeg met Obamas gelijkheidsprincipe in de mix: 'We want justice, police supposed to protect and serve / And then they shoot us down like wild animals / The nerve of them cold-hearted killers / With blue suits slaying our black youth'. Dié Clan wil ik 'in a world more iller than ever' verdedigen, maar die groep krijgen we niet. Wu-Tang Clan laat de nieuwe plaat gewoon links liggen en kiest ervoor om in de plaats de rapper Streetlife te laten afsluiten, met een eigen song en met de boodschap dat hij - Streetlife dus - bereid is te signeren aan de merchandisingstand. Heel genereus, heren! Ik zeg de Wu-Tang Clan nog geen vaarwel. Ik zeg wel zeer nadrukkelijk: 'I'm outta here'.


En dit vond ù ervan:

undefined

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234