Roots & Roses-festival (Lessen)

Van The Sonics hebben wij een plaatje staan, dat ‘Here Are The Sonics’ heet. Dat het in de jaren ’80 is uitgebracht, kan geen toeval zijn: er was toen een garagerock-revival aan de gang, zoals er al eerder waren geweest en er nog zouden komen. De tweede plaat heet ‘Boom’ en is van 1966. Twee jaar geleden, in 2015 - bijna 49 jaar later, dus - brachten de mannen (die niet ver van Seattle wonen) hun moeilijke derde uit; die heet ‘This Is The Sonics’. Wij dus de taalgrens over, naar Lessen/Lessines, voor het Roots & Roses-festival.

The Fuzztones - in de eighties één van die neo-garagerockers - zijn op Roots & Roses een vooravondgroep. Zanger Rudi Protrudi kondigt de afsluiter van de set aan (‘We helped make this song famous’) en zet dan ‘Strychnine’ in, een Sonics-song over de geneugten van vergif innemen.

Scene 2: in de backstage van het Roots & Roses-festival zitten de in vintage kleren gestoken muzikanten van Pokey Lafarge te eten. Een tafeltje verderop eet het Deense duo Powersolo, met entourage. Als twee leden van The Sonics binnenkomen, wordt er gejuicht, gegroet en respect betoond, terwijl het geeneens om de originele groepsleden gaat: drummer Dusty Watson is al een paar jaar aan boord, de indrukwekkend getatoeëerde keyboardspeler Jake Lords is pas ingelijfd om Gerry Roslie (zang, toetsen) te vervangen. Eigenlijk lijken ze zelfs niet op mekaar, en toch zien ze er allebei echt uit als een Sonic, zoals je ook onmiddellijk een Stone of een Ramone herkent.

Scene drie, veel later op de avond. The Paladins is vetkuivenblues uit San Diego, ze spelen een goeie set, wij hebben tijdens het concert ‘Kiddio’ opgepikt en luisteren vandaag naar hún versie én naar de totaal andere original van Brook Benton. Net voor het trio afsluit met ‘Mercy’, bedanken ze zowat iedereen, maar ook de greatest rock’n’roll-band in the world. The Sonics, uitstekend geraden!

Maar eerst even terugspoelen naar Pokey LaFarge, die net voor The Sonics optreedt. Eigenlijk heet deze prille dertiger Andrew Heissler. De man lijkt zich nooit iets te hebben aangetrokken van de pop, rock en hiphop van de jongste 50 jaar. Jack White tekende ‘m op het Third Man-label. Hij mocht de standard ‘Lovesick Blues’ zingen op de soundtrack van ‘Boardwalk Empire’. Binnenkort is hij zes episodes lang te zien in ‘Sun Records’, een tv-serie over de vroege rock’n’roll-dagen in Memphis: LaFarge speelt Hank Snow, een country-artiest die net als Elvis onder contract stond bij Colonel Parker. Snow was - net als LaFarge de acteur – iemand met een groot voorhoofd en grote oren.

Van LaFarges songs van een paar jaar geleden weet je niet altijd of je er dixieland, ragtime, country blues, vroege jazz of swing mag tegen zeggen. Op zijn binnenkort te verschijnen plaat ‘Manic Revelations’ kruipt hij iets dichter bij deze tijd aan, we zitten nu in de periode net voor blues en swing samen rock ‘n’ roll werden.

Live doen in ‘Must Be a Reason’ de twee blazers (sax en trompet) aan Otis Redding denken; toen LaFarge nog de vroege jazz in dook, gebruikte hij clarinet en cornet. Met de ogen dicht hadden wij geloofd dat in ‘Going up the Country’ Alex Turner aan het croonen was. Soms is de sfeer een beetje Mexicaans, zo ver van Calexico of zelfs Vaya Con Dios zijn we dan niet. Na een Hey Hey denken wij aan Ray Charles’ ‘What’d I Say’. In een liedje over Lafarges geboorstestaat Ohio (‘I’m just a plain ole Midwestern boy / Gettin’ by on central time’) bevindt de Missouri zich aan zijn rechter- en de Ohio-rivier zich aan zijn linkerarm: ‘I’m livin’ on the Mississippi River / where I like life the best’. In 'Drinking Whiskey Tonight' steekt de drummer een eentje op. 'Something in the Water' en ‘Better Man Than zijn echt catchy dingen.

LaFarge vraagt om gedans, geshake en big smiles op onze gezichten, en die krijgt hij als hij afsluit met het Chuck Berry-liedje met in het refrein ‘C'est la vie, say the old folks / it goes to show you never can tell’. In de bis 'La La Blues' zit een tekst die van singin’ lalala gaat. Mooi geluid, goeie présence, een groep met swag uit een andere tijd dan de onze: Pokey LaFarge is een topentertainer.

The Sonics, dan. Gerry Roslie (zang, toetsen) en Larry Parypa (gitaar) zijn nog in leven, maar via een vluchtige zoektocht leerden we dat ze er niet bij zouden zijn. Het saxgeluid is live het meest intact gebleven: even dachten wij dat saxofonist Rob Lind de enige overgebleven zeventiger zou zijn. Maar zanger/bassist Freddie Dennis, die in Lessines na de Link Wray-intro indrukwekkend opent met ‘Hey Hey Hey Hey Hey Cinderella’, die blijkt nog in The Kingsmen te hebben gezeten Dat zijn die van ‘Louie, Louie’ (ok, een cover, maar who cares). The Kingsmen komen truwens ook van het noordwesten van de VS, Portland om preciezer te zijn.

Dat de drumroll van anderhalve seconde intact is gebleven, en de wháááááw recht uit het hart blijft komen, zullen we straks ook in ‘Psycho’ horen, maar in 'Shot Down' - één heerlijke noot op de piano – zijn die drumroll en die wháááááw er nu al bij. De covers van 'C'mon Everybody', 'Have Love Will Travel', 'Lucille’ en 'Keep A-Knockin' zijn beter dan het nieuwe, nogal bluesy 'Sugaree'. ‘Bad Betty’, dat een paar jaar geleden werd uitgebracht op een spiltsingle met Mudhoney, is er ook bij.

Freddie Dennis schreeuwt zeer overtuigend 'Louie Louie' vol, de song waar-ie ooit een hit mee had. De Sonics-versie van 'Money (That's What I Want)' blijft onze favoriete versie. Het allerbeste zit in de staart: 'The Witch' is de debuutsingle die ze op hun zeventiende maakten, en die in het noordwesten van de VS brokken maakte. Wat een geluid!


Het moment

Rob Lind, enig stichtend lid van The Sonics, was al indrukwekkend op een sax die aan die op 'Fun Time' van The Stooges deed denken. Maar als hij zijn mondharmonica bovenhaalde, leek hij nog overtuigender de allereerste der punkrockers.


Het publiek

Eén derde stijlvol in kleren gestoken die je in de H&M niet vindt. Eén derde lustte wel pap van de streekbiertjes genaamd Moinette en Trompeuse. Eén derde locals. Sommige mensen behoorden tot deelverzamelingen van twee of drie van die derden.


Quote

Terwijl wij samen met onze buurman The Sonics ergens aan de bron van de Grote Punkrivier situeren, horen wij onszelf plots zeggen: 'Dus wij moéten hier gewoon zijn, eigenlijk.' Waarop onze buur: 'Inderdaad, ik was ook liever thuis gebleven.' Echtig waar, goed en straf bier, daar in Lessen. En een uitstekend festival.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234