'Rocketman': Elton John met de billen bloot

De Queen-gekte na het enorme succes van ‘Bohemian Rhapsody’ is nog maar net gaan liggen, of er verschijnt al een nieuwe biopic over een muzikale grootheid. ‘Rocketman’ swingt van feit naar fictie, en doet dat op de melodieën van – wie anders? – Sir Elton John. ‘Ze mochten al mijn gebreken laten zien. Materiaal genoeg!’


Lees hier onze recensie van Elton John in het Sportpaleis

Lees hier onze recensie van 'Rocketman'

25 augustus 1970, Laurel Canyon, Californië: Elton John, zijn muzikale partner Bernie Taupin en zijn manager en geliefde John Reid zijn op een feestje bij Mama Cass, alias Cass Elliot van The Mamas and the Papas. Elton heeft net zijn eerste show op Amerikaanse bodem achter de rug, in een zaal in Hollywood. Het was het eerste optreden in een reeks van zes. De platenmaatschappij heeft een gok gewaagd met de concerten: zijn liedjes mogen nog zo goed zijn, het label twijfelt ernstig aan de podiumkwaliteiten van de Engelse zanger. Maar die avond is er iets magisch gebeurd: voor het eerst pakt de man die nu onlosmakelijk verbonden is met extravagante pakjes en spetterende liveshows, de zaal helemaal in. Of zoals ‘Rocketman’-regisseur Dexter Fletcher het verwoordt: ‘Het was a life-changing moment.’

'Een film over mijn leven moet theatraal en fantastisch zijn, maar ook waarachtig'

17 oktober 2018, een bos in Buckinghamshire, niet ver van Londen: een Cadillac cabriolet rijdt de weg naar het huis van Cass Elliot op. Of liever: naar een kopie ervan dat gebouwd werd op het Engelse platteland. Dexter Fletcher en zijn filmploeg nemen een scène op voor ‘Rocketman’, een film die het levensverhaal van Elton John vertelt, van zijn kindertijd tot in de afkickkliniek. Het is zeker geen biopic, beweren alle betrokkenen, en het lijkt in niets op ‘Bohemian Rhapsody’, al tekenen ze allemaal graag voor een even groot kassucces. ‘Voor de kijker moet het een muzikale ervaring worden,’ zegt Jamie Bell, die Bernie Taupin speelt.

De sfeer van een zomers Los Angeles oproepen in het regenachtige Buckinghamshire is geen eitje, maar decorstukken uit de seventies helpen om de set op te fleuren: een Volkswagen Kever, een Ford Mustang, een buggy, een Corvette, broeken met olifantenpijpen, hotpants en vintage juwelen... Binnen staan een sitar, een retrokoelkast en een ouderwetse draaitafel op Perzische tapijten. Tegen de muur hangt een poster van een tentoonstelling van Caravaggio. Dat kan geen toeval zijn: in 1985 speelde Fletcher de jonge Italiaanse schilder in de gelijknamige film van Derek Jarman. ‘Goed opgemerkt,’ grinnikt de regisseur. ‘Het was een grapje van de setdesigners. Het duurde even voor het me opviel.’

Fletcher is met ‘Rocketman’ niet aan zijn proefstuk toe. Eerder kreeg hij de opdracht om ‘Bohemian Rhapsody’ af te werken, nadat regisseur Bryan Singer de laan was uitgestuurd. Misschien is het door de manier waarop hij verstijft en zijn stem verheft als we het erover hebben, maar je krijgt de indruk dat hij er een compleet andere en betere film van zou hebben gemaakt, als hij er van bij het begin bij betrokken was geweest. Bij ‘Rocketman’ zit hij in ieder geval aan de stuurknuppel – naast de producers, Elton John en zijn echtgenoot David Furnish.

Waar hij geen vat op heeft, zijn de geruchten dat de film in de VS het label ‘Kinderen niet toegelaten’ zou krijgen, omdat de blote achterwerken van Elton John en John Reid, gespeeld door Richard Madden, erin te zien zouden zijn. Fletcher wil bevestigen noch ontkennen dat ‘Rocketman’ naaktscènes bevat, maar hij reageert geprikkeld wanneer we hem vragen wie daar het laatste woord over heeft.

Dexter Fletcher «Sorry, maar ík ben de regisseur. Het is míjn film. Uiteraard hebben de producers wel inspraak en hopen we dat er zoveel mogelijk mensen naar de film kunnen kijken. Maar ik maak de film die ik wil maken, en ik zal dan wel verantwoording afleggen. De mensen van Paramount hebben trouwens vooraf het script gelezen en ons groen licht gegeven. Alle geruchten over dat KNT-label zijn pure speculatie.»

Sir Elton John laat er van zijn kant geen twijfel over bestaan over wat hij met de film wil bereiken.

Elton John «Een prent over mijn leven kan nooit een eenvoudige biopic zijn. Het moet theatraal en fantastisch zijn, maar tegelijkertijd ook waarachtig. Ik wilde doodeerlijk zijn.»


Bloednerveus

‘Rocketman’ begint in 1990, wanneer Elton John naar de afkickkliniek moet voor zijn drugs- en alcoholverslaving. Daar blikt hij terug op zijn leven en zijn carrière.

Elton John «Die jaren voelden wild en fantastisch aan. Die pure, flamboyante energie moesten de acteurs en de regisseur op het scherm weten over te brengen.»

De herinneringen van een gebroken man, die met haken en ogen aan elkaar hangen, zijn de springplank voor zijn liedjes. Dexter Fletcher omschrijft Elton John op dat punt in zijn leven als ‘iemand die op totaal onbetrouwbare wijze zijn versie van de feiten vertelt’.

Fletcher «Het is een geweldige manier om zijn verhaal te brengen. Het geeft ons de vrijheid om het als fantasy te behandelen. Dat doen we allemáál weleens als we over ons verleden vertellen: ofwel liegen we tegen onszelf, ofwel tegen een ander (lacht).»

'Elton John zat gewoon tegen jou te liegen als hij over zijn leven vertelde. Het is héérlijk om daarmee aan de slag te gaan'

In ‘Rocketman’ zien we hoe Elton John weerstand biedt als een therapeut in zijn leven begint te spitten, en hoe hij schaamteloos zit te liegen.

Fletcher «Op een bepaald moment zegt hij: ‘Mijn pa knuffelde mij altijd, het was zo gênant.’ Vervolgens zien we de vader krek het omgekeerde doen. En wanneer de therapeut aandringt om het eens over zijn kindertijd te hebben, pruttelt Elton John tegen: ‘Daar valt niets over te zeggen.’ Maar plots verschijnt de jonge Elton in beeld en neemt hij hem mee naar zijn geboorteplaats.»

Fletcher heeft zijn verbeelding de vrije loop gelaten in de bewerking van Elton Johns levensverhaal. ‘Saturday Night’s Alright for Fighting’ is de soundtrack bij een dansscène op een kermisterrein, ‘The Bitch Is Back’ weerklinkt bij de herinneringen aan Pinner, de Londense wijk waar hij geboren is, en ‘Rocket Man’ is te horen bij een scène op de bodem van een zwembad. En Fletcher neemt soms een loopje met de chronologie: in een vroege ontmoeting met zijn platenmaatschappij heeft Elton John ‘I Guess That’s Why They Call It the Blues’ al klaar, hoewel hij dat nummer pas tien jaar later heeft geschreven. En er is de occasionele blunder, zoals een vleugelpiano van Yamaha in de Londense Royal Academy of Music in 1958.

Taron Egerton speelt Elton John en zingt ook nieuw opgenomen versies van de nummers. Die zijn vaak radicaal aangepast door Giles Martin, de zoon van producer George Martin, die eerder al een deel van de catalogus van The Beatles onder handen heeft genomen. Egerton had Elton Johns hit uit 1983 ‘I’m Still Standing’ al gecoverd in de animatiefilm ‘Sing’, maar toch was hij bloednerveus.

Taron Egerton «Gelukkig heeft Elton John me enkele tips gegeven. Zo raadde hij me aan om niet te proberen klinken zoals hij. Ik moest zijn spirit proberen te vatten in mijn covers, en vooral geen klakkeloze kopie maken.»

Giles Martin, die Taron Egerton achttien maanden lang heeft gecoacht, waakte ervoor dat het niet als een imitatie klonk.

Giles Martin «Ik herinner me dat ik eens tegen Taron zei: ‘Je klinkt als een cassetteopname van een cassetteopname. Je moet als jezélf klinken in de film.»

Centraal in ‘Rocketman’ staan de relaties van Elton John met Bernie Taupin en John Reid. Die waren niet vanzelfsprekend, en de verhouding met Reid was op een bepaald moment zelfs explosief te noemen. Maar Reid, die nu een teruggetrokken leven leidt in Australië, kreeg als agent van de platenmaatschappij de carrière van Elton John van de grond dankzij zijn sluwheid en blufwerk. ‘Hij was een monster,’ zegt Richard Madden niet zonder enige bewondering. De Schotse acteur, die net de succesvolle tv-reeks ‘Bodyguard’ achter de rug heeft, nam de rol van John Reid met graagte aan.

'Wie ben ik? Wie ben ik? Ik weet niet wie ik ben!'

Richard Madden «Sommigen zeiden me dat hij een alleraardigste kerel was, anderen noemden hem het grootste stuk vuil dat ze ooit hadden ontmoet. Dat geeft je veel ruimte om de rol in te vullen.»

Bernie Taupin was een sleutelfiguur in de vroege carrière van Elton John, zegt Jamie Bell, die in Taupins huid is gekropen.

Jamie Bell «Bernie stond op de eerste rij tijdens elk concert, hij zat naast Elton op het vliegtuig en hield bij wijze van spreken zijn handje vast. Elton barst niet van het zelfvertrouwen, moet je weten. Blijkbaar moet hij achter de coulissen vaak hebben staan jammeren: ‘Wie ben ik? Wie ben ik? Ik weet niet wie ik ben!’ Bernie moest hem dan kalmeren.»

Elton John gaat op zijn minst figuurlijk met de billen bloot in ‘Rocketman’, en daar had hij vooraf ook mee ingestemd: ‘Je mag al mijn gebreken laten zien.’ Aan materiaal was er alvast geen gebrek, zegt Richard Madden.

Madden «Toen Elton volop aan het afkicken was, zat hij tijdens een tournee in het Four Seasons Hotel in Los Angeles, en op een gegeven moment klaagde hij over het lawaai. ‘Het spijt me, meneer,’ zei de hotelmanager, ‘maar het is de wind.’ Waarop Elton: ‘Dóé er dan iets aan!’ (lacht)»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234