null Beeld

Rundfunk veroverde Nederland met hun harde, absurde humor. Maar hoe gaat dat in België?

Bij de noorderburen groeiden ze uit tot een internetfenomeen, buiten Nederland kent bijna niemand ze: Yannick en Tom, ‘de jongens’ van Rundfunk. Het duo ontstond op de Amsterdamse toneelschool, verwierf zijn faam met twee televisieseizoenen vol absurdistische onderbroekenlol, en is nu terug met een theatervoorstelling. Voor het eerst doen ze ook ons land aan, maar zijn de Belgen wel klaar voor Rundfunk?

In de kleedkamer van Cultuurhuis De Warande in Turnhout kijken Yannick van de Velde en Tom van Kalmthout gespannen naar het laptopscherm. Dit weekend is er een belangrijke internationale wedstrijd Rocket League, hun favoriete computerspel. Voetballen met auto’s, dat is een beetje het idee. ‘We zoeken nog steeds leden voor ons team, maar weinig mensen begrijpen waarom we dit zo vet vinden.’ Tijdens dit kampioenschap speelt alleen de wereldtop, bestaande uit puisterige jochies met veel te dure apparatuur. ‘Die Canadees is echt de Messi van dit spel,’ verduidelijkt Tom, ‘maar deze gast uit Australië is ook niet slecht. Dit zijn allemaal nerds die de hele dag Monster Engergy drinken – maar ja, als ze winnen vangen ze wel mooi een miljoen.’

Al zijn ze dan achterin de twintig, Yannick en Tom zijn in veel aspecten zelf nog jochies. Maar deze jochies hebben wel al heel wat bereikt: wie in Nederland een willekeurige schoolklas binnenstapt en met een Duits accent ‘onvoldoende’ schreeuwt, kan op een staande ovatie rekenen. Meneer Heydrich alias ‘De Duitse Leraar’, vertolkt door acteur Pierre Bokma, was één van de grootste successen van de eerste televisieserie ‘Rundfunk’. Via websites als Dumpert veroverde de nazistische docent, die zijn sadisme op zijn leerlingen botviert, binnen de kortste keren alle harten, niet alleen die van de pubers. Maar ook andere personages bleken een schot in de roos: conrector Hulst, Marietje Pielemans, Barteljaap Balneger en Armani Platje werden nationale helden. De bedenkers van het bizarre Rundfunk-universum zijn dus Tom en Yannick, in de serie te zien als Erik Klungel en Tim Pannekoek.

In het restaurant bij het theater staat lamskebab op het menu. ‘O nee, daar ga ik echt heel slecht op,’ verzucht Yannick, ‘Na die cordon bleu van gister heb ik nergens minder zin in dan van die gore lamsballen.’ Bij de ober bestelt hij een lasagne op eigen kosten.

Ze hebben slecht geslapen, Yannick is een beetje ziek en het publiek van gisteren was, nou ja, moeilijk. De voorste rijen zaten vol zestienjarige meisjes die enthousiast reageerden, maar daarachter allemaal grijze hoofden die doodstil bleven. Waar in Nederland de zalen al vanaf de eerste minuut op de kop staan, moet hier ieder theater opnieuw veroverd worden. Men weet hier nog niet zo goed wat ze van Rundfunk moeten verwachten, en misschien verschilt de Vlaamse humor wel van de Hollandse.

‘Dat ligt ook gewoon aan de taal hoor,’ legt Yannick uit. ‘Zo veel uitdrukkingen zijn hier net een beetje anders. Als het publiek een halve seconde moet nadenken voor ze een grap begrijpen, dan ben je de lach eigenlijk al kwijt.’ En het tempo ligt bij Rundfunk zo hoog, dat ze zich een mislukte grap niet kunnen permitteren.

Sommige scènes moesten worden aangepast, eentje zelfs geschrapt: die over een meisje dat voor haar verjaardag een taart met de tekst ‘Emma 17’ krijgt. In Nederland snapt iedereen direct de verwijzing naar de vliegtuigramp met vlucht MH17, in België doet die naam niet bij iedereen een belletje rinkelen – overslaan dus. Jammer, want het is een typisch voorbeeld van de humor van Rundfunk: op de grens van het betamelijke, en het liefst een beetje erover.

Een kwartier voor de voorstelling begint, trekken ze zich terug in de kleedkamer. Tijd voor stemoefeningen, omkleden, de laatste tactiekbesprekingen. Ondertussen loopt de zaal langzaam vol – een uitverkocht huis, dat hadden ze niet verwacht. Het grootste deel van het publiek is Vlaams, hier en daar klinkt een accent van vlak over de grens. De verdeling tussen jong en oud is behoorlijk gelijkmatig, wat niet voor iedere toneelvoorstelling vanzelfsprekend is. Wanneer de laatste bezoeker binnen is, sluiten de deuren. Het zaallicht dooft, Rundfunk komt op.

Op de eerste grap volgt een voorzichtige lach. De scènes denderen in moordend tempo door, de acteurs schieten van de ene rol in de andere. Een vader die zijn zoontje de stuipen op het lijf jaagt, een straalbezopen leerkracht die op de kinderboerderij zijn klas is kwijtgeraakt, een bizarre reeks sollicitatiegesprekken from hell: de humor is grof en hard, maar ook vervreemdend en ongemakkelijk. Nu en dan klinkt er een geschokt oooooh, meestal uit één van de grijze hoofden. Na tien minuten rolt de lach van de voorste rij naar de achterste. Turnhout is om.

‘Die scène met die poepbroek – volgens mij hadden de mensen geen idee wat ze daarmee moesten.’ Tom staat in zijn onderbroek in de kleedkamer. Hij veegt het zweet uit zijn haren. Slecht ging het verder niet, beaamt hij, maar misschien is er gewoon nog wat tijd nodig voor het ook hier voelt alsof de zalen aan hun voeten liggen. ‘Als jij nou een fucking positief stukje schrijft, dan zou dat natuurlijk wel helpen.’

Begin april doet Rundfunk opnieuw België aan. Voor meer informatie: www.rundfunk.sexy.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234