null Beeld

Roger Waters - Is This the Life We Really Want?

De nieuwe cd van Roger Waters komt 25 jaar na zijn vorige studioplaat ‘Amused to Death’ en is tot op zekere hoogte een mix van wat hij eerder al op de Pink Floyd-klassiekers ‘Animals’ en ‘The Wall’ liet horen. Lange intro’s? Check. Gitaarsolo’s? Check. Soundscapes en geluidseffecten, inclusief tikkende klokken? Check. Filosofische thema’s als vergankelijkheid, rechtvaardigheid en mededogen? Check!

Serge Simonart

‘Picture That’ (‘picture a leader with no fucking brains’) had zelfs een outtake van ‘Animals’ kunnen zijn, en is Waters’ zoveelste sneer aan het adres van The Donald. De hernieuwde analyse van wat er fout is met onze kapitalistische maatschappij – en die samengevat wordt in de volzin ‘It’s not enough that we succeed, others must fail’ – werd geproducet door Nigel ‘Radiohead' Godrich die, en dat is nog nooit vertoond, zelfs op de voorkant van de hoes wordt vermeld.

In een tijdperk waarin religieuze fanatici alle aandacht naar zich toe zuigen, blijft Roger Waters een uitgesproken atheïst. In de gesproken intro vraagt hij zich af: ‘Our parents made us what we are – or was it god?’ En ‘god’ staat inderdaad met een kleine letter. Die intro vloeit over in ‘Déjà vu’, waarin Waters zich ongecomplexeerd voorstelt hoe het deze planeet zou vergaan zijn als hij God was geweest. Zijn conclusie luidt, gedurfd maar wie weet niet onterecht: ‘I believe I could have done a better job’. In één moeite door hekelt hij ook salonsocialisten en beste stuurlui aan wal: ‘You lean to the left but you vote to the right’. Ook ‘Broken Bones’, een powerballad compleet met strijkers, bezingt de lessen die de mensheid uit de geschiedenis had kunnen trekken maar niet heeft getrokken.

‘The Last Refugee’ (met een drumpatroon dat lijkt op dat van Bowies ‘Five Years’) zet de toon van de hele plaat: de verontwaardigde humanist Waters stelt zich voor hoe zijn eigen kind op het strand de laatste aangespoelde vluchteling aantreft. Vrij vertaald: een betere samenleving is niet voor morgen, maar het kán. ‘Smell the Roses’ stelt de tijdgeest nog wat specifieker: ‘This is the room where they put your name on the bomb’.

‘Wait for Her’ is grotendeels gebaseerd op een richtlijn uit de ‘Kamasutra’, die de man aanmaant zich niet te overhaasten en het genot van de vrouw te laten primeren: ‘If she comes late… wait!’ Een ongewoon onderwerp voor een man van bijna 74 jaar.

Maar, alle ambitie en goede bedoelingen ten spijt: een cd koop je voor de muzíék, en die is superieur aan wat Waters eerder solo afscheidde. Al bewijst deze soloplaat ook wel hoe cruciaal Nick Masons minimalistische melodieuze drumpatronen en Rick Wrights unieke melancholische sfeertjes bij Pink Floyd waren, want die elementen ontbreken hier en Waters huurlingen kunnen niet aan zijn oude vrienden tippen. ‘Is This the Life We Really Want?’ is geen meesterwerk, maar wel vele malen beter dan wat je van een ouwe knar die alles al heeft bewezen nog zou verwachten. ‘Is there room in the story for me?’ croont Waters in één van deze songs. Een retorische vraag.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234