null Beeld

Review: Yeah Yeah Yeahs - Fever To Tell

Ooit al een saflet op uw bakkes gekregen? Wij ook niet, en we zijn geen vragende partij. Maar we weten precies hoe het voelt: zoals 'Fever to Tell', de langverwachte eerste cd van Karen O (zang), Nick Zinner (gitaar) en Brian Chase (drums), beter bek...

Charlie Poel

Ooit al een saflet op uw bakkes gekregen? Wij ook niet, en we zijn geen vragende partij. Maar we weten precies hoe het voelt: zoals 'Fever to Tell', de langverwachte eerste cd van Karen O (zang), Nick Zinner (gitaar) en Brian Chase (drums), beter bekend als de nieuwste New Yorkse punkhype, The Yeah Yeah Yeahs. Al is nieuwste in het geval van de Yeahs niet helemaal op zijn plaats: vorig jaar al werd wereldwijd ruchtbaarheid gegeven aan de debuut-ep van het trio. Die was moeilijk te verkrijgen, maar op verzamel-cd's allerhande doken algauw de nummers 'Mystery Girl', 'Miles Away' en 'Our Time' op. En dus was, nog voor ze goed en wel iets bewézen hadden, de naam van The Yeah Yeah Yeahs al gemaakt. Ook hier in le Château P.
Her en der mag een strandjanet dan al met veel chagrijn naar minpunten speuren, of verzuurd doen over het succes van The White Stripes, The Strokes, en nu ook The Yeah Yeah Yeahs, de energie die deze jongste lichting garagegroepen uitstraalt, is een verademing. En waar The White Stripes niet verhullen dat de ouwe blues van Robert Johnson & co een inspiratiebron was, en The Strokes hun bewondering voor Velvet Underground niet (kunnen) wegsteken, is bij The Yeah Yeah Yeahs de invloed van Led Zeppelin het beste aanwijsbaar: gitarist Zinner roept moeiteloos herinneringen op aan Jimmy Page (maar evengoed aan het surfgitaartje van Dick Dale of - bien étonné de se trouver de nouveau au premier plan - Link Wray, zie ook 'Songs: Ohia'), Karen O krijst als de beste Robert Plant en Chase mept er op los met een kracht de baarlijke duivel John Bonham waardig. Denk voor de zang ook nog aan PJ Harvey die haar strot écht opentrekt, aan het hardste van Liars (O is het liefje van hun zanger Angus Andrew) en aan de oerkracht van 'Nevermind' van Nirvana, en u weet bijna hoe gemeen en hard en overdonderend 'Fever to Tell' klinkt. En dat elf nummers lang, waarbij de voet nauwelijks van het gaspedaal wordt gelicht. Of moet het eigenlijk twaalf nummers zijn? Lange seconden na het slotakkoord van 'Modern Romance' (een zeldzaam rustpunt, doet aan de onvermijdelijke Velvet Underground denken) volgt nog de geprevelde hidden track 'Poor Song'. Sterk.

undefined

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234