'Rond de Noordzee' op Eén

Zou er eigenlijk iéts zijn waar Arnout Hauben niét enthousiast over wordt? Hij lijkt zich, toch wanneer er een camera op staat, door de wereld te bewegen als een driejarige die in het kloeke lijf van een volwassene zit. Kerktorens, met mos overgroeide gedenkstenen, vergeelde boekwerken en tuinkabouters: hij vindt het allemaal even reuze interessant.

Je vraagt je onwillekeurig af hoe deze Arnout als kind was. Zaten zijn ouders de dag na Sinterklaas weleens met gesprongen trommelvliezen bij de oorarts? Belden door het gekrijs gealarmeerde buren op zijn verjaardag weleens de Civiele Bescherming? Hoe het ook zij, ’s mans enthousiasme blijft aanstekelijk werken, en is ook één van de grote troeven van deze reisreeks.

Bij een ergens te Amsterdam vredig aangemeerde replica van een VOC-schip sloeg Haubens licht ontvlambare fantasie meteen op hol en stelde hij zich voor hoe het vaartuig een woeste zee bedwong, terwijl matrozen met gevaar voor eigen leven in de touwen klommen en een gierende stormwind aan de zeilen rukte. Drone operator en geluidsman Ruben Callens deed het dan weer eerder aan iets van Playmobil denken. We kunnen nu eenmaal niet allemaal over een levendige verbeelding beschikken.

Callens, ‘zoon van de garnalenprins van Wenduine’ en er nog trots op ook, leek in de loop van deze lang uitgevallen strandwandeling overigens steeds nadrukkelijker als een soort komische sidekick te worden uitgespeeld. Daarmee is het toch uitkijken: voor je het weet raakt zo’n jongen ervan overtuigd – zie ook die Hodorachtige geluidsbeer van Tom Waes – dat er een groot komiek in hem huist en zit hij in allerlei radio– en tv-panels de voorgekauwde leukerd uit te hangen. Van dat slag hebben we er ondertussen al meer dan genoeg.

Het kan voorts aan het lopende seizoen van ‘De Mol’ liggen, waardoor we overal complotten, dubbele bodems en hier en daar spoken beginnen zien, maar voor een programma dat het naar eigen zeggen vooral van de ‘toevallige ontmoetingen’ moet hebben, leken sommige ontmoetingen wel héél toevallig. Zo stieten Hauben en co aan het VOC-schip op een lokale historicus, tevens werkzaam bij het Stadsarchief, die hen meteen deskundig in de schuit kon rondgidsen. In de haven van Scheveningen, net op de dag van de recentste Nederland-België, trof het drietal aan een frituur dan weer een tachtiger die als profvoetballer, we nemen aan decennia geleden, nog bij ADO Den Haag (van: Alles Door Oefening) in de spits had gefloreerd. Moet lukken! In het oranje gekleurde café waar ze de match gingen bekijken, zaten tot onze lichte ontgoocheling Wesley Sonck, Dries Mertens en Jan Vertongen niét aan een tafeltje achterin herinneringen op te halen aan hun Nederlandse voetbaljaren en de liters joppiesaus die daarmee gepaard gingen. Zelfs Jean-Marie, altijd wel bereid om hemdsboordreclame te maken voor een of andere noodlijdende commercie, was nergens te bespeuren.

In ieder geval wél volledig spontaan, en meteen ook de merkwaardigste passage van deze episode, was het treffen met een zeventiger die, fiets aan de hand, spiernaakt over het noordzeestrand flaneerde. Hauben, die ook met waarlijk iederéén een beschaafd gesprek kan voeren, informeerde met uitgestreken gezicht naar de diepere motieven van de naaktwandelaar. Die repliceerde dat in de wet stond, dat had hij eigenhandig en wellicht óók in zijn nakie uitgezocht, dat je overal bloot mocht lopen, en vond het wel gezellig om op gezette tijden, wellicht ook bij gebrek aan een huisdier, de jongeheer in de gezonde lucht uit te laten. Hij snapte ook niet goed dat hij daarom door bepaalde medeburgers werd uitgescholden. Nederlanders vond hij maar preuts, maar voor Belgen had hij wel een boon, meer in het bijzonder voor Frank Deboosere, Sabine Hagedoren en – diens nabestaanden kunnen trots zijn - wijlen Armand Pien. Wellicht omdat die weerlieden altijd zo feilloos weten te vertellen wanneer het geschikt weer is om bloot de deur uit te gaan. Een verkoudheid is dan namelijk zo gevat. Je kreeg het idee dat Hauben een hele aflevering of zelfs een meerdelige reeks met dit heerschap kon vullen. En ook dat ieder moment van achter de duinen een paar witjassen met een handgeknoopt vangnet konden opduiken.

Deze slotaflevering was niet de allersterkste van de reeks, maar dat kwam natuurlijk ook omdat er, naarmate je dichter bij huis komt, op een enkele naaktloper na, minder verrassende verhalen te sprokkelen zijn. En na een tocht van vijfduizend kilometer begint de vermoeidheid onvermijdelijk door te wegen, ook bij de kijker. Wat allemaal niet wegneemt dat we nu al uitkijken naar Haubens vólgende jongensavontuur.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234