Rock Ahoy: Bad Girl [video]

Hey bad girl, I know why you're bad / But don't ya know, it just makes me glad!' ('Bad Girl', The New York Dolls). Fatale vrouwmensen zijn het onderwerp van menig kunstwerk, maar nergens zijn ze zo fataal én zo cool als in de rock-'n-roll. Bad girls stelen je hart, je auto, je gitaar en je beste vriend, en laten je achter met een blauw oog, een afgebrand huis en een fotoalbum vol herinneringen aan de beste tijd van je leven. Bad girls deugen niet, maar ze swingen des te harder. U hebt het begrepen: de eerste aflevering van het nieuwe seizoen van 'Rock Ahoy' heet 'Bad Girl'.

De zoektocht naar songs over stoute meisjes was een wilde motorrit door meer dan een halve eeuw rockabilly, garagerock, soul en (proto-)punk. De oudste song in de lijst is de onweerstaanbare rockabilly-classic 'Bang Bang' van Janis & Her Boyfriends uit 1958. De blonde, in jeans gehesen Janis Martin was zestien toen ze in 1956 haar contract tekende met RCA. Vanwege haar wulpse heupbewegingen werd ze gepromoot als The Female Elvis. De vrouwelijke en de mannelijke Elvis ontmoetten elkaar twee keer backstage: de eerste keer zei Janis 'Hallo', de tweede keer 'Hallo hoe gaat het?' On stage schoot ze gelukkig wél raak, en in het donker durfde ze echt alles. Ze was in het geheim getrouwd met haar vriendje, van wie ze op haar zeventiende zwanger werd. Resultaat: RCA dumpte haar. Ze werd in 1960 nog getekend door het Belgische Palette-label van de legendarische Jacques Kluger (de ontdekker van Bobbejaan Schoepen), maar inmiddels was ze al toe aan echtgenoot nummer twee, en die vond een rockende vrouw maar niks. En dat was het einde van de carrière van The Female Elvis.

In opruiende fiftiesfilms als 'Teenage Doll' en 'Highschool Hellcats' vormen meiden met hoge paardenstaarten, opgerolde jeansbroeken en glimmende baseballjasjes gemene gangs, maar in werkelijkheid werden vrouwen in de jaren vijftig in een strak korset gedwongen. Dat ondervond ook Wanda Jackson, de queen of rockabilly en in onze lijst vertegenwoordigd met 'Funnel of Love' uit 1961. Toen ze midden jaren vijftig haar eerste optreden gaf in de Grand Ole Opry in Nashville, droeg ze een zelfontworpen, door haar brave moeder uit Oklahoma met fraai blinkende rhinestones bezette jurk. Een vrij zedig gevalletje, maar niet zedig genoeg: haar schouders waren te zien, en blote vrouwenschouders konden niet in dé grote (mannen)muziektempel. Wanda moest er dus een jasje over aantrekken. Zo ontzet was ze dat dreigde nooit meer een stap in de Grand Ole Opry te zetten.

Ere wie ere toekomt: de ondertussen tweeënzeventigjarige Wanda Jackson werd vorig jaar opgenomen in de Rock & Roll Hall of Fame. Op dit moment werkt ze aan een nieuwe plaat met Jack White. Die liet haar een rasperige cover inzingen van 'You Know I'm No Good' van Amy Winehouse, hét bad girl anthem van onze tijd. Want aan moderne bad girls geen gebrek, ook niet in onze lijst. Gewezen Be Your On Pet-zangeres Jemina Pearl, of de Franse yéyé girls van Plastiscines, of Dum Dum Girls, een nieuwe band op het Sub Pop label: de opvolging van Janis Martin is verzekerd.

Slachtofferhulp dan. Door stoute meisjes vertrappelde mannenharten leverden in de sixties de wildste, meest primitieve rhythm & blues op. Zoals het ketterende 'Bad Girl' van de Texaanse garagerockers The Zakary Thaks, of het gemene, nijdige, met een vette Ierse twang gezongen 'Bad Little Woman' ('bajd little weuman') van The Wheels, een band uit Belfast waar ene Van Morrison kort saxofoon speelde, tot hij het te druk kreeg bij zijn eigen, ook niet onverdienstelijke groepje Them.

Geen kwaaiere song over slechte vrouwen evenwel dan 'The Witch' van The Sonics uit 1964. The Sonics, de hardste rock-'n-rollgroep die er ooit is geweest, waren onlangs in de buurt voor een reünieconcert. Ik maakte van de gelegenheid gebruik om aan de ondertussen volledig grijze Sonics-zanger Gerry Roslie (vanwege zijn uitzinnige stemgeluid 'de blanke Little Richard' genoemd, maar in het echt zo ongeveer de meest verlegen man op aarde) te vragen wie nu precies de inspiratie was voor die 'She's an evil chick / Say she's the witch'. Zijn antwoord: 'Mijn eerste vrouw, mijn tweede vrouw en mijn derde vrouw. Tja, ik had toch wel wat problemen met meisjes. Dan zeiden ze nee maar bedoelden ze ja, en dan wist je als gast toch niet meer wat je nu eigenlijk moest!' Het hele verhaal van deze en andere bad girls in de rock-'n-roll hoort u zondagmiddag op Studio Brussel.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234