null Beeld

Roxy Music - The Complete Studio Recordings

Kerstmis valt vroeg dit jaar: ter gelegenheid van de veertigste verjaardag van de release van het naamloze debuut van Roxy Music ligt 'Roxy Music: The Complete Studio Recordings', een luxueuze box (8 cd's en 4 dvd's) met de acht studioplaten van de band plus een stel singles, B-kantjes en remixes waarvan er een aantal voor het eerst op cd gestanst werden, in de winkels. Van een ge-wel-dig cadeau gesproken!

Nemen wij even de gelegenheid te baat om Bryan Ferry – afgelopen zaterdag nog op de Lokerse Feesten – en co. te eren. Het (of toch een) kenmerk van een groot, uniek artiest is dat je al na drie noten weet naar wie je luistert. Het kenmerk van een nóg grotere artiest is dat hij of zij het zich kan/kunnen permitteren om niet één, maar twee of drie drastisch verschillende (groeps)geluiden voort te brengen en de luisteraar nog altijd niet in verwarring te brengen.

Bij elk van die gedaantes weet die toch meteen: dat is díé artiest en niemand anders. Op het verzameld werk van Roxy Music ('Roxy Music', 'For Your Pleasure', 'Stranded', 'Country Life', 'Siren', 'Manifesto', 'Flesh And Blood' en 'Avalon' zijn minstens twee, en ruimer bekeken zelfs drie – 'Manifesto' is een overgangsplaat' – incarnaties van de band te horen, elk met een unieke sound.

Samen met vergeten maar briljante interim-leden als violist Eddie Jobson én een heleboel weergaloze sessiemuzikanten (dat opportunisme had Bryan Ferry gemeen met Steely Dan), maakten Ferry, Phil Manzanera, Andy Mackay, Brian Eno en Paul Thompson tussen 1971 en 1982 songs die de grenzen van de popmuziek wijd opengooiden en qua inventiviteit en zin voor avontuur en experiment enkel werden geëvenaard door David Bowie.

Wie Bryan Ferry afdoet als een aanstellerige dandy – NME noemde hem meermaals 'Byron Ferrari' – die meer bezig was met mode, glamour en imago, is vergeten hoe vernieuwend zijn sound tóén was, hoe gedurfd zijn zangstijl, hoe groot zijn talent als componist, hoe stijlvol en vernieuwend zijn werk als ontwerper/decorateur/visionair.

Goed, Ferry was een kameleon, aasgier en parasiet, en putte vaak uit rijke geschiedenis die door symboolblinde, minder gecultiveerde popsterren werd genegeerd: art deco, Cecil Beaton, Bauhaus, Fritz Lang, old school Hollywood, vintage mode en kunst uit het interbellum... Niets was veilig, alles was recycleerbaar.

Maar liever dát dan alleen maar je beperkingen vieren, zoals Ramones en bijna alle punkers deden. Roxy Music was overigens, alweer met Bowie, zowat de enige superact die níét werd uitgespuwd door de punkers.

Even indrukwekkend én zeldzaam is het foutloze parcours van de band: theatrale optredens die nooit ontspoorden in Spinal Tap, excentrieke onderwerpen en songtitels die toch nooit ridicuul werden, drastische koerswijzigingen en lange periodes van inactiviteit die minder sterke persoonlijkheden hun carrière zouden kosten...

Wat ook imponeert is de veelzijdigheid van de groep: perfecte pophits ('Angel Eyes', 'More Than This', 'Same Old Scene', 'Love Is the Drug', 'Dance Away': de lijst is lang), rockers met weerhaken ('Re-Make / Re-Model', 'Both Ends Burning'), zwoele ballads ('My Only Love', 'Oh yeah', 'To Turn You On'), middernachtelijke instrumentals ('Tara', 'India'), briljante covers ('Jealous Guy')...

En welke andere groep waagde zich – toen én nu – aan out there epische songs als 'In Every Dream Home a Heartache' of 'The Bogus Man'? Vergelijk: Van Morrison is een genie, maar hij maakt al vijftig jaar lang variaties op één thema, namelijk soulvolle rhythm-and-blues.

En dan zwijg ik nog over de sexy, tijdloze platenhoezen en de fabelachtige productie: luister naar 'The Complete Studio Recordings' en u zult merken dat niks verouderd of passé klinkt.

De reden waarom het oeuvre – en dat is geen te groot woord – van Roxy Music te vaak te schaars is vertegenwoordigd in de Top Honderden van deze wereld is simpel: vooroordelen en jaloezie. Als übercoole romanticus en alfamannetje Bryan Ferry wat lelijker was geweest, en alleen met lelijke vrouwen had geslapen, zouden meer lelijke, uit noodzaak monogame, kenners met lelijke echtgenotes hem wel wat vaker openlijk bewieroken.

Terzijde: de veel te vroeg gestorven Robert Palmer – tijdgenoot, concurrent én verwante geest van Ferry – wordt om precies dezelfde reden gruwelijk onderschat.

Enig puntje van kritiek op de schatkamer die deze box is: omdat een dove blinde bij de platenfirma zich per se wilde beperken tot de studio recordings, ontbreekt de briljante liveplaat 'Viva! Roxy Music' – samen met 'Rock 'n' Roll Animal' van Lou Reed veruit de beste concertregistratie uit die periode. Ik was te jong om erbij te zijn, en ik vreet me daarvoor nog geregeld op van frustratie.

It’s only rock 'n' roll, maar voor Roxy Music mocht het altijd ietsje meer zijn. Waarvoor hulde. Deze box is goud, nog voor er één exemplaar van is verkocht.

undefined

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234