'Rolling Thunder Revue – A Bob Dylan Story' op Netflix: 'Hoe komt dat we dit alles nog nooit gezien hebben?'

'De camera van de Heer Scorsese, Martin en het al dan niet witgeblakerde aangezicht van de Heer Dylan, Bob zijn elkaar al eens eerder tegengekomen de afgelopen decennia. Denk bijvoorbeeld aan hoe goed het afscheidsconcert van The Band werd vastgelegd in 'The Last Waltz' (1978 ) en hoe Dylans deelname daaraan op schitterende wijze voor de eeuwigheid werd bewaard door de filmmaestro.

Denk vooral ook aan de uitgebreide en diepgaande documentaire 'No Direction Home' (uit 2005) die Dylans wordingsjaren op intelligente en vakkundige wijze chroniqueerde en aldus een eerste sleutel bood tot de wonderlijke wereld van de inmiddels 77-jarige bard. Als een bijzondere bijvangst van zijn indrukwekkende fictieproductie duikt Scorsese tot onze grote vreugde dan ook graag en met grote regelmaat de rock’n’roll in. Nu is de voor zover wij weten enige Fender Stratocaster bespelende Nobelprijswinnaar weer aan zet.

De beeldjukebox Netflix bestelde bij Martin Scorsese de muziekdocumentaire 'Rolling Thunder Revue – A Bob Dylan Story' en die titel dekt perfect de lading: het gaat hier om een briljant verslag van wat een rock’n’roll-tour eigenlijk is, het is tegelijk ook een enerzijds verzonnen en anderzijds waarheidsgetrouw verhaal, en het is natuurlijk ook voor de volle 100 procent een Scorsese-film. Kenners en zelfs veel normale mensen weten dat de circustoer die Dylan en een hele rist vrienden en vriendinnen, kunstenaars en meelopers maakten in de winter van 1975 al erg goed gedocumenteerd is.

Er is natuurlijk Dylans eigen vreselijke slechte en pretentieuze film 'Ronaldo & Clara', een gelukkig vergeten bijna 'meesterwerk' uit 1978. Er is – voor wie het nog kan vinden - acteur/auteur Sam Shepards prachtige en zeer informatieve boekwerk 'Rolling Thunder Logbook', uit ’77. En de Dylanieten onder ons koesteren natuurlijk sedert vroeg in deze eeuw de dubbel-cd 'Bob Dylan Live 1975', ook bekend als 'The Bootleg Series – Volume 5'.

Met de komst van de huidige Netflix-docu mogen we al het voorgaande allemaal uit ons geheugen wissen want die nieuwe film toont u werkelijk alles wat u moet of wil weten over deze turbulente tijd in de rockgeschiedenis, of zeg maar dé geschiedenis. De wilde jaren 60, het soms dodelijk aflopende studentenprotest toen, de soms gevaarlijke neveneffecten van excessief LSD-gebruik, het trauma Vietnam, het trauma Richard Nixon, ze hadden allemaal gaten geslagen in het dagelijkse leven en de geesten van de toenmalige bevolking van het rijkste land ter wereld. Met ook een voelbare weerslag op het leven hier.

Dylan, de tegen zijn wil en dank erg nasale gerichte spreekbuis van die bepaalde generatie was toen in goeden doen, toen. Hij had met 'Blood On The Tracks' zijn beste lp ooit afgeleverd en trok, nog stijf staand van liefdesverdriet, de hort op om helemaal de 'song and dance man' te spelen, die hij altijd al had willen zijn. Scorsese schept door zijn hoge cinematische intelligentie en via zijn door de Goden gezegend montagetalent een merkwaardig soort van orde uit de berg chaos die de Rolling Thunder-archieven ongetwijfeld waren.

In knap twee uur tijd wordt duidelijk waarom die schijnbaar spontane tournee van Dylan & Friends misschien wel zijn best georganiseerde was, zijn muzikaal meest bevredigende en vocaal misschien wel de interessantste. Dylan jaagt hier als een bezetene zijn repertoire door de mangel, spuwt zijn eigen goedgekozen woorden uit als een uitzinnige Little Richard die aan het spul gezeten heeft en schenkt op de vaak smalle podia waar de 'Rolling Thunder' langskwam toch ruim wat vierkante meter aan talentvolle vrienden als Joni Mitchell, Ramblin’ Jack Elliot of Roger Mc Guinn.

Helemaal uit de kunst zijn de duetten met Joan Baez. Onderschat tot nu toe. Door mij althans. De verbale en lichamelijke symbiose die tussen de twee legendes tastbaar wordt gemaakt is ontroerend. 'Joan and I we could sing together in our sleep' zegt Dylan erover. En hij zegt nog wel meer in het zeer exclusieve interview dat hier in stukjes te zien en horen is , gelardeerd met flarden van touchante home movies en zelfs wat gerecupereerde restafval uit 'Renaldo & Clara'. Raadsel: hoe komt dat we dit alles nog nooit gezien hebben?

Gelukkig voor ons zit er verder ook wat ongein in: de actrice Sharon Stone, een stralende fan, vertelt hoe ze als jong meisje Dylan na een show van die 'Rolling Thunder Revue' om een handtekening vroeg. Die kreeg ze ook en Dylan nodigde haar zelfs backstage uit. Hij zei dat hij een liedje voor haar geschreven had – 'Just Like A Woman'. Hij speelde het voor op een piano die daar stond. Ze gooide zich in zijn armen. Een paar uur later zei één van Dylans begeleiders haar dat die song al meer dan tien jaar bestond. Toch kon Sharon erom lachen.

Als u na visie helemaal platgeslagen en Dylanverslaafd Scorsese’s eigenzinnige docu overleeft, is het hoog tijd om het speelgoed van uw kinderen of kleinkinderen te verkopen en u naar één van de zeldzame resterende platenwinkels in dit rare land te begeven om u daar te goed te doen aan het 'companion piece' van de film, de veertiendelige cd-box die 'The Rolling Thunder Review – The 1975 Live Recordings' heet . Er staan heelder puntgave concerten op met Dylan, groep en gasten in topvorm. Hardcore Dylanologen zullen ook blij worden van de bonus-cd’s waarop de Rollende Donders zich voor hun trek opwarmen met bijvoorbeeld 'Rita May', het uiterst zeldzame 'Gwenevere' of 'speciale' versies van Smokey Robinson’s 'Tracks Of My Tears' of Hank Williams’ 'Your Cheatin’ Heart'. Is de plaat beter dan de film? That’s for me to know and for you to find out.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234