null Beeld

Richard Hawley - Lady's Bridge

Is het niet vreemd hoe in dit land hele muziekgenres niet beoefend worden? Rockgroepen hebben we te veel. Danceacts en deejays ook, om van een Ziljoen Om Te Zien Maar Niet Om Aan Te Horen nog te zwijgen. Maar hoeveel muzikanten hebben we die hun eigen genre zijn; die iets maken dat géén Vlaamse doorslag van of variant op een Engelse of Amerikaanse act is; die klanken voortbrengen die je niet kan onderbrengen bij gitaarrock of dance?

Als ik er een handvol zou noemen (en het zijn er maar een handvol), zou ik er ongetwijfeld een paar vergeten en anderen beledigen, dus laat ik zeggen: er zijn er té weinig. In Engeland hebben ze Richard Hawley. En wij hebben 'm dus ook. Natuurlijk heeft Hawley zichzelf niet uitgevonden, ook hij is een amalgaam van invloeden: Scott Walker, Roy Orbison, Eddie Cochran, Gene Vincent, Chet Baker, de orkestrale soundtracks van Ennio Morricone en Nino Rota. Zijn songs afzonderlijk omschrijven is vrij zinloos: ze lijken erg op elkaar. Maar dat er een kleur uit de regenboog zou verdwijnen mocht hij morgen stoppen met muziek maken, dat is een feit. Toen de Arctic Monkeys vorig jaar de begeerde Mercury Prize wonnen, verklaarde Alex Turner dat hij zich schaamde 'omdat in een rechtvaardige wereld Richard Hawley had moeten winnen'.
Gek dat Hawleys muziek zo mooi is als z'n ambities zo bescheiden zijn: hij bezingt de vergane glorie van z'n thuisstad Sheffield, meer bepaald de excentrieke, melancholische en uitstervende kleine kantjes ervan. Hij gebruikt meestal één gitaar, en af en toe wat subtiele strijkers, blazers, een schuchtere piano. Hij probeert niet avant-gardistisch, experimenteel of provocerend te zijn, en toch is z'n simpele muziek subtiel revolutionair, omdat de schoonheid ervan zo afsteekt bij het opzichtige gedram van al die anderen. Hawley maakt geen muziek om zijn dadendrang uit te werken, aan een lief te geraken of rijk te worden. Hij zocht een soundtrack bij z'n gemoedsgesteldheid (twee delen melancholie, één deel nostalgie, een snufje surrealisme) en vond die niet; dus maakte hij 'm maar zelf.
The Sheffield Sinatra
vintage
Radiohead
'How to Disappear Completely'
Divine Comedy
'Lady's Bridge'
'Cole's Corner',

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234