Rock Werchter 2019: Bescherm uzelf voor een zonneslag én voor Bastille!

Voor de duidelijkheid: dit is géén review, wel een waarschuwing van algemeen nut.

Het is vandaag heet genoeg om uw tong te herleiden tot een sudderende kaaskroket, dus bescherm uzelf voor de ergste symptomen: epileptische aanvallen, shock, de dood, en concerten van Bastille bijwonen. Doe dus een hoedje op, drink voldoende water, jaag u niet op in dwaze artikels van incompetente journalisten, en ga vooral niet af op de artificieel gezoete lokroep van Dan Smith.

Er is natuurlijk niks mis met makkelijk verteerbare spijs appreciëren – wij kijken ook af en toe naar Temptation Island of luisteren wel eens per ongeluk naar Imagine Dragons – maar we proberen tòch, tegen beter weten in, de brave burger weg te houden van Bastille. Logisch ook, want ze weten niet waar ze aan beginnen.

Van Bastilles poeslieve, Disney-achtige imago (er zit meer punch in een kattenbak) en de ongeïnspireerde lyrics (we hoorden originelers op de livestreams van de klimaatmarsen) tot de refreinen die meer weghebben van de zangkoren op het WK onder zestien jaar – er is weinig aan Bastille dat echt tot de verbeelding spreekt.

Twee problemen zijn onontkoombaar: aan de ene kant dat ultra-brave corporate imago (uitsluitend ontworpen voor maximaal bereik en dus maxi-winst), en aan de andere kant die zagerige bombast in hun nummers. Voeg dat samen, en de hartepijn waar Dan Smith over zingt komt ontiegelijk leugenachtig over. Is dit een echte artistieke expressie van pijn en verlangen, of imitéért het gewoon die gevoelens om zo punten te scoren bij een zo groot mogelijk publiek? Is dit niet gewoon geld verdienen met het trekken aan de snaren van uw hart?

Dat kan u natuurlijk niet weten vooraleer u uzelf onderworpen heeft aan de industrieel blinkende harmonieën van Dan Smith en consoorten, maar dan is de schade aan uw trommelvliezen al aangericht.

Vandaar: om te genieten van een Bastille-concert, moet uw brein allerhande bizarre dingen hallucineren die dat concert wél de moeite waard maken. Met een zonnesteek hebben Dan Smiths vers geboenwaste stemmetje en het dito gitaarspel plots een onmiskenbare rauwheid en hebben die Champions League- annex 'Lion King'-gezangen (van je e-e-oh e-oh) een diepgang die u zelfs in Nabokov niet terugvindt. Het zou het eerste optreden zijn dat met een barstende hoofdpijn zowaar een heel stuk beter is. Ook een voordeel, natuurlijk.

De waarschuwing komt overigens niet van ons; de internationale pers heeft hen al zo vaak neergesabeld dat de fans ongetwijfeld hun vingers in hun oren proppen, hun ogen sluiten en luid LALALA roepen bij elke mening die één haar op het ingevette hoofd van Dan Smith durft krenken. Excuseert u ons nu even, wij hebben een forse mailbox aan haatmail te verwijderen. Tchüss!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234