null Beeld

Rhye (AB)

Rhye is zo opwindend als een bloedhete m/v/x die langzaam via je been naar boven glijdt. Als ik een pornoacteur was, dan zou Mike Milosh – zijn stem alleen al – de fluffer mogen zijn. Altijd stijf!

In de AB viel er links en rechts nog een mond open: die goddelijke stem, dat in gesmolten Toblerone-repen gedrenkte keelgeluid, is van een màn?! Jazeker, toen Onze Vader daarboven de gouden stembanden uitdeelde, is Mike Milosh doodleuk twee keer gaan aanschuiven. Het blijft Rhye’s sterkste wapen – luister maar naar sophomore record ‘Blood’. Met stip op twee: de prachtsongs.

Zoals daar zijn: ‘3 Days’, een naar Rhye-normen potige opener – hoor die drums donderen! – die zachtjes afgleed naar slome loungejazz; of ‘Please’, dat een idee gaf wat er zou gebeuren als Sade zich aan een streepje blues zou wagen. Sfeer? Gezet! In die eerste nummers vielen de strategisch ingezette strijkersuithalen op – één viool, één elektrische cello – die Rhye’s zwoele R&B iets mysterieus gaven. De breekbaarheid, de twijfel, díé kwam zoals altijd van Milosh, prachtig bij stem.

Volgende nummer ‘The Fall’ kondigde aan wat het mantra van Rhye zou kunnen zijn: ‘Make love to me / One more time’ – seks en melancholie in één romig pakketje. Blij dat ze die fantastische song uit debuut ‘Woman’ nog eens oprakelden. Rhye kwam vanavond nooit dichter in de buurt van The xx, die uit hetzelfde triestig-geile vaatje tappen, ook al brouwen ze er totaal andere liedjes mee.

Nog een goeie lap tekst, uit ‘Major Minor Love’: ‘I’m so bad / I’m so bad / I’m so bad / Across your face.’ Misschien ligt het aan deze jongen, maar daar zingt Mike Milosh toch gewoon heel erg mooi over een cumshot? Nee? Of nog, uit hetzelfde nummer: ‘I’ll ask your thighs / With beautiful lies.’ Het antwoord is altijd ja.

Rhye is niet alleen seks, maar ook intimiteit, liefde, stilte, eenzaamheid, verlangen, tederheid én passie – alles wat je doorgaans uit een goeie relatie haalt, eigenlijk. Maar seks zorgde – zo gaat dat nu eenmaal – wél voor de hoogtepunten. Datzelfde ‘Major Minor Love’ bijvoorbeeld.

Omdat de sound van Rhye zo minimaal is, zo mellow en zo relaxed, heeft elke verstoring een maximaal effect. En ‘Major Minor Love’ zat vol van die verstoringen. De dreun van een kickdrum werd een kleine aardbeving, een verwrongen viool werd een wispelturige windhoos. Je werd door elkaar geschud nadat je door de vorige liedjes in trance was gesust. En daarna begonnen de zeven jongens en meisjes op podium prachtig te jammen: ze maakten iets tussen alternatieve rock en schalkse slaapkamerpop, maar ráárder, meer etherisch. ‘t Deed denken aan Godspeed You Black Emperor, of toch als die Canadese hemelbestormers op hun politieke agenda maar twee punten hadden staan: 1) free love, en 2) beftechnieken. Climax één? Check.

‘Softly’ was de wc-rol achteraf: even liggen, puffen, hijgen, knuffelen. Bonuspunten voor de gitaarlijn, die qua ontroerend minimalisme deed denken aan die van ‘Sky Blue Sky’ van Wilco. De bas kreeg een hoofdrol in ‘Last Dance’, dat zich bediende van de wakka wakka wakka-geluidjes die je ook op pakweg de ‘Shaft’-soundtrack terugvindt. Later in de song – toen een slaperige trombone zich wakker schudde – begonnen rock, jazz en R&B aan een stomende trio. Wéér een prachtig full-bandmoment. Climax nummer twee!

Soms was minder ook al goed. ‘Waste’ begon als ambientelektronica en eindigde ook zo. De trombone, die vaak de show stal, riep de sfeer op van een cocktailclub na sluitingstijd – lege glazen op tafel, lampjes gedoofd. Het contrast met ‘Count to Five’ kon moeilijk groter zijn: pure soul zoals ze die in de jaren 70 aan de lopende band maakten, met een goeie lap funk in de mix. ‘Phoenix’ schoof met z’n rubberen tempo op richting jaren 80, ‘Open’ kreeg een dreigend jasje aangemeten – een héél klein beetje ‘Red Right Hand’ van Nick Cave – en ‘Hunger’ was sexy R&B mét ballen (leeg, intussen).

‘Stay Safe’ was de ándere kant van Rhye; die van het versteende verdriet, van de eenzijdige smart, van de opengereten hartkamers – ook al denk ik dat het gewoon een romantisch liedje is: ‘You wanna lay low / You wanna stay safe / Let’s make a home.’

Maar het hoogtepunt was toch – raar, want ik heb er op plaat niet zoveel mee – het heerlijke ‘Taste’. Dat begon als een licht, dansbaar wipnummer, tot een wulpse gitaarsolo alweer de lichte chaos opzocht, en de song culmineerde in een majestueus, The Verve-achtig vioolriedeltje. Prachtige opbouw! Feilloze finale! Nat orgasme! En dan die intieme coda van Milosh, bijna a capella… Wauw! Drie climaxen in één avond: dat zal voor mij toch al gemakkelijk van 2009 geleden zijn.

Als er dan toch – omdat dat zo in het internetreglement staat geschreven – zeurderige opmerkingen moeten zijn, dan kan ik er maar één bedenken. Op het podium viel namelijk geen zak te beleven: het spannendste dat er te zien was, was het gekke staartje van de toetseniste. En Milosh heeft bakken charisma, maar dat zit allemaal in zijn stem – voor de podiumprésence was er niks meer over. Rhye heeft prachtige visuals (blote madammen!) en daar was vanavond meer – of minstens: íéts – mee te doen.

Maar dat is een beetje zoals naar de bakker gaan en luidkeels klagen dat er geen goeie steak te bikken valt. Rhye draait rond muzikaal meesterschap, goeie songs, plakkerig samen zijn en samen plakkerig zijn – showmanship hoeft dan niet. Zeker niet omdat Rhye 100 minuten lang suikerzoet verlangen vertolkte. Wie achteraf de deur uitging, had er iets aan gehad: breuken waren gelijmd, relaties hersteld, slippertjes vergeven.

Omstreeks elven, op de stoep van de Anspachlaan, was iedereen hitsig en smoorverliefd.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234