null Beeld

Robbie Williams - Realilty Killed the Video Star

Williams. Robbie Williams. Net als James Bond is Robbie meer een fenomeen, een merknaam, een ladies' man en een charismatische entertainer dan een zanger of een artiest. 'Reality Killed the Video Star' is een verwijzing naar 'Video Killed the Radio Star', de oude hit van Trevor Horn, niet toevallig de producer van deze nieuwe plaat.

Serge Simonart

Het is een toegeving, een reality check: Robbie die erkent dat zelfs voor hém het spel uit is. Platen verkopen amper nog. Video's zijn allang geen garantie meer voor een hit. Rest: wat je live waard bent. En dat is in zijn geval: vrij veel. Je zou denken dat het grote publiek een popster die het ene moment de hengst speelt en het volgende uithuilt in een ontwenningskliniek - zoals Robbie de voorbije drie jaar - niet langer voor vol aanziet. Maar: alleen U2 verkoopt net als hij moeiteloos twee Vlaamse voetbalstadia uit. Ook dát is een reality check.

Welke van deze nummers zouden een aanwinst zijn voor Robbies volgende setlist? Want het fenomeen Robbie werkt alleen bij ballads (ik meen me iets met engelen te herinneren) en met ophitsende riffs à la 'Rock DJ' die zelfs de meest cynische, houterige man-die-moest-meekomen-met-z'n-vriendin van z'n stoel krijgen. Op papier ziet het er niet al te best uit: sinds Robbie ruziemaakte met Will Chambers, de componist van z'n grootste hit, is onze superman gaan denken dat hij het ook zélf kan. Aan elf van de dertien songs op deze cd schreef hij mee: dat staat chic, en het brengt geld op. Als je de Ster laat bijstaan door een batterij professionals die in de luwte het zware werk doen, lijkt het algauw alsof-ie een bonafide songschrijver is.

Opener 'Morning Sun' klinkt als een update van The Beatles, via Tears for Fears in hun Beatlesiaanse 'Seeds of Love'-periode. 'Last Days of Disco' imiteert de Pet Shop Boys. Sommige nummers, zoals 'Deceptacon' en 'Blasphemy', hebben een mooie melodie. George Michael loert om de hoek bij 'Starstruck'.

De productie (Trevor Horn gaf eerder ook Frankie Goes to Hollywood en Grace Jones' 'Slave to the Rhythm' al een superklank mee) is feilloos en versmelt eightiessynthpop met disco en funk en soul zonder dat het resultaat retro klinkt. Veelzeggend is de 'based on an original production...'-credit bij zeven tracks: het wijst op een moeilijke, over ettelijke sessies gespreide bevalling. Maar echt slechte songs? Geen enkele. Superhits? Evenmin. Een plaat van zessen, zevens en achten.

Een cocky hengst als Robbie Williams moet forever young blijven, anders werkt de magie niet meer. Niet dat waardig ouder worden één van z'n ambities lijkt, maar een piepjonge griet op het podium tongzoenen, zoals hij ooit in het Sportpaleis deed: kan dat nog als hij straks 38 of 43 is, zonder dat het pathetisch wordt? Wellicht niet. Niettemin voorspel ik dat hij een blijver is. Een jukebox die nog járen zalen plat zal spelen, en zelfs zijn stroperigste stinkers live een gouden draai zal weten te geven.

Let's face it: Robbie hééft het. Hij is Big Brother, in alle betekenissen van dat begrip. Take That, Justin Timberlake en co.!

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234