null Beeld ISOPIX
Beeld ISOPIX

vanavond in Brussel

‘Rock-’n-roll, en eerlijk gezegd om het even welke vorm van popmuziek, is niet bedacht voor zeventigers’

Om hun 60ste verjaardag luister bij te zetten, touren The Rolling Stones door Europa – vanavond strijken ze neer in het Koning Boudewijnstadion. En óf Sir Michael Philip Jagger er zin in heeft: op deze bladzijden zal het bijna 79-jarige gegroefde gezicht van de groep honderduit praten over nieuwe muziek, zijn rivaliteit met Paul McCartney en de veelgeliefde Stone die het jubileum net niet haalde, drummer Charlie Watts. ‘Ik leef in het hier en nu. Niet in één of ander parallel universum waarin de sixties maar blijven voortduren.’

Torsten Groß

– In april bracht je samen met de Britse filmcomponist Daniel Pemberton de song ‘Strange Game’ uit. Je stem klinkt daarop zelfs voor jouw doen verbazingwekkend fris, bijna jeugdig.

MICK JAGGER «Dank je! Het nummer is in ieder geval anders dan wat ik normaal gezien zou maken. Iemand vond zelfs dat het als Kurt Vile klonk.»

– Een Amerikaanse indiesinger-songwriter die bijna de helft jonger is dan jij: was je blij met die vergelijking?

JAGGER «Zeker weten. Ik denk dat het komt doordat ‘Strange Game’ zo losjes gearrangeerd en georkestreerd is. Daniel bezorgde me een paar rudimentaire instrumentale stukken, waarna ik op mijn iPhone een paar regels tekst inzong en dat bestand weer naar hem stuurde. Op die manier waren we redelijk snel klaar. Ik ben alleen nog naar de studio moeten gaan om de definitieve zangpartij op te nemen.

»‘Strange Game’ is eigenlijk een shuffle, maar toch ook weer geen klassiek bluesnummer. Het heeft iets groezeligs.»

– Dat groezelige maakt van ‘Strange Game’ het perfecte titelnummer voor de nieuwe politieserie ‘Slow Horses’ op Apple TV+. Gary Oldman speelt daarin Jackson Lamb, een verlopen Britse geheim agent van de oude stempel die zijn weg probeert te zoeken in de moderne wereld.

JAGGER «Hij is hopeloos ouderwets en politiek incorrect, een persiflage op het personage van de traditionele politieman. We komen nooit helemáál te weten waarom hij op het strafbankje is beland, maar je voelt aan dat het iets heel ergs geweest moet zijn.

»Ik kon me gemakkelijk in die wereld inleven omdat ik de romans van Mick Herron heb gelezen, waarop de serie is gebaseerd.»

– De wereld van dinosaurussen zoals Jackson Lamb leek met de val van het IJzeren Gordijn ten onder te zijn gegaan, maar op dit moment woedt er in het hartje van Europa een oorlog. Boezemt de Russische aanval op Oekraïne jou angst in?

JAGGER «Die oorlog kan elk moment heel gemakkelijk ontsporen. En ja, dat vind ik angstaanjagend.»

‘I was born in a crossfire hurricane,’ zong je in 1968 in ‘Jumpin’ Jack Flash’. Je verwees daarmee naar Dartford: de stad waar jij en collega-Stone Keith Richards geboren zijn, was in 1943 het doelwit van onophoudelijke Duitse luchtaanvallen. Uit jullie generatie is later de vredesbeweging ontstaan.

JAGGER «Onze ouders praatten vroeger aan tafel de hele tijd over de beide wereldoorlogen. Over hoeveel ellende die hadden veroorzaakt. Dat was hét thema van mijn jeugd. Daardoor hebben die oorlogen ook mijn generatie getekend. Ik hield het niet voor mogelijk dat zoiets tijdens mijn leven nog eens zou kunnen gebeuren – in onze achtertuin. Voor de mensen in Oekraïne is het natuurlijk complete horror.

»Het is te gek voor woorden. Wat heeft dat wapengekletter Vladimir Poetin eigenlijk al opgeleverd?! Zoals de meeste oorlogen is ook deze volstrekt zinloos.»

DE EXCUSES VAN PAUL

– Je staat niet meteen bekend als een bijzonder nostalgisch man…

JAGGER (monkelt) «Dat kun je van mij niet echt zeggen, nee.»

– Je gebruikt Twitter en Instagram, veranderingen gaan jou in het algemeen beter af dan veel andere mensen. Kun je begrijpen dat sommige van je oude teksten nu ook anders beoordeeld worden dan destijds? Onlangs brandde een controverse los over de Stones-hit ‘Brown Sugar’: ‘Die song is vrouwonvriendelijk en zelfs racistisch,’ zeiden critici. Waarop jullie beslisten hem tot nader order niet meer live te spelen.

JAGGER (schouderophalend) «Goh, een controverse zou ik dat nu ook weer niet noemen.

»Hoe mensen denken over specifieke onderwerpen en net zo goed over een song als ‘Brown Sugar’ – die bestaat al vijftig jaar, wat verdomd lang is – verandert nu eenmaal van generatie op generatie. Sommige van die veranderingen vind ik prima, andere niet. Maar ik aanvaard ze en omarm ze allemaal. Ik leef in het hier en nu, niet in één of ander parallel universum waarin de sixties maar blijven voortduren.»

– Paul McCartney bood de Stones onlangs zijn excuses aan nadat hij jullie in een interview een bluescoverband had genoemd. ‘Dat citaat is uit zijn context gerukt,’ beweerde hij. Vind je het amusant dat de rivaliteit tussen jullie en The Beatles in 2022 nog altijd de krantenkoppen haalt?

JAGGER «Ik vind het geweldig! Ik was aan het toeren toen die quote van Paul verscheen: met dat interview heeft hij me inspiratie gegeven voor een paar grappige bindteksten op het podium. (Lacht) Bedankt voor de mooie voorzet, Paul! Ik heb me er goed mee geamuseerd.»

– Je bent al je leven lang buitengewoon actief en je staat bekend als een rusteloze ziel. Voelde je je gekooid toen de pandemie twee jaar geleden uitbrak en we van lockdown naar lockdown gingen?

JAGGER «Gelukkig breng ik de laatste jaren sowieso veel tijd door op het platteland: daar was het nog best goed uit te houden. Ik heb veel muziek gemaakt en platen beluisterd. Het was natuurlijk helemaal anders dan normaal, maar op zich niet oninteressant. Ik ben bijna de hele tijd in Europa gebleven.

»Eén ding valt me wel zwaar: ik kan nog altijd niet uit dansen gaan. Ik zou dat zo graag nog doen, maar ik moet me gedeisd houden. Ik wil niet dat één onbezonnen nachtje stappen onze concerten in gevaar brengt.»

– ‘SIXTY’, de tournee die jullie in juli naar Brussel brengt, is ook de eerste sinds de Brexit. Moeten jullie ook daardoor meer hindernissen overwinnen?

JAGGER «Ja. Er komt veel meer papierwerk bij kijken, om maar één ding te noemen. Ik zeg niet: het Verenigd Koninkrijk moet weer lid worden van de Europese Unie. Gedane zaken nemen geen keer, helaas. Maar de Brexit is een nachtmerrie: voor toerende Britse artiesten, en als ik afga op wat vrienden me vertellen ook voor andere sectoren. We hebben onszelf geïsoleerd, en dat was in elk geval meer een ideologische dan een praktische keuze. En tot overmaat van ramp zijn er nu ook tekorten door de knoop die de pandemie in de wereldwijde aanvoerketen heeft gelegd.

»En voor je nu gaat denken: hé, die Jagger is nogal op de businesskant gericht, weet dat ik me daar alleen maar mee ben gaan bemoeien omdat iedereen je aldoor probeert te tillen.»

EVEN CHARLIE BELLEN

– ‘De grootste uitdaging voor de Stones,’ zo vertelde Keith me een tijd geleden, ‘is telkens weer: alle leden in één ruimte krijgen.’ Terwijl hij dat onontbeerlijk vindt om nieuwe muziek te kunnen creëren.

JAGGER «Natuurlijk is het altijd fijner als je elkaar in levenden lijve ziet in de studio, zeker als je aan de basis van een nieuwe plaat wilt sleutelen. Maar de Stones kunnen via Zoom werken, hoor, en details als timing, duur en sfeer bespreken.

»Ik ben het ook altijd gewend geweest om alleen aan mijn zangpartijen te werken: dan heb je behoefte aan rust en concentratie, niet aan een hoop mensen om je heen. Hetzelfde geldt trouwens voor Keith, die zijn gitaaroverdubs en zangpartijen het liefst in zijn eentje opneemt.»

– Sinds de coverplaat ‘Blue & Lonesome’ uit 2016 wordt in interviews en op sociale media geregeld over een nieuwe Stones-elpee gepraat. Moeten we nog veel geduld oefenen?

JAGGER «Aan een gebrek aan ijver ligt het niet. We hebben het de laatste tijd gewoon niet zo gemakkelijk gehad. We hadden een heleboel nummers geschreven en ook al een aantal heel mooie dingen opgenomen – en toen, in augustus vorig jaar, verloren we Charlie

»We hebben een paar goeie opnames waarop hij nog te horen is, maar geen enkele is echt afgewerkt. Keith en ik hebben onlangs nog een brainstormsessie gehouden waaraan we een paar goeie ideeën hebben overgehouden. Maar vóór we uit al die aanzetten echt een plaat kunnen distilleren, hebben we wel nog heel wat werk voor de boeg.»

– Het is niet het eerste tragische overlijden in jullie carrière. Jullie moesten al afscheid nemen van gitarist Brian Jones, die in 1969 in zijn zwembad verdronk, kort na zijn ontslag. Hij was amper 27, Charlie Watts had al een respectabele leeftijd bereikt: is zijn dood daarom op de één of manier draaglijker voor je?

JAGGER «Natuurlijk is het anders wanneer iemand op zijn 27ste sterft dan op zijn 80ste. En toch was Charlies dood een enorme schok. Eerst leek hij gewoon ziek te zijn en niet mee op tournee te kunnen gaan. We gingen er allemaal van uit dat hij snel weer op de been zou zijn, maar dat is niet gebeurd. Ik was er ondersteboven van. En dat ben ik eigenlijk nog altijd.

»Ondertussen verwacht ik niet meer dat ik hem zal zien als ik me tijdens een show omdraai. Als we op het einde buigen voor het publiek, steekt het me wel: geen Charlie. Hij meldde zich altijd als laatste voor die buiging. ‘Kom op, Charlie! Waar ben je in godsnaam mee bezig?!’ riep ik dan. Maar hij kwam pas achter z’n drumstel vandaan als hij ál zijn drumstokken weer netjes op een rijtje had gelegd.

»Charlie was mijn oudste vriend in de muziekwereld. Hij en ik speelden al in Londense clubs vóór er sprake was van de Stones. We brachten gewoon graag tijd door met elkaar: we hebben samen platenhoezen bedacht en aan de aankleding van het podium gewerkt – hij was een gediplomeerd grafisch ontwerper. Ook privé waren we de beste maatjes. We hadden veel gemeenschappelijke interesses. We gingen vaak samen naar het cricket, en hij hield net als ik van voetbal. Nadat Tottenham een paar weken geleden Arsenal met 3-0 had ingeblikt, dacht ik: jammer dat ik hem nu niet kan bellen. Hij was een Tottenham-supporter, ik een Arsenal-supporter: de plaagstoten zouden niet van de lucht geweest zijn (lacht).

»(Zucht) Het is een groot verlies.»

Mick Jagger: ‘Charlie was mijn oudste vriend in de muziekwereld. Hij en ik speelden al in Londense clubs vóór
er sprake was van de Stones.’ Beeld Herman Selleslags
Mick Jagger: ‘Charlie was mijn oudste vriend in de muziekwereld. Hij en ik speelden al in Londense clubs vóórer sprake was van de Stones.’Beeld Herman Selleslags

– Heb je na zijn dood geen enkel moment gedacht: oké, nu is het afgelopen, de Stones zijn verleden tijd?

JAGGER «Als de laatste concerten van onze ‘No Filter’-tournee niet al vastlagen – door de pandemie waren die al een jaar uitgesteld – had het alle kanten uit kunnen gaan. Maar vóór de dood van Charlie stond al vast dat we die tournee zonder hem zouden afwerken. Hij had daar zelf op aangedrongen: ‘Toe, doe het maar zonder mij.’ Anders zouden we er niet aan begonnen zijn.»

– 60 jaar Stones: ook voor iemand die niet vervuld is van nostalgie moet het toch een indrukwekkende prestatie zijn.

JAGGER «Ik vind het echt wel ongelooflijk, ja. Zo lang in een band zitten... En ik ben er nóg niet van af! (lacht) Geloof me vrij: voor een nieuwe tournee zes weken lang elke dag in het krachthonk moeten doorbrengen, gymmend en dansend, is geen lachertje. Maar het móét. Ik heb het minder leuke van dit bestaan met het leuke leren nemen.»

– Na die zes decennia is je favoriete interviewvraag misschien wat minder dwaas geworden. Ik moet ze uiteraard ook stellen: hoelang denk je dat je het nog zult volhouden bij de Stones?

JAGGER «Lieve help, zeg. Toen me dat voor het eerst werd gevraagd, was ik nog maar 33. Heel eerlijk: ik had er toen geen idee van, en dat heb ik nu nog altijd niet.

»Het heeft lang geduurd, maar vandaag heerst er harmonie in de groep. Ik weet dat het een vreemde uitspraak is voor een stel zeventigers, maar we zijn... volwassener geworden. We werken in een business die erg onvolwassen is, maar je hoeft jezelf daar niet naar te blijven gedragen, hè.

»En ja, uiteraard kan ik dit niet eeuwig blijven doen. Rock-’n-roll, en eerlijk gezegd om het even welke vorm van popmuziek, is niet bedacht voor zeventigers. Het vraagt véél van iemand van onze leeftijd, maar dat maakt de uitdaging alleen maar groter. Zolang we dit doen, willen we het fucking góéd doen. En zolang we ervan genieten, blijven we spelen.

»(Lacht) Waarmee ik jou net het antwoord heb gegeven dat ik al zes decennia op mijn favoriete interviewvraag geef.»

© Die Zeit

***

RICHARDS & WOOD

We ontmoeten Keith Richards en Ronnie Wood tijdens de repetities voor de ‘SIXTY’-tournee. Net als hun zanger kunnen de gitaristen bogen op een zorgelijk gezondheidsbulletin. Bij Mick Jagger werd in 2019 een hartklep vervangen; sindsdien maakt een cardioloog deel uit van zijn entourage. Richards, die in december 79 wordt, moest in 2006 een hersenoperatie ondergaan na een val uit een palmboom. Daarna is hij definitief gestopt met drugs en drinkt hij met mate. Wood heeft al twee keer kanker gehad: het piepkuiken van de groep mag deze week 75 kaarsjes proberen uit te blazen.

The show must go on: dat is altijd het devies van The Rolling Stones geweest. Maar de heren zijn ontegensprekelijk zachtaardiger geworden, na twee lange periodes waarin Jagger en Richards elkaars bloed wel konden drinken. De eerste twist dateert van de jaren 80, toen de zanger zijn solocarrière prioriteit gaf. Na de publicatie van Richards’ autobiografie ‘Life’ in 2010, waarin hij spottend schreef over Jaggers ‘kleine pikje’, was het opnieuw prijs.

Keith Richards: ‘Als ik niet kon touren, zou ik mijn huis nooit verlaten. Ik snák ernaar live te kunnen spelen.’ Beeld EPA
Keith Richards: ‘Als ik niet kon touren, zou ik mijn huis nooit verlaten. Ik snák ernaar live te kunnen spelen.’Beeld EPA

– Volgens Mick heerst er anno 2022 harmonie bij de Stones. Hebben jullie hetzelfde gevoel?

RONNIE WOOD «Ja. We waarderen elkaar meer dan ooit. Vroeger vlogen we elkaar bij het minste geringste in de haren: ‘O, kruip toch terug onder je steen, man!’ Omdat ik er pas in 1975 bij ben gekomen, heb ik lang te horen gekregen: ‘Zwijgen, groentje!’ Maar Mick is vandaag – na alle fases die hij heeft doorgemaakt als artiest en als mens – gewoonweg een erg warme man. En Keith ook.»

KEITH RICHARDS «Ik sta er eerlijk gezegd van versteld hoe hecht we zijn. Mick en ik hebben de teugels ook nog altijd stevig in handen. (Lacht) Niet dat we ondertussen al weten hoe die verrekte dingen precies werken.»

– In ‘Life’ schrijf je hoe vergeven van de cocaïne jullie Amerikaanse tournee van 1975 was. Dat hedonisme heeft plaatsgemaakt voor zelfzorg. Hoe bereiden jullie je voor op een show?

RICHARDS «Ik hou het rustig. Mijn leven lang heb ik dingen afgezworen: veel meer dan een stevige borrel voor we opgaan is er niet meer bij. En meestal sla ik zelfs díé over.»

WOOD «Ik drink graag een groen sapje. Sinds mijn gevechten met de grote K weet ik ook hoe belangrijk het is om in beweging te blijven. Zeker vlak voor een show zul je me ijverig zien stretchen en zo (lacht)

– Bij het ter perse gaan van dit interview zijn jullie Zweedse collega’s van ABBA – of juister: hun avatars – net begonnen aan hun langverbeide ‘Voyage’-concertreeks in Londen. Zouden jullie ooit iets soortgelijks overwegen?

RICHARDS «Me op een podium laten vertegenwoordigen door een hologram? Ben je gek! Hightech is niets voor mij. Ik voel me al overweldigd als ik op restaurant uit vijf verschillende gerechten kan kiezen. Muziek streamen? Doe ik niet. Ik heb niet eens een telefoon.

»Als ik niet kon touren, zou ik mijn huis nooit verlaten. Ik snák ernaar live te kunnen spelen. En volgend jaar komen we wéér naar buiten.»

– Met een nieuwe plaat?

RICHARDS «Met een nieuwe plaat!» (dca)

© The Sunday Times

The Rolling Stones spelen op 11/7 in het Koning Boudewijnstadion in Brussel.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234