Royal Blood: de tien platen die hun leven veranderden

Subtiliteit is niet iets wat je moet verwachten van het duo Royal Blood uit Brighton. Ook de tien platen die het leven veranderden van Ben Thatcher zijn allesbehalve subtiel.


1. Red Hot Chili Peppers ‘Blood Sugar Sex Magik’ (1991)

Ben Thatcher «Mijn broer gaf me ‘Blood Sugar Sex Magik’ toen ik 4 jaar was, en dat was toch even iets anders dan Aqua. Hij was bassist, dus hij speelde mee met Flea en spoorde me aan om mee te drummen. Tot op de dag van vandaag is dit een plaat waarop ik met plezier meedrum. De drums zijn ongelooflijk: zo funky en leuk om te spelen.»

HUMO Je drumde al op je 4de?

Thatcher «Ik drumde al toen ik acht maanden oud was: op potten en pannen, met houten lepels. Mijn eerste echte drumkit kreeg ik op mijn 6de. Mijn schoonbroer was een drummer, hij speelde in een groepje en ik keek als kind naar hem op. Delirious heette zijn groep, die verder niet veel heeft betekend. Maar ik ging weleens mee op tournee met hen, en daar is de vonk overgeslagen.»


2. Nirvana ‘Nevermind’ (1991)

Thatcher «De herinnering is hier: ik die als 13-jarige naar ‘Smells Like Teen Spirit’ luister, rondrennend in mijn slaapkamer, absolutely trashing it. Die videoclip heb ik toen zelfs opgenomen van MTV, zodat ik er steeds opnieuw kon naar kijken. Ik had nog nooit gehoord van Nirvana, maar ik hield er meteen van – ook al was die muziek toen al meer dan tien jaar oud (Thatcher is nauwelijks 26, red.).»

HUMO Dave Grohl werd je grote voorbeeld?

Thatcher «Ja, al heb ik nooit aan mijn roeping getwijfeld. Ik heb nooit iets anders gedaan dan drummen: op trouwfeesten gespeeld met orkesten, als studiodrummer gewerkt, drumlessen gegeven... Een gewone job heb ik eigenlijk nooit gehad.»


3. Linkin Park ‘Hybrid Theory’ (2000)

Thatcher «Hier spreek ik helemaal voor mezelf, niet voor Mike (lacht). Overdreven emotionele muziek, geknipt voor de 13-jarige die ik toen was. Ik herinner me dat ik absoluut gek was op iedere song. Ik had er gewoon de perfecte leeftijd voor. Linkin Park was ook het eerste echte rockoptreden waar ik naartoe ging: in de Docklands Arena in Londen. Ik had hier ook Slipknot, Limp Bizkit of Papa Roach kunnen vermelden: ik zet tegenwoordig nooit meer nu metal op, maar toen was ik er helemaal weg van. Ik heb Linkin Park gekozen omdat hun songs de beste waren.»

HUMO Zit er iets van Linkin Park in Royal Blood?

Thatcher «Not at all.»


4. Queens Of The Stone Age ‘Songs For the Deaf’ (2002)

Thatcher «Hier zal Mike het wél mee eens zijn: dit is een plaat die onze mening over rockmuziek grondig heeft veranderd. De drums van Dave Grohl zijn echt game changing. Ik heb op geen enkele andere plaat een drumsound gehoord die zo in your face was. En dan die ritmes! Speel deze plaat, en ik garandeer je dat mensen beginnen te luchtdrummen.

»Josh Homme was dan weer een grote inspiratiebron voor Mike om te gaan zingen. Die zachte, troostende stem bij die brutale muziek. Mike had altijd gedacht dat zijn stem niet geschikt was voor een rockband, want hij kon niet schreeuwen. Hij heeft een zachte, bijna aardige stem. Josh Homme toonde hem dat hij wél een rockzanger kon worden.»


5. Jeff Buckley ‘Grace’ (1994)

Thatcher «Ik ga er geen doekjes om winden: mijn favoriete plaat aller tijden. Jeff Buckley is God, ik kan amper uitleggen waarom. Moet dat eigenlijk? Er is zijn stem, er zijn de songs, hoe ze geproducet zijn, de manier waarop de plaat is samengesteld – ‘Lilac Wine’ en ‘Hallelujah’ en ‘Dream Brother’ zijn van die heel verstilde, zachte songs en aan de andere kant heb je dan ‘Grace’ en ‘Eternal Life’... ‘Grace’ doet me denken aan de laatste jaren van de middelbare school: de verschillende moods op de plaat pasten perfect bij mijn wisselende gemoedstoestand van toen.»


6. The Mars Volta ‘De-Loused In The Comatorium’ (2003)

Thatcher «Opnieuw mijn schooltijd. Ik herinner me dat ik in de refter zat ’s middags en deze muziek hoorde vanuit iemand z’n koptelefoon. Ik vroeg of ik mocht luisteren en ik wou die koptelefoon niet meer afzetten. ‘Just leave me, I wanna listen to this!’ De muzikaliteit van deze plaat is fenomenaal. Het geheel is dan wel erg proggy, maar aan de basis liggen briljante songs en heerlijke melodieën. Tegelijkertijd is het excentriek, zonder regels: dat trok me toen heel erg aan. We gaan zeker nog experimenteren met Royal Blood. Niet dat we ineens helemaal bonkers zullen gaan, maar ik hou van het gegeven dat er geen regels zijn in muziek. Dat je kan doen wat je wil.

»Ik heb die middag op school trouwens die hele plaat beluisterd, ook na de middagpauze, stiekem in de les.»


7. Led Zeppelin ‘III’ (1970)

Thatcher «Mike z’n favoriete Led Zeppelin-song staat op ‘IV’: ‘When the Levee Breaks’. Maar alleen al hoe ‘III’ begint: ‘Immigrant Song’! Dit is nu eens écht een plaat die ik nog vaak opleg. Ik had geen ouders die hiernaar luisterden, mijn ouders waren totaal niet muzikaal aangelegd. Wij moesten thuis alles zelf ontdekken, en Led Zeppelin heb ik ontdekt nadat ik gelezen had dat Dave Grohl z’n grote drumheld John Bonham was.

»Onlangs hebben we Jimmy Page ontmoet: hij is naar een show van ons komen kijken in New York. Jimmy is echt wat je noemt een legendarische gitarist – he basically coined the riff. Het staat goed om zo’n ontmoeting surreëel te noemen, maar ik heb vooral onthouden dat Jimmy Page een echte muziekliefhebber is, die ervan houdt om naar nieuwe groepen te luisteren.»


8. The Beatles ‘Abbey Road’ (1969)

Thatcher «Nog een plaat die ik niet van mijn ouders heb, al hadden zij wel de verzamelaars van The Beatles, de blauwe en de rode. Ik had hier verschillende Beatles-platen kunnen noemen, want ik ben een grote fan. Ze evolueerden van een eenvoudige ‘She loves you yeah yeah yeah’-band naar de groep die de ‘A Day in the Life’ verzon. Naar mijn gevoel zit ‘Revolver’ perfect tussen die uitersten – de songs zijn geweldig: just before they took too many drugs. Maar ‘Abbey Road’ is als collectie naar mijn gevoel ook helemaal áf. ‘Because’ staat erop, mijn favoriete Beatles-song. En ‘Come Together’: je hoeft maar een nanoseconde van de intro te horen, en je weet welke song het is.»


9. Rage Against The Machine ‘Rage Against The Machine’ (1992)

Thatcher «Ik was een peuter in de tijd dat deze plaat uitkwam. Maar dat hield me niet tegen – het was weer muziek van mijn broer – om te genieten van die pletwalsen van riffs en die enorme wall of sound van Rage. De bassist die de gitaar volgt, dat is een beetje vergelijkbaar met wat wij doen, met dat verschil dat wij een basriff laten klinken als een gitaarriff. Deze plaat is gewoon één grote bal energie, de ene song na de andere gaat van bang! bang! bang!

»De drums van Brad Wilk zijn fantastisch: simpel, luid, exact wat de song nodig heeft. Toen we in LA in The Roxy speelden, stond Brad in ons voorprogramma, met zijn groepje The Last Internationale. Dus kort nadat we Jimmy Page hadden gezien in New York, op dezelfde tour nog, mocht ik één van mijn drumhelden ontmoeten: a lovely guy.»


10. London Grammar ‘If You Wait’ (2013)

Thatcher «Compleet andere muziek dan al het voorgaande. Ook al heb ik in mijn leven naar veel fantastische rockplaten geluisterd, ik denk dat er veel te leren valt van andere genres. London Grammar is zowat het tegenovergestelde van ons: heel subtiele, stille, atmosferische muziek. Ze waren mijn favoriete act op Glastonbury vorig jaar: alleen al door de fragiliteit van Hannah Reid. Je had moeten zien hoe ze opkwam: zo timide. Ze is niet echt een geboren performer, maar dan is er die stem en die atmosfeer waarvan je nekharen overeind gaan staan. Ik dacht alleen maar: ‘This is incredible.’ We hebben intussen ook wat kunnen rondhangen met London Grammar, het zijn vrienden geworden. Dus wie weet komt er ooit wel een samenwerking van.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234