null Beeld

Review: Zwan - Mary Star of the Sea


Zwan. Het moet de domste groepsnaam zijn die we in zeer lange tijd gehoord hebben, maar in het geval van Billy Corgan is het misschien niet eens zo'n slechte keuze: iemand die na tien jaar Smashing Pumpkins een concept-cd met een pompeuze titel als...


Zwan. Het moet de domste groepsnaam zijn die we in zeer lange tijd gehoord hebben, maar in het geval van Billy Corgan is het misschien niet eens zo'n slechte keuze: iemand die na tien jaar Smashing Pumpkins een concept-cd met een pompeuze titel als 'MACHINA/The Machines of God' uitbrengt is volgens ons dringend aan een dosis gezonde onnozelheid en humor toe. Ergo: Zwan, een groep waarin Billy Pumpkinhead naast zich ook Matt Sweeney (ex-Chavez), David Pajo (in een ver verleden nog bij cultgroepen Slint en Tortoise), Paz Lenchantin (van A Perfect Circle) en de van de Pumpkins meegekomen drummer Jimmy Chamberlin verzamelde. Want laten we eerlijk zijn: hoe hard men ons ook probeert te overtuigen dat Zwan een groép is, Corgan schreef de meeste songs en de Zwan-sound is onmiskenbaar geheel des Pumpkins - en daar bepaalde Corgan volgens de geruchten alles.

Is er dan niks veranderd? Toch wel: Corgan zélf, vermoeden we. De man klinkt de hele cd lang alsof er een loden last van zijn schouders is gevallen, alsof hij zich na jaren aanmodderen eindelijk van een bloedmooie maar bijzonder lastige bitch van een lief heeft kunnen bevrijden. Zagen we hem - de graaf Dracula van de grunge-generatie - daar trouwens gewoon lachen in de clip van 'Honestly'? Het idéé!

Maar genoeg amateurpsychologie: de muziek, dat is waar het hier om draait, en die is bijwijlen uitstekend. 'Mary Star of the Sea' opent sterk met 'Lyric' en - vooral - 'Settle Down', een lap machtige powerpop die moeiteloos naast het allerbeste van Sugar kan staan. Ook geheel onweerstaanbaar vinden we het heerlijk debiel getitelde 'Baby Lets Rock!': een door een forse Marshall-versterker gejaagde moddervette knipoog naar de Beatles met van die aaaah-aaaah's in het refrein can't be wrong. Het goede nieuws is bovendien dat 'Mary Star of the Sea' zo'n plaat is die met elke beluistering beter wordt. Neem songs als 'Endless Summer' of de bedrieglijk simpele en onbeschaamde ballad 'Desire': echt warm of koud werden wij er bij een eerste beluistering niet van, maar nu wérken ze.

Hebben we hier dan een nu al klassieke cd in handen? No sir, daarvoor kan de meer dan veertien minuten durende titeltrack 'Jesus I/Mary Star of the Sea' zijn epische ambities niet helemaal waarmaken en vallen songs als 'El Sol', 'Of a Broken Heart' en 'Come with Me' al te eentonig en te licht uit. Jammer, maar desondanks: welcome back, Billy.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234