null Beeld

Richard Thompson - Still

De kans bestaat dat ik dit al eens gezegd heb: Richard Thompson maakt geen slechte platen. Of zijn zestiende, ‘Still’, tot zijn allerbeste dan wel zijn steengoeie behoort: zover zijn we nog lang niet. Eigenlijk maakt het ook niet zo veel uit, net zoals het geen belang heeft of Thompson elektriciteit gebruikt – zoals op zijn vorige, toepasselijk ‘Electric’ genoemd – of voornamelijk akoestisch te werk gaat (trakteer uzelf YouTube-gewijs op ‘Richard Thompson Videowest 81’, en besef dat hij dat ook met een Stratocaster kan).

Thompson is een oeuvre-artiest, en dat hij onderweg een paar klassieke platen heeft gemaakt, is bijzonder mooi meegenomen. Het allerbelangrijkste echter: ’t Is altijd Thompson, Richard Thompson, een signatuur herkenbaar uit de duizend, en op elk van zijn platen staan songs die bijblijven en die je plots loopt te zingen of neuriën, ook al heb je ze in geen jaren nog gehoord. Zo gaat het hier toch altijd: ‘I Want to See the Bright Lights Tonight’, ‘Walking on a Wire’, ‘I Feel So Good’, ‘Walking the Long Miles Home’, ‘Demons in Her Dancing Shoes’, ‘Good Things Happen to Bad People (But Only for a While)’. Songs van zijn eerste tot zijn recentste platen, zij aan zij in de jukebox in mijn hoofd.

Van ‘Still’ (een elektrische plaat zeer discreet overzien door Jeff Tweedy) gaan daar met zekerheid aan worden toegevoegd: ‘Where’s Your Heart’, de enige akoestisch aandoende song, en het fantastische openingstrio ‘She Never Could Resist a Winding Road’, ‘Beatnik Walking’ en ‘Patty Don’t You Put Me Down’, met de heerlijke regel: ‘We might be in bed together but the deal’s not signed.’ Je gelooft ’m, op z’n 66ste. Thompson serveert er telkens een gitaarsolo bij, en denk daarbij niet aan ‘November Rain’. In plaats van de bast te onbloten, trekt hij de das wat strakker aan, fixeert de blik op het doel, en dan: klets-één-twee-drie, tegen het canvas. Efficiëntie boven machtsvertoon.

En als hij dan toch eens laat zien wat hij allemaal kan, dan doet hij dat met de glimlach, zoals in afsluiter ‘Guitar Heroes’, een muzikale wandeling langs de signature sounds van de helden die hem gevormd hebben. ‘I gotta learn how to do it Django way,’ zingt hij, en laat aansluitend een nagenoeg perfecte Django Reinhardt-impersonatie weerklinken. Les Paul, Chuck Berry, James Burton en Hank B. Marvin volgen. Allemaal – ondanks zijn afsluitende confessie ‘I still don’t know how my heroes did it’ – ook zonder introductie instant herkenbaar en volstrekt uniek. Net als Richard Thompson.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234