Rodin

Deftig portret van een beeldhouwende sater.

Een film over de beeldhouwer Auguste Rodin? Wij namen in ons bioscoopzeteltje prompt de houding aan van Rodins beroemdste tuinbeeldje ‘De denker’. Ons naakte en gespierde lijf (u had de bewonderende genotskreetjes van de collega’s moeten horen) naar voren gebogen, de rechterelleboog op de linkerknie, de kin op de rug van de rechterhand, onze blik geconcentreerd op het doek gericht. En dit is wat wij dachten: een boeiende en amusante biopic, waaruit Rodin tevoorschijn komt als een man die zich zijn leven lang miskend bleef voelen door het artistieke establishment van de Parijse salons en, zelfs toen hij allang was uitgegroeid tot monstre sacré van de kunstwereld, bleef worstelen met zijn arme komaf.

Een bronstige sater ook, die een voorkeur had voor de liggende pose. Ofschoon hij graag aan de scharrel ging met zijn naaktmodellen, en ofschoon zijn affaire met zijn 24 jaar jongere pupil Camille Claudel (eerder verfilmd in ‘Camille Claudel’, met Isabelle Adjani als Claudel en Gérard Depardieu als Rodin) in de kunstgeschiedenis even berucht werd als de grensverleggende curven in zijn bustes, bleef Rodin tot op het einde van zijn leven verknocht aan het naaistertje Rose – en ooit hopen wij eens een film te zien die meer inzoomt op Rose dan op Camille.

In de beste scènes zien we het genie gewoon aan het werk. Het hypnotiserende geknars van zijn schoenzolen in het gruis op de ateliervloer; met een emmer vol pleister en een teiltje vol water zwoegend aan zijn ‘Hellepoort’; Rodin die een naaktmodel in een andere houding drukt teneinde beter de maat van haar fraaie buikje te benaderen. Vincent Lindon, een acteur die wij zeer kunnen smaken, zet een mooie, ingetogen vertolking neer.

Wanneer zijn opdrachtgevers zich misprijzend uitlaten over zijn sculptuur van de schrijver Honoré de Balzac – een werk dat hij liefkozend omschrijft als ‘mijn Balzac’ – hoef je slechts één blik op zijn trillende baard te werpen om te beseffen dat ze hem tot in zijn ziel hebben gekrenkt. De überdeftige prentenboekregie van Jacques Doillon, met die mooi geformuleerde dialogen en in marmer uitgehakte tableautjes, vonden wij uiteindelijk ook een beetje het zwakke punt van de vertelling: voor een biopic over een beeldhouwer die zich net beroemd maakte met het leven en de beweeglijkheid die hij in zijn pleister wist te blazen, bevat ‘Rodin’ slechts weinig opstoten van puur, rauw leven. De regisseur laat de artiest op zijn sokkel staan, en stelt er zich tevreden mee hem te bewonderen.

In ‘Mr. Turner’, Mike Leighs biopic over de schilder William Turner, kon je het tenminste nog eens meemaken hoe de kunstenaar al snuivend en grollend naar de borsten van de meid klauwde. Rodin gedraagt zich dan toch iets meer verheven: ‘Kom,’ zo horen we hem tussen twee poseersessies door zeggen tegen twee modellen, ‘laten we hulde brengen aan ‘La danse’, de sculptuur op de gevel van het operagebouw, met mij als de oudere jongeman in de farandole van vrouwen.’ Zijn manier om te zeggen: ‘Een triootje, nu!’ Die Franse kunstenaars toch! Overigens vinden wij zijn Balzac maar teleurstellend. Die van ons daarentegen!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234