null Beeld

Robert Plant - Band of Joy

Band of Joy
was een Britse psychedelische countryfolkgroep, opgericht in 1965, waarnaar u in de platenwinkel vruchteloos op zoek zult gaan: behalve een stel demo's namen ze nooit iets op. Band of Joy was een livegroep waarin notabalen als Robert Plant
, Led Zeppelin
-drummer John Bonham
en Dave Pegg
van Fairport Convention
hebben gezeteld.

Zevenentwintig jaar nadat voor het laatst iets van hen werd vernomen, blaast Robert Plant met een volledig nieuwe bezetting Band of Joy nieuw leven in voor zijn negende en beste soloplaat tot dusver.

Geen sinecure, want terwijl Jimmy Page
zich over de nalatenschap van Zeppelin boog (duizendmaal dank voor de remasters, Jimmy!), bleef Plant in het post-Zeppelin-tijdperk verbazen met hoogwaardig nieuw werk. Vooral de laatste jaren leverde dat pareltjes op als 'Dreamland' (2002), 'Mighty Rearranger' (2005), en 'Raising Sand' met Alison Krauss
(2007).

Dat 'Band of Joy'
van begin tot eind fris, boeiend en opwindend klinkt, is nog opmerkelijker als u weet dat er slechts één nieuwe song opstaat, het door Plant samen met coproducer en rechterhand Buddy Miller
geschreven 'Central Two-O-Nine'
, en dat die minstens even klassiek en door de tijd gezandstraald lijkt als de traditionals die het gros van de plaat uitmaken.

Dat er wordt geopend met een cover van Los Lobos
('Angel Dance'
) en dat verderop ook uit het oeuvre van Richard Thompson
('House of Cards'
), Low
('Silver Rider'
, 'Monkey'
) en Townes Van Zandt
('Harm's Swift Way'
) wordt geplukt, heb je aanvankelijk niet eens in de gaten. Alles klinkt alsof het door Plant en de zijnen gisteren uit de mouw werd geschud en tegelijk alsof het altijd al heeft bestaan.

Hoofdrollen zijn er voor de mandoline van Darrell Scott
, de achtergrondzang van Patty Griffin
en het spelplezier en inlevingsvermogen van de band. Je voelt dat hier niet zomaar lukraak wat leuke songs zijn gekozen voor een toffe cover, maar dat gezocht is naar materiaal dat alle groepsleden tot diep in hun binnenste voelen resoneren.

Als Plant in traditional 'Cindy, 'Ill Marry You Someday'
zingt: 'Cindy got religion / She had it once before / She spilt it on a Saturday / Upon a hard wood floor', klinkt het alsof de hele groep er die bewuste zaterdag zelf bij was en het uit eerste hand kan navertellen.

Moet er een conclusie zijn? Als iedereen vanaf vandaag wat uitvoering en ziel betreft de lat even hoog legt als op 'Band of Joy', hoeven er voor ons gerust een paar jaar geen nieuwe songs te worden geschreven. Band of Joy is overigens een groepsnaam die de lading volledig dekt.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234