Rock-'n-rollers zult gij eren: Humo's Gouden Zestigplussers

Lou Reed is dood, net als David Bowie, Prince, Scott Walker, Mark Hollis, Roky Erickson en vele anderen. Paul Simon nam vorig jaar met een laatste tournee afscheid van zijn publiek, Elton John zet er volgend jaar na zijn Farewell Yellow Brick Road Tour een punt achter. Hoog tijd om eens te kijken wie er in de herfst van zijn leven nog in slaagt om de nadagen van zijn carrière een gouden gloed mee te geven – al dan niet met een nieuwe plaat, zoals Bruce Springsteen en Madonna.

'Niet slecht voor een frontman die er intussen toch wel heel hard als een oud wijf uitziet'


1. Nick Cave (61) Kwetsbaar en intiem

Wie er onlangs bij was in de Roma in Borgerhout, hoeft niet overtuigd te worden: niemand steekt zijn nek verder uit dan Nick Cave. De man lanceerde vorig jaar The Red Hand Files, een website waar hij wekelijks in grappige, ontroerende, hartverwarmende en prachtig geschreven brieven de meest uiteenlopende vragen van fans beantwoordt. ‘Waarom ben je vegetariër geworden? Wat betekent Elvis voor je? Wat zou je doen als je te weten kwam dat de aarde over 72 uur zou ophouden te bestaan?’ Ook wie het niet kan schelen, heeft iets aan zijn antwoorden.

Cave, die in 2015 zijn zoon Arthur (15) verloor toen die van een klif viel, stelde vast dat hij zelf troost vond in zijn brieven, en ging op zoek naar nog directer contact met zijn fans. Dat mondde uit in ‘Conversations with Nick Cave’, half soloconcert, half vragenronde. Cave die live antwoordt op vragen uit de zaal: nooit eerder stelde een artiest zich zo kwetsbaar op. Nooit eerder nam een artiest zulke risico’s. Nooit eerder was iemand zo intiem met zijn publiek.

Cave schrijft ook aan de lopende band soundtracks en scenario’s, hij floot in 2016 The Bad Seeds bij elkaar en tekende met ‘Skeleton Tree’ voor één van de platen van dat jaar. En hij overweegt ernstig om in de nabije toekomst ook zijn rockgroep Grinderman weer leven in te blazen. ‘Ik heb het gevoel dat de tijd dringt,’ zei hij op het podium van de Roma. Daar kunnen we alleen maar blij om zijn.


2. Bruce Springsteen (69) Man van het volk

Nog iemand die zijn talent tot ver buiten de oevers van zijn vakgebied laat treden: The Boss bracht in 2016 zijn autobiografie ‘Born to Run’ uit, een openhartige roadmovie die leest als een ’57 Chevrolet Bel Air convertible en die de ruggengraat vormde voor ‘On Broadway’, een concertreeks waarmee hij van oktober 2017 tot december 2018 drie keer per week meer dan twee uur op de planken van het Walter Kerr Theatre in New York heeft gestaan. Springsteen solo op piano en gitaar, en tussendoor verhalen vertellend die hij ook zonder muzikale begeleiding recht naar het hart wist te mikken.

Springsteen is een man van het volk, en niet te beroerd om de conversatie met zijn fans aan te gaan. Toen iemand hem vlak na 9/11 aansprak en zei: ‘Bruce, we need you,’ antwoordde The Boss met ‘The Rising’: een plaat waarin een hele natie troost vond.

Hij brengt deze week ‘Western Stars’ uit (lees de bespreking op blz. 158), een soloplaat die werd voorafgegaan door de heerlijke single ‘Hello Sunshine’, en hij stroopt deze zomer de mouwen op voor een nieuwe plaat met de E Street Band. In 2020 volgt een nieuwe wereldtournee. A working class hero is something to be.


3. Bob Dylan (78) Zestig jaar mysterie

De spreekbuis van een generatie die er geen wilde zijn. Veinsde in 1966 een motorongeval (of was het toch echt?), verdween een handvol jaren uit de schijnwerpers en kwam terug als het grootste enigma dat de popmuziek ooit heeft gekend. Niemand anders slaagde erin om in het volle licht van de schijnwerpers ruim zes decennia lang ondoorgrondelijk geniaal te blijven. Bob Dylan wisselt de laatste twintig jaar verrassende meesterwerken als ‘Love and Theft’ en ‘Modern Times’ af met schijnbare grappen als ‘Christmas in the Heart’ (een kerstplaat, jawel) en ‘Shadows in the Night’, een plaat met interpretaties van songs die door Frank Sinatra in marmer waren gehouwen. Dylan sings Sinatra, je moet Bob Dylan zelf zijn om erop te komen.

Meer ongrijpbare pracht: ‘Chronicles, Volume One’, het in 2004 verschenen en als een roman lezende eerste deel van zijn autobiografie, waarop vijftien jaar later nog steeds geen vervolg is gekomen. In 2016 kreeg Dylan de Nobelprijs voor de Literatuur, dat zal niemand ontgaan zijn. Hij ging hem afhalen in typische Dylan-stijl: niet. En terwijl de hele wereld aan het discussiëren sloeg over het feit of hij de prijs wel verdiende, hulde Dylan zich in een mysterieus stilzwijgen dat het gekwetter ruimschoots oversteeg. Dat hij de prijs overigens wel degelijk verdiende, werd onlangs op het podium van De Roma onderstreept door Nick Cave: ‘Hoe minder grenzen hoe beter, en niemand heeft de grenzen tussen popmuziek en literatuur harder opgeblazen dan Bob Dylan.’

Bob Dylan presenteerde van 2006 tot 2009 het veelgeprezen en gelauwerde ‘Theme Time Radio Hour’, hij gunt ons sinds 1991 met ‘The Bootleg Series’ een gulle blik in zijn eigen archieven en is sinds 1988 bezig aan een ‘Never Ending Tour’. Over twee jaar wordt hij 80. May the Lord bless him and keep him.


4. Neil Young (73) Workaholic

Neil Young rijdt de laatste jaren een even productief als hobbelig parcours. Sinds hij in 2005 maar op het nippertje een hersenbloeding overleefde, hoort hij de klok oorverdovend tikken en brengt hij als een razende workaholic platen uit. Veertien stuks in evenveel jaar, helaas niet altijd van een even huizenhoog niveau. ‘Peace Trail’ uit 2016 mag een miskleun genoemd worden, ‘Americana’ uit 2012 een grotendeels overbodige coverplaat. ‘A Letter Home’ (2014) daarentegen, opgenomen in een antieke booth van Jack White, was een hartverwarmend intiem meesterwerkje. Die overvloed aan platen vult hij aan met liveopnames en onuitgegeven materiaal in de ‘Archives’-reeks: vijfendertig stuks sinds 2009! En al vele jaren werkt hij aan de ontwikkeling van een nieuw soort elektrische auto, met Pono probeerde hij een geluidsdrager te lanceren die formats als mp3 en wav van de kaart moest vegen, en in 2012 verscheen zijn autobiografie ‘Waging Heavy Peace’. Die laatste mocht er wezen, de andere projecten kwamen nooit echt van de grond.

Het siert hem natuurlijk zeer dat hij blijft gaan. ‘Tuscaloosa’, uitgave nummer 36 in de Archives-reeks, ligt deze week in de winkels, en op 9 juli staat hij in het Antwerpse Sportpaleis met Promise of the Real, een roedel jonge honden die Neil inschakelde omdat zijn vaste begeleidingsgroep Crazy Horse het baasje even niet kon volgen. Respect!


5. Tom Waits (69) Niets te veel

Er zijn acht jaar verstreken sinds zijn recentste plaat, ‘Bad As Me’, elf jaar sinds zijn laatste tournee, toen de dichtstbijzijnde stop voor ons Parijs was. Tijdens de ‘Orphans’-tournee van 2006 kwam hij zelfs niet naar Europa. Tom Waits live in België, dat is geleden van 13 november 2004, toen hij een kleine schare fans dolgelukkig maakte door in de intieme maar kleine Bourlaschouwburg in Antwerpen te spelen, en een veel groter aantal gefrustreerd buitensloot. Maar het was goed, daar in de Bourla, want hoewel we hem niet van overdreven ijver kunnen beschuldigen, blijft wat hij wél doet en uitbrengt overlopen van kwaliteit. Geen eindeloze reeks bootlegs bij Waits, maar één forse, driedubbele box met outtakes, ‘Orphans: Brawlers, Bawlers & Bastards’ (2006), met daarop geen track te veel.

Acteren doet Waits ook, maar opnieuw laat hij zich maar mondjesmaat zien en houdt hij de honger levend. Waarvoor dank, maar één à twee versnellingen hoger zou fijn zijn. Time waits for no one.


6. Mick (75), Keith (75), Charlie (78) & Ron (72): Kleine pietjes, grote jongens

Akkoord, platen hoeven ze wat ons betreft al een kleine kwarteeuw niet meer te maken (wat volgde op ‘Voodoo Lounge’ (1994) kan netjes op een ep worden samengevat), maar live zijn The Rolling Stones ondanks de stadionproducties nog altijd onvoorspelbaar. Het concert van eind 2017 in Parijs was één van de allerbeste die wij ooit van hen hebben gezien (de teller staat op tien).

De beste Stones-plaat van de laatste tien jaar staat dan weer op naam van Keith Richards, die vier jaar geleden met ‘Crosseyed Heart’ liet horen dat hij Mick Jagger niet nodig heeft om straffe songs te schrijven. Live hebben ze elkaar intussen echter eeuwige trouw gezworen. Toen Keith in 2010 Mick een klein pietje toedichtte in zijn biografie ‘Life’, leek het voortbestaan van de groep even aan een zijden draadje te hangen, maar kleine pietjes hangen blijkbaar aan grote jongens en alles werd uitgepraat.

Bij Jagger werd in april jongstleden een hartklep vervangen, waardoor de lopende tournee even onderbroken moest worden, maar volgend jaar dendert het rock-’n-rollcircus voort. En let’s face it, een van de grootste groepen aller tijden 57 jaar nadat ze is opgericht nog aan het werk kunnen zien: dat is ontzettend cool, en zal nooit meer voorkomen.

'Zonder Jerry Lee Lewis en Little Richard zou er van alle anderen geen sprake zijn geweest. Hulde!'


7. Robert Smith (60) Oud Wijf

Robert Smith houdt The Cure al 43 jaar varende, zonder daarbij de aandrang te voelen om solo of buiten zijn vakgebied creatieve eieren te leggen. Een echt goeie plaat kregen we van The Cure al een eeuwigheid niet meer, maar de liveconcerten zijn nog altijd een belevenis. Veel spelen doet de groep niet, maar als er een show wordt aangekondigd (zoals die op Rock Werchter op 28 juni) beginnen volwassen mannen en vrouwen nog steeds proactief te kwijlen. Niet slecht voor een frontman die er intussen toch wel heel hard als een oud wijf uitziet. Of zien we dat verkeerd?


8. Patti Smith (72) Gepassioneerd

Om de paar jaar levert Patti Smith een plaat die er meer dan wezen mag, ze speelt concerten die een mix zijn van poëzie en rock-’n-roll en nooit teleurstellen, en als schrijfster heeft ze intussen een bibliografie van meer dan twintig boeken, waarvan we u vooral ‘Just Kids’ en ‘M Train’ ten zeerste kunnen aanbevelen.

Daarnaast is Smith een gepassioneerde mensenrechtenactiviste, en toen Bob Dylan geen tijd bleek te hebben om zijn Nobelprijs te gaan afhalen, deed zij dat in zijn plaats. Nog lief ook!


9. Arno (70) Volstrekt uniek

Nonkel Arno mag in deze lijst niet ontbreken. Onlangs 70 geworden, maar beweeglijker dan ooit. Zijn concerttournee met Tjens Matic was een eerbetoon aan T.C. Matic, de groep waarmee hij in de jaren 80 de Belgische pop en rock op zijn grondvesten liet daveren en die tot vandaag gretig wordt gekopieerd, maar nooit geëvenaard. De zeventig kaarsjes blies hij uit op het podium van het casino in Oostende, later dit jaar viert hij zijn verjaardag nog een keer in de AB in Brussel, en met een nieuwe soloplaat, ‘Santeboutique’. Arno ís België: surrealistisch en volstrekt uniek. Na Arno zal niemand nog Arno zijn.


10. Iggy Pop (72) Sexy zonder shirt

De man die eind jaren 60 met The Stooges de punk uitvond, tien jaar vóór de wereld er klaar voor was (en de rest kon volgen), is zijn hele verdere carrière verwarring blijven zaaien. Meesterwerken als ‘The Idiot’ en ‘Lust for Life’ wisselde Iggy Pop af met afdankertjes als ‘Party’ (’81) en ‘Instinct’ (’88), en platen als ‘Zombie Birdhouse’ (’82) en ‘Avenue B’ (’99), die bij de release de wenkbrauwen deden fronsen, maar intussen door een steeds groter wordende schare fans tot de klassiekers worden gerekend. Geen andere 72-jarige ziet er bovendien zonder shirt nog steeds goed uit, al bestaat ook daar discussie over.

Pop zou na ‘Post Pop Depression’ uit 2016 een laatste keer getourd hebben, maar een nieuwe plaat zou naar verluidt klaarliggen.


11. Van Morrison (73) Zeg maar Sir

Van the Man. Al twintig jaar a rato van één per jaar geen slechte plaat meer gemaakt, met ‘Born to Sing: No Plan B’ uit 2012 een persoonlijke favoriet (met de domste titel en de lelijkste hoes in een carrière waarin mooie hoezen de uitzondering op de regel zijn). Van Morrison blijft net als zijn goede vriend Bob Dylan gestaag touren, en mag zich, sinds hij in 2016 de Most Excellent Order of the British Empire kreeg opgespeld, Sir Van noemen.


12. Joni Mitchell (75) Hard gemist

Joni Mitchell heeft geen plaat meer uitgebracht sinds ‘Shine’ uit 2007, toen ze ook een punt zette achter haar livecarrière. En hoe stiller het de afgelopen jaren rond haar werd, hoe harder de geruchtenmolen ging draaien. Ze zou een nieuwe plaat voorbereiden, ze zou zwaar ziek zijn, ze zou alleen nog schilderen. Feit is dat we al zo’n tien jaar helemaal niks meer over Mitchell weten. Eén verrassing was er, in 2013, toen ze tijdens een tributeconcert voor zichzelf in Toronto – waar ze een paar gedichten zou voordragen – onverwacht de gitaar ter hand nam en drie songs bracht. Gevraagd naar wie hij het meest miste, antwoordde Randy Newman ooit: ‘Joni Mitchell.’ Hij is niet alleen.


13. Paul Mccartney (76) Nooit een tegenvaller

De enige Beatle die nog leeft en songs schrijft, bakt er – laten we eerlijk zijn en ook maar een diepe buiging maken voor al dat moois van weleer – nog weinig van. ‘Egypt Station’ was zijn eerste plaat in vijf jaar tijd, en iets Beatlewaardigs stond er niet op. Toen hij vorig jaar ter promotie van die plaat bij James Corden in de taxi stapte voor een rondje ‘Carpool Karaoke’, ging dat heerlijke stukje internettelevisie volledig terecht wel viraal. Live dankzij zijn oeverloze enthousiasme en energie, en die gigantische zak met Beatles-songs, ook nooit een tegenvaller.


14. Madonna (60) Mama en schrijfster

De hoogdagen van Madonna speelden zich af in de jaren 80, toen ze aan een kort truitje genoeg had om tieners én volwassenen in katzwijm te doen vallen, en voor iedere plaat die ze uitbracht de hipste producers wist te strikken en zichzelf keer op keer moeiteloos opnieuw uitvond. Toen in 1998 haar laatste uitstekende plaat, ‘Ray of Light’, verscheen, had ze zich ook als actrice aardig op de kaart weten te zetten. Voor de rol van Eva Perón in ‘Evita’ kreeg ze in 1996 zelfs een Golden Globe.

Madonna, moeder van zes kinderen, ging zich na de eeuwwisseling steeds meer concentreren op het moederschap en het schrijven van kinderboeken. Platen kwamen er nog maar sporadisch van, en als die al sterren toebedeeld kregen, kwamen die voornamelijk uit de zak der welwillendheid.

‘Madame X’, haar veertiende studioplaat, ligt later deze week in de winkels. Of wij daar na het horen van de vooruitgeschoven single ‘Medellín’ naar uitkijken? Not really.


15. Jerry Lee Lewis (83) & Little Richard (86) Daverend applaus

Voor knakkers als Eric Clapton (74), Mark Knopfler (69), David Gilmour (73), Roger Waters (75), Sting (67), Al Green (73), Dolly Parton (73) en Willie Nelson (86) kunnen we later nog een plaatsje reserveren, maar laten we met z’n allen tot slot even opstaan en een daverend applaus geven voor Jerry Lee Lewis en Little Richard, van wie we volstrekt niets meer hoeven te verwachten. Lewis bracht in 2014 zijn laatste plaat uit en sukkelt met zijn gezondheid, Little Richard slijt de tijd die hem nog rest in een opvangtehuis. Maar zonder hen zou er van alle anderen in deze lijst wellicht geen sprake zijn geweest. Hulde!

‘Western Stars’ van Bruce Springsteen verschijnt op 14 juni bij Sony. ‘Madame X’ van Madonna verschijnt op 14 juni bij Universal. The Cure staat op vrijdag 28 juni op Rock Werchter. Info en tickets: rockwerchter.be

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle verhalen van de Humo rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234