Rihanna en de kunst van het relschoppen

Rihanna, dit weekend headliner op Pukkelpop, zoekt meer dan alle andere popsterren van dit moment – vrouwen én mannen – de grenzen op: naakt in haar video’s, naakt in mannenblad Lui, in een doorkijkjurk op de rode loper. Maar helemaal anders dan toen Madonna twintig jaar geleden haar borsten toonde, lijkt niemand zich daaraan te storen. Is controverse in de popmuziek eigenlijk nog wel mogelijk?

'Bloot choqueert niet meer nu je overal pornoborsten vindt'

Voor de puristen onder u: Rihanna (voluit Robyn Rihanna Fenty, in 1988 geboren op het Caribische eiland Barbados, waar ze ook opgroeide) misstaat helemaal niet op Pukkelpop. Niet eens omdat indieheld Kevin Parker van Tame Impala meezingt op haar laatste plaat ‘Anti’, en ook niet omdat alternatieve rockers altijd een zwak voor haar hebben gehad – dEUS en Triggerfinger coverden haar ‘Man Down’, Manic Street Preachers, Klaxons en Amanda Palmer lieten zich gaan met ‘Umbrella’. Wel omdat de rock anno 2016 wel een portie provocatie kan gebruiken. Zeker in de regionen van de – geeuw – headliners, die tegenwoordig in interviews zelfs verzwijgen dat ze sigaretten roken, uit schrik dat hun moeder het zal lezen. Rihanna steekt in haar clips zonder pardon joints op. Naakt.

‘Rihanna houdt van provocatie. She really wants to push the button.’ Dat zegt de beroemde mode- en erotische fotografe Ellen Von Unwerth, die verantwoordelijk was voor de hoesfoto van ‘Rated R.’ (2009), met Rihanna in bondage-outfit. In 2010 fotografeerde Von Unwerth de zangeres voor de cover van haar single ‘Russian Roulette’ in een korset van prikkeldraad, mét opgeheven arm. ‘Die prikkeldraad was Rihanna’s idee. Ze weet heel goed wat ze wil.’


Wraak op Chris Brown

De wraakfantasie in ‘Man Down’, de esthetische spelletjes die ze speelde met de slaaf- en meesteroutfits in haar artwork: alles wat Rihanna in de periode 2010-2011 deed, leek een artistieke revanche op haar ex Chris Brown, die haar begin 2009 na een nachtje stappen bont en blauw had geslagen.

In de zaterdagnacht van 7 op 8 februari 2009 reden Brown en Rihanna van de pre-Grammy-party in het Beverly Hilton hotel in Los Angeles weg in een gehuurde Lamborghini. Onderweg kregen ze ruzie. Brown sloeg Rihanna tot ze bloedde, beet in haar oor en vingers, bonkte haar hoofd tegen het autoraam en hield haar tenslotte in een wurggreep tot ze half bewusteloos was, zodat hij haar extra in het gezicht kon slaan met zijn vrije vuist. Brown werd veroordeeld tot vijf jaar cel, maar kwam er met zes maanden werkstraf vanaf. De politiefoto’s die roddelwebsite TMZ te pakken kreeg van Rihanna’s gezwollen en geschaafde gezicht gingen de wereld rond. In een interview met Diane Sawyer op het Amerikaanse televisiestation ABC zei Rihanna daarover: ‘Het was zo vernederend. Alsof ik de ene dag nog gewoon Rihanna was, en de volgende Britney Spears.’

Rihanna sloeg terug in haar muziek: de single ‘Man Down’ betekende in 2011 het grote keerpunt in haar carrière. Daarvoor was ze de r&b-zangeres van onschuldige liedjes over vriendschap (haar grote commerciële doorbraakhit ‘Umbrella’ uit 2007) of opzwepende dansvloervullers als ‘Pon De Replay’, maar ‘Man Down’ was behalve een wereldhit ook een culthit. Denk aan hoe onze dEUS de song coverde in de 3FM-studio bij Giel Beelen. Die cultstatus heeft ‘Man Down’ te danken aan die aanstekelijke ‘ru-pu-pu-pum’ die iedereen onmiddellijk meezong, maar ook aan de clip en het onderwerp van de song. Aan het begin schiet Rihanna een man neer ‘in central station’, via flashbacks komen we te weten dat ze op die manier een wraakfantasie uitleeft op een verkrachter. Met ‘Man Down’ en haar nieuwe, strijdbare en kinky imago, zoals op de hoes van ‘Rated R’, deed Rihanna wat Tina Turner destijds niet had gekund, en wat Amy Winehouse helaas nooit zou lukken: zich op tijd losmaken van haar agressor.


De Nieuwe Lady Di

Dat was toch wat de wereld dacht. De illusie werd evenwel verbrijzeld eind 2012, door de song ‘Nobody’s Business’ op de plaat ‘Unapologetic’: een duet met Chris Brown, waarin overduidelijk gerefereerd werd aan hun toch-niet-zo-voorbije affaire. Brown: ‘Said it, it ain’t nobody’s business / Me and you, get it?’ Rihanna: ‘You’ll always be the one that I wanna come home to’. De song werd nooit als single uitgebracht, maar miljoenen jonge fans kregen hier niet eens zo impliciet mee dat geweld tegen vrouwen ‘nobody’s business’ en dus oké is. In een interview bij Oprah Winfrey vergaf Rihanna Chris Brown ook alles, ze bekende zich verantwoordelijk te voelen voor zijn publieke lijden, ze wou hem ‘beschermen’ omdat hij door de media als een beest was afgeschilderd. Een misstap van jewelste, maar Rihanna had nooit iets anders gezien: ze groeide op in een gewelddadig gezin in St. Michaels op Barbados – haar vader was verslaafd aan crack en ranselde haar moeder dagelijks af.

Midden 2013 was de hereniging met Brown alweer verleden tijd, maar door haar gebreken en zwaktes, mocht Rihanna zich intussen verheugen op de bewondering van de feministische auteur Camille Paglia. Twintig jaar geleden bejubelde Paglia ook al de blonde ambitie van Madonna, toch hét grote voorbeeld van Rihanna, maar voor de r&b-zangeres had ze een ander ijkpunt in gedachten: Lady Di. In een column die begin 2013 in The Sunday Times verscheen, zag ze verschillende gelijkenissen tussen de twee: ze hadden beiden een uitzonderlijk talent om de media te bespelen met hun enorm fotogenieke uiterlijk (Paglia: ‘de foto’s van zichzelf die Rihanna met haar fans deelt, zijn van een artistieke, atmosferische erotiek die we in decennia niet hebben gezien’), maar deelden ook die ene, schijnbaar oncontroleerbare, zwakte – foute mannen.

Rihanna, die zich sindsdien graag laat fotograferen in een T-shirt met Lady Di’s beeltenis erop, zorgde datzelfde jaar voor een nieuw, groot kantelmoment in haar carrière: ze werd schaamtelozer dan schaamteloos. Zie de video van ‘Pour It Up’, waarin ze met de billen behoorlijk bloot – de dollarbiljetten en joint binnen handbereik – tegen een stoel, een stripteasepaal of anders wel gewoon de vloer zat aan te rijden. Vervolgens poseerde ze in 2014 naakt op de cover van het Franse mannenblad Lui, ‘les fesses à l’air’: een très pikante fotoshoot met de bekende modefotograaf Mario Sorrenti, ongezien sexy en uitdagend voor een popzangeres. De foto’s in Madonna’s ‘SEX’-boek van begin jaren 90 verbleken erbij. En als klap op de vuurpijl was er in 2015 de video van ‘Bitch Better Have My Money’, een Quentin Tarantino-achtige clip vol drank, drugs en geweld, waarin ze op het einde poedelnaakt in een kist vol dollarbiljetten ligt, besmeurd met bloed.

Maar veroorzaakte de nieuwe scandaleuze Rihanna eigenlijk wel échte controverse met al die seksuele provocatie? Al bij al viel dat behoorlijk mee – of tegen, zo u wil. Waarschijnlijk had u van voornoemde video’s geen weet, en die Lui met Rihanna bent u ook niet stiekem gaan inkijken, laat staan kopen. Fans van Rihanna, een community die zich ‘The Navy’ laat noemen, voerden op sociale media uiteraard wél discussies pro of contra de nieuwste beelden van hun idool BadGalRiri – zoals Rihanna zich online laat noemen. Er waren ook tweets à la ‘Help, ik heb net een geslachtsziekte opgelopen door naar een clip van Rihanna te kijken!’ En in 2013 stuurde Annie Lennox, die tijdens haar hoogdagen bij Eurythmics op het podium stond in een rode beha, en dus allerminst preutsheid kan verweten worden, een Facebookbericht de wereld in: ze maakte zich zorgen om ‘al die pornografische clips van tegenwoordig’ en noemde geen namen, maar haar pijlen waren duidelijk gericht op Rihanna.

Maar dat was het zowat. Geen enkele verbolgen column, geen goegemeente in shock, geen collectieve verontwaardiging en al helemaal geen noemenswaardige banvloeken, toch hét kenmerk van een beetje controverse. Wat een verschil met het gedoe rond de – uiteindelijk zeer brave, zelfs romantische – zwart-witvideo ‘Justify My Love’ van Madonna in 1991, waarin de zangeres in de gedaante van Marilyn Monroe een hotelbed deelt met model Tony Ward en haar homoseksuele dansers. Die video werd door MTV wel in de ban geslagen, net als de door Jonas Åkerlund geregisseerde clip van ‘Smack My Bitch Up’ van The Prodigy in 1997.


'Terwijl rockers in interviews verzwijgen dat ze sigaretten roken, uit schrik dat hun moeder het zal lezen, steekt Rihanna in haar clips joints op. Naakt'


Het Collectieve Is Weg

Wat is er aan de hand? Zijn we zo open-minded geworden dat we nergens nog aanstoot aan nemen en alle censuur hebben afgezworen? Integendeel: kijk maar naar één van de meest alarmerende verdwijningen van de afgelopen jaren, die van het Fa-meisje op primetime televisie! Dat bruingebrande natuurkind dat in de jaren 70 en 80 in blote borsten over het strand dartelde, komt alleen nog in Duitsland op de televisie, maar ook daar draagt ze al enkele jaren een zedig bovenstukje. Des te vreemder, als je bedenkt dat we sinds het internet om de oren geslagen worden met porno en bloot.

HUMO Dat is toch paradoxaal?

Herman Konings (trendwatcher) «Eind jaren 70 kwam het halfnaakte Fa-meisje en haar ‘wilde frisheid van limoenen’ onze huiskamer binnen via de Nederlandse commerciële televisie. Mijn oudere broers en ik – ik was toen 12 – vonden dat een bijzonder prikkelend beeld; zoals heel veel mannen én vrouwen van die generatie. Het Fa-meisje was een lustobject en daar werd op een gegeven moment aanstoot aan genomen: zomaar zeep verkopen met blote borsten, dan kan tegenwoordig niet meer. Dat zou je paradoxaal kunnen noemen, ware het niet dat er nog iets anders meespeelt: keiharde marketing. We zien de softerotiek van het Fa-meisje en aanverwanten niet meer op televisie, omdat ze simpelweg niet meer wérkt in een tijd waarin je online overal pornoborsten ziet.»

Destijds was dat halfblote meisje een forbidden pleasure temidden een woestenij van kwezelarij, nu heeft de overdaad aan pornobloot op internet een Amerikaanse, harde invulling gegeven aan het naakte vrouwenlichaam. Denk aan Kim Kardashian en haar derrière, en aan de iets gestroomlijndere billen van Rihanna en Miley Cyrus, die ons dagelijks in het gezicht worden geduwd. Is softe erotica een relict uit een onschuldiger verleden, toen er nog geen siliconenborsten, geen strings voor kinderen en geen T-shirts met opdrukken als ‘porn star’ bestonden? Help!

HUMO Leven we in een gepornificeerde maatschappij?

Prof. Dr. Sofie Van Bauwel (Faculteit Communicatiewetenschappen UGent, gespecialiseerd in gender en media) «Dat kan je niet zeggen, wél dat er nu een gepornificeerde beeldcultuur is in een bepaald segment van reclame- en videoclips: korte filmpjes die heel snel de aandacht van zoveel mogelijk mensen moeten trekken. Ze gebruiken camerastandpunten uit de porno, en in veel r&b-video’s worden er zogenaamde ‘money shots’ (waarin je in pornofilms de man ziet klaarkomen, red.) gesuggereerd: dan laat men bijvoorbeeld champagneflessen spuiten tegen vrouwenbillen. In de reclame had je onder andere de campagne van Dolce & Gabbana van enkele jaren geleden, met duidelijke knipoog naar de gangbang: een vrouw lag op de grond, omringd door mannen.

»Terugkerend in die clips en reclames is dat mannen handelend zijn en vrouwen passief. En dat is een probleem geworden, zeker als er geweld tegen vrouwen wordt gesuggereerd, zoals in die Dolce & Gabbana-reclame. Daarom vond ik de clip bij ‘Anaconda’ van Nicki Minaj zo verfrissend: de clip bediende zich van alle clichés uit de r&b-wereld, maar Minaj steekt daar tegelijkertijd ook de draak mee. En: zij is zeker niet passief, integendeel.»

Ook Rihanna was zo slim: in de video van ‘Bitch Better Have My Money’ is zij allerminst het slachtoffer, zij is de actieve misdadiger, de wraakgodin. Al kon die zet evengoed bekeken worden als een doorzichtige truc om geweld tegen naakte vrouwen – altijd goed om muisklikken te genereren, helaas – toch in een video te smokkelen: ook één van Rihanna’s slachtoffers in ‘Bitch Better Have My Money’ is een vrouw.

Meer dan ooit zoekt men in reclame en clips dus de controverse op, en een paar kunstgrepen uit de porno blijken daarbij aardig van pas te komen. Maar bestaat controverse eigenlijk nog wel? Kan je de goegemeente eigenlijk nog choqueren?

Van Bauwel «Het probleem hier is: het overzicht is weg. Twintig jaar geleden konden clips van Madonna of The Prodigy nog naar de late uren van MTV worden verbannen, omdat er nog een MTV wás: één centrale zender die te controleren viel. Nu beslissen jongeren zelf welke clips ze bekijken op YouTube en aanverwanten... Volwassenen – ouders, maar ook journalisten of andere opiniemakers – hebben vaak gewoonweg geen weet van wat er allemaal te zien is. Er wordt veel meer in ‘het geheim’ – de beslotenheid van de tienerkamer, op de tablet of de telefoon – naar video’s gekeken.»

HUMO Met het collectieve kijkmoment is dus ook de collectieve verontwaardiging verdwenen?

Van Bauwel «Het internet dicteert bovendien dat alles niet alleen harder en provocerender, maar ook sneller moet. Een week na haar ‘Breaking the Internet’-naaktfoto’s moest Kim Kardashian (de naaktfoto’s, waarop er onder andere een champagneglas op haar billen balanceerde verschenen in 2014 in Paper Magazine, red.) alweer iets nieuws bedenken om in de aandacht te blijven.»

Het komt ongecensureerd binnen via het internet, het moet alsmaar harder en sneller, en het enige resultaat lijkt te zijn dat wij, het publiek, het ook allemaal hard en snel weer vergeten. De internetcriticus Andrew Keen noemde dat in Humo twee jaar geleden ‘de paradox van onze tijd’: het internet onthoudt alles, maar wij lijken alleen maar sneller te vergeten. Het is toch om heimwee van te krijgen naar die goeie ouwe controverse in de popmuziek, toen de mensen nog schande spraken en platen werden verboden? Een terugblik!

'Rihanna groeide op in een gewelddadig gezin op Barbados – haar vader was verslaafd aan crack en ranselde haar moeder dagelijks af'


Een rondje shockGeschiedenis

In 1956 publiceerde het Amerikaanse blad Variety een waarschuwing aan het adres van de muziekindustrie: het moest maar eens gedaan zijn met die ‘vieze postkaartjes in songs te gieten’.

Helaas voor Variety, goed voor ons: rock-’n-roll was here to stay. Met dank aan een generatie jongeren die eindelijk genoeg vrije tijd had om zich voltijds tegen z’n ouders af te zetten én met dank aan de opkomst van de massamedia. Om u een idee te geven van de shockfactor van de jonge Elvis: toen hij in het najaar van 1956 werd uitgenodigd in ‘The Ed Sullivan Show’, werd beslist om hem alleen vanaf het middenrif te filmen – z’n heidense heupbewegingen hadden tijdens eerdere televisieverschijningen voor teveel boze reacties gezorgd. Maar zelfs aan die ‘gecensureerde’ verschijning nam de tv-criticus van The New York Times aanstoot: hij berichtte over de ‘smakeloze bewegingen’ die Elvis had gemaakt met zijn… tong. Een beetje controverse veroorzaken ging met andere woorden pakken makkelijker in de jaren 50.

In de al iets permissievere jaren 60 werden de grenzen verder afgetast: Marianne Faithfull als het maagdelijke kostschoolmeisje in zwarte lingerie, Jim Morrison van The Doors die tijdens een optreden in Miami werd gearresteerd omdat hij op het podium al dan niet zijn geslachtsdelen toonde... Zijn exhibitionistische voorbeeld zou de komende decennia worden gevolgd door onder anderen Iggy Pop, Flea en Nick Oliveri. Voor het zover was, werd ‘Je t’aime (moi non plus)’ van Serge Gainsbourg en Jane Birkin door het Vaticaan in de ban geslagen.

Seks ging pas écht z’n duivels succesvolle pact aan met muziek in de decadente jaren 70, het decennium der excessen. Lou Reed zong over de transseksuele superstars van Andy Warhol, David Bowie en zijn vrouw Angie maakten geen geheim van hun biseksualiteit, de Stones traden op met een opblaasbare fallus op het podium. En vanaf de punk mengden ook vrouwen zich in het debat: Siouxsie Sioux trad topless op, modeontwerpster Vivienne Westwood vond de sm-mode uit die punk zou bepalen. Wendy O. Williams van de Amerikaanse Plasmatics had eind jaren 70 genoeg aan twee toefjes slagroom ter bedekking van haar tepels. Toen ze in 1981 werd gearresteerd in Cleveland voor ‘het promoten van obsceniteit’, sprak ze bij haar vrijspraak: ‘Ik ben een rock-’n-rollzangeres, ik moet kunnen doen wat ik wil.’

In de eighties werd de rol van agent provocateur overgenomen door de mainstream. Madonna natuurlijk – haar ‘Like a Prayer’ werd in 1989 veroordeeld door het Vaticaan – maar er was ook de golf van gay bands die de Britse charts bestormden, Frankie Goes To Hollywood en hun ‘Relax’ op kop. En er was natuurlijk Prince, een genre op zichzelf, die het decennium toepasselijk inzette met de platen ‘Dirty Mind’ en ‘Controversy’. Hij bewees ongewild ook dat bloot en controverse niet altijd een garantie zijn voor commercieel succes: ‘Lovesexy’ uit 1988, met de kleine man naakt op de hoes, veroorzaakte een storm van protest en gratis publiciteit, maar toch verkocht de plaat beduidend minder goed dan z’n voorgangers.


Back to Rihanna

Even hard provoceren als Elvis, Madonna of Prince destijds lijkt in dit digitale tijdperk niet meer te kunnen, hoe hard Rihanna ook haar best doet. Eén of andere seksueel bevrijdende boodschap voor vrouwen – zoals Madonna destijds – lijkt ze met haar naaktloperij ook niet te hebben. Haar video’s zijn volledig gericht op de digitale economie die de muziekindustrie anno 2016 is: het gaat erom zoveel mogelijk views op YouTube en Vevo binnen te rijven, en dat lukt haar natuurlijk aardig. Financieel gaat het haar voor de wind: in juli 2015 was ze de eerste popartiest ooit die 100 miljoen online downloads op de teller had, anno 2016 heeft ze deals lopen met Samsung (sponsoring), Dior (ze is het gezicht van hun zonnebrillenlijn), Puma (produceert haar kledinglijn Fenty) en Manolo Blahnik (met wie ze peperdure stilettolaarzen uitbracht).

Zowel in ‘Pour It Up’ als ‘Bitch Better Have My Money’ maakt Rihanna er ook geen geheim van dat het haar om de dollars te doen is. Plat commercialisme, of anders wel nihilisme? Besef wél dit: er loopt door de zwarte popgeschiedenis een lange lijn van financieel misbruik, zeker van vrouwelijke artiesten. Denk aan de uitbuiting van de doowopgroepen in de jaren 50, met hun anonieme, en dus makkelijk te verwisselen zangers. Denk aan hoe één van de weinig niet-anonieme doowoppers, Frankie Lymon (‘Why Do Fools Fall in Love’?) in 1968 berooid stierf aan een overdosis. Zelfs een vrij recente zwarte vrouwelijke groep als TLC kwam notoir bankroet aan zijn einde. In 1995 vroegen alle drie de TLC-leden het faillissement aan, terwijl hun plaat ‘CrazySexyCool’ alleen al in de Verenigde Staten 10 miljoen exemplaren had verkocht. Geciteerde reden: ‘wurgcontracten met platenfirma én management’. Dat zwarte vrouwelijke popsterren als Rihanna en Beyoncé vandaag nadrukkelijk hun geldzaken beheren, is dus wel degelijk een teken van empowerment.

Van Chris Brown is geen spoor meer in Rihanna’s buurt tegenwoordig. Ze doet haar duetten liever met een andere ex van haar, superster en sekssymbool Drake. Dit jaar bracht ze met ‘Anti’, haar eerste in vier jaar, een eerder ingetogen popplaat uit die het Caribische zomerhitje ‘Work’ vooruitstuurde als single. De video: Rihanna en Drake die zwoel tegen elkaar aan dansen in een nachtclub. Sexy, maar niet provocerend, alsof Rihanna zelf doorheeft dat bloter-dan-bloot niet te overtreffen valt. Op de plaat geen anthems à la ‘Diamonds’ of ‘Man Down’, ook geen shock songs à la ‘Bitch Better Have My Money’, maar zacht gezongen popdeuntjes – ideaal om een joint bij op te steken. Met Kevin Parker van Tame Impala, bijvoorbeeld.

Een geweldenaar als Brown wordt ondertussen wel nog steeds in zalen als Het Sportpaleis en de Lotto Arena geprogrammeerd, zonder dat iemand daar wakker van ligt. Dat is pas écht choquerend.

'Bitch Better Have My Money' - Rihanna


3 Gecensureerde Songs

Van de radio gebannen, passages weggeknipt, of anders wel opnieuw ingezongen: seksueel geladen songs die niet door de censuurcommissie geraakten.

‘Je T’Aime (Moi Non Plus)’ – Janes Birkin & Serge Gainsbourg (1969)

Toen deze song op één stond in de Britse charts, zond het tv-programma ‘Top Of The Pops’ een instrumentale versie uit, ingespeeld door het Britse easy listening-groepje Sounds Nice.

‘Relax’ – Frankie Goes To Hollywood (1983)

BBC-dj Mike Read weigrde de song te spelen. Zijn collega John Peel speelde ‘Relax’ wél, en de debuutsingle van deze ‘bedreigende’ gay band schoot door naar nummer één in de charts.

'Love to Love You Baby’ – Donna Summer (1976)

Het orgamische gekreun van Donna Summer in deze blauwdruk van de Giorgio Moroder-disco: Auntie Beeb vond het alweer niet kunnen.


3 Blote Platenhoezen

Popsterren die bloot gaan? Ach, deze rockers deden het hen ongegeneerd voor!

Joni Mitchell – ‘For The Roses’ (1972)

In de binnenhoes is Joni volledig bloot te wonderen, weliswaar van achteren gefotografeerd, in typische hippiepose: stand op een rots, starend naar de oceaan.

The Slits – ‘Cut’ (1979)

Op de hoes de bemodderede borsten van Ari Up, Viv Albertine en Tessa Pollit, op de plaat o.a. ‘Typical Girls’ en ‘Shoplifting’.

John Lennon & Yoko Ono – ‘Unfinished Music, No1: Two Virgins’ (1968)

De hoes is bekender dan de muziek op de plaat. Lag de winkels verpakt in een bruine papieren zak.


3 Controversiële Clips

XXX

XXX

‘Closer’ – Nine Inch Nails (1994)

Met de zin ‘I want to fuck you like an animal’ in de tekst en de onheilspellende clip waarvan MTV alleen een aangepaste versie wou uitzenden: de naakte vrouw, de tekening van de vulva en de sm-maskers werden met zwarte vlekken bedekt.

‘Pagan Poetry’ – Björk (2001)

Bjork in blote borsten in een bruidsjurk, beelden van tepels die worden gepiercet én seksuelehandelingen. Waar die laatste beelden vandaag kwamen? Regisseur Nick Knight: ‘Björk wou een clip over haar liefdesleven. Ik gaf een camera en zei: ‘Wel, film dan je liefdesleven.’

‘Blurred Lines’ – Robin Thicke feat. T.I. + Pharrell (2013)

Schaars geklede vrouwen tussen volledig geklede mannen, waarvan één complete hufter Robin Thicke.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234