'Rijden doe je zo' op VIER

Godverdomme Jozef!

'Rijden doe je zo'. Je denkt er vanzelf een vergeeld handboek bij met meerkeuzevragen over de verkeersregels. Op de kaft staat Flor Koninckx in beter tijden - hij steekt zelfs een geruststellende duim omhoog. 'Een eitje', denk je, en je slaat overmoedig het boek open.

In 'Rijden doe je zo', het programma, krijgen bestuurders in de dop - door de voiceover smalend tot 'hopeloze gevallen' gebombardeerd - vijf dagen de tijd om te slagen voor het praktijkexamen autorijden. De leerlingen, die in hun beproeving bijgestaan worden door een instructeur, hebben niet zelden al honderden uren onderricht achter de rug, telkens zonder veel resultaat. De goedlachse Rita had zo maar liefst vijftién keer het theorie-examen moeten afleggen voor ze volgens de wet nog maar achter het stuur mócht kruipen. 'Misschien wel geen slechte zaak dat Rita braafjes de bus blijft nemen', denk je dan. 'In vijf dagen klaarstomen en de baan op!', denkt zo'n programmamaker echter. Weten we meteen weer waarom we aan deze kant van de beeldbuis zitten. Maar: we zitten er goed.

Al hadden we ook al béter gezeten dan tijdens 'Rijden doe je zo'. Rita, de goeie ziel, had een raadselachtige aandoening: bij elke onregelmatigheid sukkelde ze in een zorgwekkende lachkramp. Ze stiet daarbij een hysterisch gekraai uit dat in het wild maar zelden voorkomt zonder dat daar recreatieve drugs bij komen kijken of zonder dat iemand ijlings op zoek gaat naar een zware steen om het arme kind uit 'r lijden te verlossen. Rita - die er prat op ging niets serieus te nemen, ook autorijden niet - werd gekoppeld aan Anne-Marie, een instructrice die op het eerste gezicht geen boodschap had aan rücksichtslos gieren. Een ingreep waarbij je maar al te makkelijk de touwtjes kon zien. Getuigt het van slechte wil als we de programmamakers ervan verdenken spektakel boven goeie bedoelingen te hebben geplaatst wanneer ze het idee achter 'Rijden doe je zo' op papier neerschreven?

Rita raakte op de grote dag uiteindelijk amper de parking van het examencentrum af. Anne-Marie, die vijf dagen lang een soort geduld had getoond dat in tijden van oorlog vast medailles oplevert, zat een duizendtal doden te sterven in de passagiersstoel. 'Niet geslaagd' was het onvermijdelijke verdict. Wie had dát zien aankomen, met zo'n waterdicht vijfdagenplan? Wie had het niét zien aankomen?

Beter verging het Constance, die ooit wel al rijlessen had gevolgd. Alleen hadden die zich afgespeeld in Ghana, waar rijles volgen wellicht maar iétsje beter is dan er géén rijles volgen. 'Hier is alles zo strikt', zuchtte ze. Het viel al snel op dat Constance minder problematisch over de baan zwierf dan Rita. Weliswaar met de baanvastheid van een Flor Koninckx in minder goeie tijden, maar dat euvel werd er al snel uitgedrild door instructeur Bart. Constance haalde het in tegenstelling tot Rita wel op het praktijkexamen. 'Welkom in het clubje met een rijbewijs!', feliciteerde de instructeur haar. Nu, wij maken al een tijdje deel uit van dat clubje, waardoor we met vertrouwen kunnen zeggen dat het nu ook weer niet zó'n benijdenswaardig lidmaatschap is - het blijft, of toch in Vlaanderen, een zootje ongeregeld waarvan de andere leden je op slechte dagen naar het leven kunnen staan. Op goeie dagen rijden ze je enkel maar telefonerend de weg af.

In de epiloog kregen we te horen dat Rita enkele weken later alsnog haar rijbewijs gehaald had. Als houders van een lidkaart van dat clubje van mensen met een rijbewijs hopen we dat Rita, gewaardeerd erelid, nog steeds luidkeels kakelt voor ze een kruispunt komt opstuiven - geeft ons meer tijd om veilig in de berm te parkeren en het dichtstbijzijnde station op te zoeken. Betere reclame had de NMBS zich met 'Rijden doe je zo' niet kunnen wensen. Wat jammer van die staking, toch.

Met 'Rijden doe je zo' zagen we weer een glimp van het oude VT4. Dat was alweer een tijdje geleden, maar van nostalgie hadden we eerlijk gezegd nog altijd geen last ondervonden. Ook niet ná 'Rijden doe je zo'.


Quote

'Bij jonge moeders die zich niet concentreren durf ik wel eens op hun emoties te spelen.' - Instructrice Anne-Marie, die zich zelfs wat schuldig leek te voelen bij die bekentenis, alsof er niet genoeg van afhing.


Tweet

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234