'Ringwerpen met een paalkunstenaar' Dwarskijker over 'Belgium's got Talent' en 'Radio Gaga'

An Lemmens, Stan Van Samang en Niels Destadsbader zijn deskundig in tal van zaken waar ze al met al geen benul van hebben


Belgium’s got talent

VTM – 21 oktober

Over mijn geheugen heb ik vooralsnog niet te klagen, want ik herinner me als de dag van gisteren dat ‘Belgium’s Got Talent’, de onbestemdste aller talentenjachten, vorig jaar een paaldanser aan het ongewisse nachtleven heeft toegevoegd: ene Domenico, om ’m maar eens keihard bij zijn voornaam te noemen. Deze laureaat van de editie 2015, een gestroomlijnde Italiaan, werd toen in alle ernst een ‘paalkunstenaar’ genoemd in de iets te populaire pers. ‘Paalkunstenaar’: het woord doet mij aan een porno-acteur denken die ook na de werkuren in een professionele stijve volhardt. Waardoor hij zijn huisgenoten tot ringwerpen inspireert als ze even op hun smartphone uitgekeken zijn. Kijk, zo’n man noem je nu een paalkunstenaar. We mogen al eens lachen tussen twee inzinkingen in. In de eerste aflevering van dit seizoen diende zich in ‘Belgium’s Got Talent’ opnieuw een paalkunstenaar aan, dit keer een naar een pauw gemodelleerde man wiens seksuele oriëntatie ook voor een leek meteen duidelijk was. Geef hem een paal en hij is er uren zoet mee. Maar goed, eigenlijk is het deelnemersveld bijzaak in dit programma, want het ware talent heeft zitting in de jury: de choreograaf Dan Karaty weet veel van dansen af, en An Lemmens, Stan Van Samang en Niels Destadsbader zijn deskundig in tal van zaken waar ze al met al geen benul van hebben. Zij betraden onder ovationeel en dan ook verdacht applaus de Stadsschouwburg van Antwerpen. Nadat hij een goochelnummer had gezien, richtte Stan Van Samang zich als volgt tot de goochelaar: ‘Ik kan niet zeggen dat ik dit tof vind. Dat komt omdat ik jaloers ben dat jij dat kunt en ik niet.’ Kort daarvoor had hij er een nog sterker argument uitgeflapt: ‘Ik heb het moeilijk met goochelen, want ik vind het niet tof dat ik het niet snap.’ Wellicht is afgewezen worden door Stan Van Samang op zich al een mooie carrièrestap voor een goochelaar.

Waterlanders zijn nooit weg op de bonte avond van de VTM. De eminente jury-leden zijn te pas en te onpas bereid een brok in de keel te krijgen en zelfs hun tranen de vrije loop te laten. Ze hoeven een petomaan maar ‘Nessun Dorma’ te horen inzetten of hun blik staat al blank. Voor ze charmante kunstjes deed met haar hond Diego, zei Lisanne, een meisje van 21, diepbedroefd dat haar vriend David vorig jaar in een auto-ongeluk was omgekomen. De aanhankelijke Diego droeg naar verluidt nog steeds bij tot het verwerkingsproces van die noodlottige gebeurtenis. Na haar schattige hondennummer leken de juryleden elkaar in opzichtige ontroering te willen overtreffen. ‘We hebben het niet droog kunnen houden aan deze tafel,’ zei Stan Van Samang ten overvloede, en Niels Destadsbader sprak met verstikte stem: ‘Ik denk dat David zó trots op je is.’ Waarom houdt het televisievolkje niet tijdig z’n bekende kop? Er was nog meer sentimentele effectmakerij: de rapper Ché zou zijn bezorgde ouders, die van niets wisten, zijn dank betuigen, zoals eens Vader Abraham in ‘Bedankt lieve ouders’ maar dan al rappend. Ik had met de moeder van Ché te doen, die, terwijl ze nog volop aan het volschieten was, ten behoeve van het iets te ruime publiek haast het podium werd opgeduwd.

In het voorbijgaan brak iemand het wereldrecord pilsflesjes openwippen – talent is een ijl begrip – maar ik keek pas echt op van een man met een hoed, die het podium opliep met de tred van een cowboy op weg naar een zadel. Hij droeg een T-shirt waarop het iconische hoofd van Einstein prijkte, en op het ritme van hun tegenzin slenterden er twee pubers achter hem aan: een meisje en een jongen. ‘Ik zijn de Robert,’ onthulde hij. Op grond van zijn streektaal zou ik hem in het Waasland thuisbrengen, mocht ik een taxichauffeur zijn. De Robert bleek, althans voor goede verstaanders, een rekenwonder. Nadat hij de juryleden om een getal had gevraagd, begon hij verwoed en ondoorgrondelijk te cijferen op een bord, terwijl de twee pubers – zijn dochter en zijn stiefzoon – ter controle op een tablet meerekenden. Hun act, of het gebrek eraan, druiste zodanig tegen alle wetten van de showbizz in dat ik mijn lol niet op kon. Het kwam Parkopino – zo heette dit teamwork – in een mum op vier keer neen te staan, nog vóór het rekenwonder zijn geheim had prijsgegeven: ‘Je moet logisch verkeerd rekenen.’ O, wat had ik toen graag op de golden buzzer gemept, een noviteit in dit programma. Als die snerpt en er ineens duizenden gouden snippers op het podium neerdwarrelen, mag een deelnemer rechtstreeks naar de liveshows. Uit de non-act van de Robert en de rest van Parkopino leerde ik dat hoogbegaafdheid niet helpt op de televisie. Voor het overige werd er vooral op niveau gedanst in deze aflevering van ‘Belgium’s Got Talent’, maar wat dondert het? Nu ja, misschien komen enkele van die dansers op de achtergrond van Christoff terecht in één of andere oudejaarsshow. Logisch verkeerd rekenen: daar komt het in het leven op aan.


Radio Gaga

Canvas – 25 oktober

Laatst had ‘Radio Gaga’ een uitje in het buitenland: ’s werelds meest lokale radiostation op de televisie streek neer in Benidorm aan de Costa Blanca, de voorlaatste rustplaats van veel Vlamingen. Een betonnen woekering van torenflats schiet er de diepblauwe hemel in. De lucht zou er zó zuiver zijn dat astmalijders en hartpatiënten er herademen, voor zover hun gezondheid dat toelaat. Ik heb er niets te zoeken, maar Joris Hessels en Dominique Van Malderen, acteurs die buiten het speelvlak treden, klapten er hun caravan en mobiele studio open op de promenade, en het duurde niet lang of er kwam een dwarsdoorsnede van de plaatselijke bevolking op het montere tweetal af: een paar laveloze Britse onderdanen die vergeefs naar evenwicht tastten, en Vlaamse bejaarden die stapvoets met een scootmobiel op weg waren naar een winkel waar ‘Belgische slagerij’ op het uithangbord stond, alsof we weer een kolonie hadden.

Joris Hessels en Dominique Van Malderen maakten in hun verzoekprogramma een praatje met een Vlaamse arts op jaren die Benidorm ‘het grootste openluchtbejaardentehuis van Europa’ noemde. Om werk zat hij dan ook niet verlegen, hoe pensioengerechtigd hij ook mocht zijn. Hij hoefde amper gepord te worden om er zijn levensverhaal uit te gooien: hij had kinderen in België en kinderen uit een andere relatie in Spanje, die al lang haar houdbaarheidsdatum overschreden had. Daar kwam nog bij dat zijn meest recente gezellin kort geleden was doodgegaan, want ook in Benidorm wordt er ondanks de benijdenswaardige luchtkwaliteit volop gestorven, ook op zon- en feestdagen. Er zat volgens hem niets anders op dan stug door te leven als je zelf niet dood wilde. Zijn verzoeknummer was een stukje uit de Goldbergvariaties van Bach. Een oude Vlaamse biker, wiens beginselen ook ter hoogte van Benidorm neerkwamen op – ik citeer – ‘Jullie kunnen allemaal m’n kloten kussen’, wilde dan weer iets van Rage Against The Machine horen. Hij zou nooit buigen voor het kapitalisme, beloofde hij.

De bejaarden die in ‘Radio Gaga’ aan bod kwamen, deden me mijn vervlogen jeugd nog meer betreuren dan gewoonlijk. Ik voel me wee als ik slome bejaardengymnastiek op het strand zie. Ik probeer dan intens aan de huidige Mick Jagger te denken, maar ook dat vertroost me niet noemenswaardig. Hoewel de meeste pensionado’s het reuze naar hun zin beweerden te hebben in het zuurstofrijke en van beëdigde Belgische keurslagers vergeven Benidorm, hadden ze er de spooksels van hun verleden zo te horen niet kunnen verjagen: een homoseksuele man, een ex-kapper, die nog niet zo lang geleden zijn hartsvriend levenloos op de sofa had aangetroffen, zei dat zijn moeder op haar sterfbed bars het hoofd van hem afwendde toen hij haar op de wang wilde kussen. Zoiets vergat je volgens hem niet licht. Een vrouw hield staande dat water drinken ongezond was, terwijl jenever en bier dan weer een zegen voor de bloedsomloop waren. Waar ze aan toevoegde dat ze het 25 jaar met een onomkeerbare alcoholist had uitgezongen. ‘Ik heb nog nooit een man graag gezien,’ klonk haar slotsom. Haar huidige vriend hoorde het dof aan en kwam vervolgens met z’n eigen wedervaren voor de dag: na 25 jaar huwelijk had hij zijn ex, inmiddels ook al de pijp uit – ‘doodgevallen’ – betrapt met een man die bij het stel inwoonde. ‘Op tafel,’ zei de vrouw die wist wat bevorderlijk was voor de bloedcirculatie. Ze wilde iets van Will Tura horen. ‘Mooi, het leven is mooi’?’ vroeg Joris Hessels niet eens sarcastisch. Daar maakte ze minder bezwaar tegen dan tegen het drinken van water.

Soms heeft tragiek even de schijn van humor.

We zagen hoe de bejaarde man krullen in het haar van zijn bejaarde vrouw zette in hun flat. Zij was verguld met het resultaat, en hij ook. Het paar bleek buitengewoon aan elkaar verknocht te zijn, zelfs zodanig dat ze nu al wisten dat ze niet zonder elkaar konden leven. Terug in België zouden ze voorbereidselen voor actieve levensbeëindiging treffen: tegelijk sterven was hun gedroomde slotakkoord. ‘Eerst bezatten we ons, en daarna: euthanasie’ zei de pas gepermanente vrouw. Het klonk zoals een welgemikte claus in een zwarte komedie hoort te klinken. Ondanks de ernst van dat vooruitzicht, schoot ik er dan ook bij in de lach. C’est la vie, zoals alle narigheden van het bestaan waarmee het personeel van ‘Radio Gaga’ je vriendelijk en nagenoeg lichtvoetig confronteert.

Aan het slot van deze ongebruikelijke aflevering van ‘Radio Gaga’ zei Joris Hessels dat hij triest werd van Benidorm. Eerder had Dominique Van Malderen het vermoeden uitgesproken dat veel pensionado’s alleen maar deden alsof ze gelukkig waren aan de Costa Blanca. Een te hoge concentratie van bejaarden zal wel niet opbeurend zijn, vooral niet als je één van hen bent. Aangezien het mooie programma ‘Radio Gaga’ een oefening in empathie is, komt er me ineens een kettingbotsing van scootmobielen voor de geest, en gejammer in Vlaamse tongvallen. En daarbovenuit: Spaans gefoeter van de Policía Nacional. What a drag it is getting old. Punt.

Rudy Vandendaele

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234