null Beeld

Rush Hour

Bij de naam Jackie Chan gaan er onder onze lichtjes verhitte hersenpan meteen drie lichtjes branden: halsbrekend stuntwerk, gewauwel dat vaagweg op Engels lijkt, en populaire maar een tikje hersenloze actiekomedies genre 'Rush Hour' (vanavond nog eens op 2BE).

Redactie


Maar de immer goedlachse Chan wil nu naar eigen zeggen een nieuwe, actieluwe weg inslaan: met de remake van het zopas verschenen 'The Karate Kid', waarin hij de kungfumentor van Jaden Smith (elf en zoon ván) vertolkt, hoopt hij eindelijk serieus genomen te worden in het per definitie onserieuze Hollywood.
Jackie Chan «Graag wil ik van deze gelegenheid gebruik maken om Will Smith te bedanken (die 'The Karate Kid' produceerde, red.). Ik droomde er al langer van het publiek te tonen dat ik meer in mijn mars heb dan alleen maar de komiek of de actieheld uithangen. Ik ben een échte acteur. Ik wil de Aziatische Robert De Niro zijn, maar niemand gaf me ooit een serieuze rol. Tot ik Will tegen het lijf liep in Japan. Die zei: 'Jackie Chan zonder actie? Yes! Je móét het doen.'
»Eerst dacht ik nog dat Will me de karate kid zelf wilde laten spelen. Maar natuurlijk bleek al snel dat ik de rol van mr. Han, de klusjesman en mentor, zou krijgen. Nu, geen erg, hoor: Jaden heeft het er prima van afgebracht in de hoofdrol. Toen ik wist dat ik met hem een film zou maken, heb ik mijn beste mannetje erop afgestuurd om hem drie maanden lang te observeren. Hij kwam terug met een uitstekend rapport: 'Jackie... Young kid... Good.'
»Jaden is zo bescheiden, zo gedisciplineerd, en hij kan tegen een stootje. Zelfs al huilt hij van frustratie en pijn, dan nog blijft hij doorzetten. Let op mijn woorden: die jongen zal het nog ver schoppen. Na het filmen heb ik Will gevraagd of ik zijn parel van een zoon niet mocht adopteren. Hij ging meteen akkoord (lacht).»

- Je zegt nu wel dat je het actiegenre beu bent, maar Jackie Chan zonder stuntwerk: dat is toch haast ondenkbaar?

Chan «Ik heb een belangrijke les geleerd: dat een film niet alleen maar actie kan zijn, ook het verhaal moet goed zitten. Mijn frank viel toen ik 'An Officer and a Gentleman' zag: in heel die film wordt slechts één mep uitgedeeld, tijdens een caféruzie. Maar wát voor een mep! Iedereen in de zaal begon spontaan te applaudisseren.
»Vroeger mepte ik er vaak een halfuur lang op los, en er applaudisseerde geen hond. Het publiek raakte het beu om me altijd maar te zien vechten - zelfs na tweehonderd schoppen stond ik nog altijd rechtop. Nu begrijp ik hoe cruciaal het is de actie te doseren.
»Natuurlijk weet ik ook wel dat de mensen me zullen blijven associëren met mijn vroegere films. Daar kan ik best mee leven. De eerste keer dat ik Sylvester Stallone ontmoette, troonde hij me meteen mee naar zijn trailer. Hij liet me een videorecorder zien en zei: 'Wanneer niet meer weten hoe onze film verder moet, kijken we naar één van jouw video's.' Ik zou wel gek zijn om dat niet als een grote eer te beschouwen.»
2BE

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234