RPA & The United Nations of Sound - The United Nations of Sound

Het gerucht deed de ronde dat The United Nations of Sound de Crazy Horse van Richard Paul Ashcroft (vandaar: RPA) zou worden, en dat hun titelloze debuut 'het einde van alle muziekgenres' zou inluiden. Hooggegrepen, maar Ashcroft staat natuurlijk niet bekend om z'n eufemismen.

In New York heeft hij een verbond gesloten met hiphoppers die een indrukwekkende erelijst kunnen voorleggen: producer No I.D. (zie: Jay-Z), Reggie Dozier (Stevie Wonder), Benjamin White (Michael Jackson) en Steve Wyreman (Mary J. Blige). Hoe merkwaardig dan dat 'United Nations of Sound' toch klinkt als rock, en als niets anders.



De nieuwe Verenigde Naties starten in mineur, want 'Are You Ready?' is een strijdkreet ('Cancel my subscription to the resurrection!') én een inside joke ('Who said love is a losing game?' - Amy Winehouse, iemand?) die een betere en kortere song verdiende. Vlak erna is ook 'Born Again' vrij banaal - de 'nah-nah-nahs' en 'ooh-ooh-oohs' waar Ashcroft het patent op heeft lijken bedacht voor een ander nummer, en de nieuwe muzikanten missen een smoel. 'Beatitudes' is een monotone dreun die hiphop, electro en een rockriff à la Ramones probeert te verzoenen - en faalt. 'How Deep Is Your Man?' leunt op een (alweer) banale bluesriff van John Lee Hooker. 'Royal Highness' heeft wél een onweerstaanbare gitaarriff, maar da's omdat het een exacte kopie is van die van 'Sweet Jane'! Onbegrijpelijk voor iemand die al een proces wegens plagiaat heeft verloren (herinner u 'Bitter Sweet Symphony'). Tot overmaat van ramp zingt Ashcroft: 'I'm feeling sweet' - het ontbrak er nog aan dat hij Jane Ashcroft zou heten. Afwachten of Lou Reed z'n advocaten op 'm afstuurt.



Er zijn ook mooie momenten, zoals de ode aan de liefde 'This Thing Called Life', waarin apostel Ashcroft nog eens zijn credo ('You don't have to swim with the tide') bovenhaalt. Of 'Royal Highness', waarin hij de vibe van alle goeie muziek vat: 'You know this feeling / When you catch a wave / You wanna ride to the end of your days'. Of 'She Brings Me the Music', een ballad die uitmondt in een euforische jam. Of 'Life Can Be So Beautiful', waarop de mix van hiphop en soul en rock het beste werkt. En het kamerbreed gearrangeerde 'Let My Soul Rest' is niet voor niets de afsluiter.



Al bij al een goeie plaat, maar Ashcrofts nobele poging om alle genres in één superieure melting pot te versmelten werkt slechts voor de helft. Ik mis ook een échte uitschieter, een bigger than life-song à la 'Check the Meaning' en 'Break the Night With Colour'. En toch: een held op halve kracht is nog altijd beter dan de zoveelste nitwit die door de Britse pers wordt ingehaald als de nieuwe Messias.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234