Revue Lanoye: 'The Comeback Family'

Is die hele Trumpmania niet een gewoon een briljant plan van de Democraten?

Mocht ik een goksite runnen? Ik liet alle sportwedstrijden vallen en spitste me toe op de Amerikaanse verkiezingen. Nee, niet de uitslag. Die staat al vast. De Republikeinen verliezen.

Zelfs indien ze winnen.


SCHILD EN CARAMBOLE

Ik lijst de scenario’s op. Wordt Trump hun kandidaat, dan vrezen partijstrategen dat hij inmiddels zoveel kiezersgroepen heeft geschoffeerd dat Hillary wel móét zegevieren. Met de vingers in de neus en een landslide in haar sacoche.

Wordt Trump alsnog president? Dan vrezen de partijcenakels minder greep te hebben op een triomfantelijk losgeslagen pitbull dan zelfs op een rancuneuze Hillary Clinton. En indien het partij-establishment, na een regelrechte vechtconventie, alsnog komt aankakken met een derde kandidaat? Dan neemt Trump gegarandeerd als onafhankelijke deel aan de race en raken de conservatieve stemmen helemaal verdeeld, ten voordele van Hillary. En wat als het witte partijkonijn na een mirakel het pleit mocht winnen, tegen Trump én Hillary in? Dan hebben de Republikeinen zich nog steeds vervreemd van een groot deel van hun achterban, die hen zal blijven beschouwen als achterbakse sjoemelaars.

Clintons campagne heet Donald Trump. Wie nu nog op haar interne rivaal Bernie Sanders stemt, zal op 8 november met dichtgeknepen neus op haar stemmen om hém de pas af te snijden. Instant replay: al die Fransen die in 2002 kokhalzend en wel op Jacques Chirac stemden, teneinde Jean-Marie Le Pen te stoppen. De democratie als carambole.


AMERICAN BERLUSCONI

Ikzelf geef geen cent voor de kansen van Trump. Het enige wat zijn verkiezingsrally’s mankeren, zijn een vooruitgeschoven uitlachband en het uitvergrote tekenfilmgeluid van de klappen die alweer een contestant moet incasseren. Trump gaat daarna telkens met zo’n zichtbaar genoegen verbaal nog eens over zo’n slachtoffer heen, dat je je afvraagt: organiseert hij die relletjes niet gewoon zelf? Voor de lol en voor het rendement? Ook klappen verkopen kan een businessplan zijn uit de koker van deze American Berlusconi.

De eerste vraag op mijn goksite luidt dan ook: ensceneert The Donald zijn knokpartijen zelf? Vraag twee: moet hij bijgevolg in staat worden geacht om eind oktober desnoods een jihadistische nepaanslag te organiseren, mocht hij in de peilingen ver achterstaan op Clinton? Ik ben benieuwd naar de vatbaarheid voor complotgedachten bij mijn respondenten. Afgaand op de steun voor Trump is de vatbaarheid van de massa voor dwanggedachten sowieso even groot als het geloof in Santa Claus bij 5-jarigen.

Inmiddels krijgt Trump vooral tegenwind van partijgenoten. Moddercampagnes, kritiek van hoge hotemetoten, alarmerende oproepen van conservatieve columnisten en wanhopige denktanks... Zo’n spektakel viel niet meer te zien sinds Jean-Marie De Decker — the poor man’s Donald Trump avant la lettre — tien jaar geleden door de top van Open VLD werd gedwarsboomd bij hun voorzittersverkiezing. Jean-Marie vermoedt nog steeds dat de stemming toen werd vervalst in het voordeel van Bart Somers. En als er iemand iets weet van valsheid? In geschrifte en anders? Zelfs een schilderij naar een foto van hem leidde tot ruzie en processen.

Dat kan zelfs Dolle Donald niet zeggen.


HONDENVOER EN SPARTACUS

Mocht hij een blik hondenvoer zijn, dan voert Trump een uitstekende campagne. Any publicity is good publicity. Maar niemand wordt president in z’n dooie eentje en tegen het gros van zijn medestanders in.

Je mag een maffer kapsel bezitten dan Pim Fortuyn en Geert Wilders samen, je mag poseren als de grootste rebel sedert Spartacus en Pancho Villa, je mag zakelijk nog zoveel succes hebben – als puntje bij paaltje komt, loopt ook de hoogste regeringsleider ter wereld aan de leiband van een partij. Zoals ook die partij enkel kan overleven aan de leiband van een baas met succes. De particratie bestaat uit communicerende vaten, waarbij, net als bij lesboporno, niet altijd duidelijk is wie boven ligt en wie onder. Laat staan dat je ziet wie het vinnigste vingert en wie van de twee het luidste faket bij het klaarkomen.

 Mijn eigen gok? The next president of the USA wordt een vrouw. Er blijven daarna maar drie gokvragen over. Hoe groot wordt haar overwinning? En hoe groot zal de wanhoop van de Republikeinen zijn, als mocht blijken dat haar winstmarge toch miniem is? Zelfs klein genoeg om te doen beseffen dat een trouwe partijsoldaat – Marco Rubio of Rand Paul – in een klassieke tweestrijd van haar had kunnen winnen?

Mijn laatste vraag luidt dan ook als volgt. Zou Trump niet heimelijk op de loonlijst van de Clintons staan? Is die hele Trumpmania niet een gewoon een briljant plan van de Democraten om – tegen alle indicatoren, tradities en verwachtingen in – toch de presidentspost binnen te harken, voor de derde keer op rij?

Als één koppel daartoe in staat mag worden geacht, zijn het wel de Clintons. Macchiavelli in motion. Weer ongehinderd walsend, onafwendbaar op weg naar hun vroegere thuis.

Tom Lanoye

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234