Review: Zornik - Alien Sweetheart

Het is volledig legaal, en artistiek min of meer verantwoord: wie vandaag de dag een nieuw en kapitaalkrachtiger publiek wenst te bereiken zonder noemenswaardig van koers te veranderen, duikt met een aangepast instrumentarium de theaters in. Begin vo...

Het is volledig legaal, en artistiek min of meer verantwoord: wie vandaag de dag een nieuw en kapitaalkrachtiger publiek wenst te bereiken zonder noemenswaardig van koers te veranderen, duikt met een aangepast instrumentarium de theaters in. Begin volgend jaar is Zornik aan de beurt, Vlaanderens nummer 1 bij de jongvolwassenen, en net zoals de meeste van hun voorgangers hebben ze een op maat gesneden cd aan hun theatertour gekoppeld. Ze zouden zot zijn als ze het niet deden, en 't is wellicht nog volledig aftrekbaar ook.

Geen idee hoe limited onze edition is, maar het ons toegeleverde exemplaar van 'Alien Sweetheart' bestaat uit twee cd's: negen nieuwe songs en een bewerking van 'Monday Afternoon' op cd 1, vier akoestische versies van eerder uitgebrachte Zornik-songs en één nieuwe, 'Are You a Junkie?' (neen, you?), op cd 2.

Eerlijk: men vindt grotere Zornik-fans dan wij, maar deze akoestische incarnatie bevalt ons zeer. Akoestisch is trouwens erg relatief: de meeste songs op 'Alien Sweetheart' leunen op een stevige drumbeat, en regelmatig worden ze aangekleed met een sfeervolle streep electronica (meer een zacht middengolfgeruis eigenlijk). 'Keep Me Down' moet Koen Buyse geschreven hebben nadat hij over Tom Petty had gedroomd, en de drumintro van 'Things Are Changing' - met een straatlengte voorsprong onze favoriet (primeur: kippenvel bij Zornik!) - is naaste familie van die van 'Suzie Q'.

De gezwollen pathos van de oude Zornik heeft, op een paar zenuwtics na, plaatsgemaakt voor volwassen songs die over alles of niks zouden kunnen gaan, songs waarbij je in ieder geval nog maar zelden denkt: ocharme Buyse, dat hij nog leeft! Wat ons misschien nog het meest vreugdevol stemt, is dat hij niet langer te pas en te onpas zijn gevreesde huighuil bovenhaalt maar gewoon zingt wat hij te zingen heeft, ook al is dat zoals in het refrein van opener 'I Feel Alright' niet meer dan 'Lalala-lalala'. Minder is meer, of zoals hij zelf zegt in 'Another Year': 'People always talk more than they should'.

Cd 1 bevat de beste songs die Buyse totnogtoe geschreven heeft (de 'pow-pow-pow's in de bridge van 'Monday Afternoon' tillen het nummer een jaar na de eerste release naar een veel hoger niveau), terwijl de akoestische versies van oude klassiekers op cd 2 aantonen dat de nieuwe formule Zornik gewoon veel beter ligt.


'I am sane but I fake it' zingt Buyse in 'So Much More to Come'. Wij zouden zeggen: fake zo verder!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234