Rustin Man - Drift Code

In de jaren 80 was Talk Talk om drie totaal verschillende redenen bekend. Eerst om enkele vroege hits, zoals ‘It’s My Life’ en ‘Such a Shame’, megalomane gevallen met vuistdikke synthpartijen. Daarna om een drietal mooie, uitgepuurde, maar door radio en meute redelijk genegeerde platen. En vervolgens om hun Grote Verdwijntruc, die al zachtjes werd ingeleid toen bassist Paul Webb in ’88 als eerste het schip verliet.

Rond 2002 kwam Webb ineens terug boven water, onder de naam Rustin Man. Met Portishead-sirene Beth Gibbons bracht hij toen het prachtige ‘Out of Season’ uit, een folkplaat met emotionele weerhaken. Uit de Humo van die week: ‘U leest het goed: een folkplaat. De sampler en platenspeler werden aan de kant geschoven, en vervangen door Echte Muzikanten. Is dit even goed als Portishead? Nope. Heel wat beter.’

En nu is hij er opnieuw, voor zijn tweede plaat, deze keer zonder Gibbons. Waarom moest dat zeventien jaar duren? Omdat Webb zich eerst álle 143 voor deze plaat benodigde instrumenten eigen wilde maken: hij speelde alle partijen zelf in, en slaagde erin daar een organisch, mooi geheel uit te brouwen.

En vermoedelijk ook omdat hij tussendoor een tijdje op zijn luie gat wilde zitten.

In ‘Brings Me Joy’ smelt een kerkorgel een eind weg terwijl Webb zijn beste neusstem opzet. Hij pokert met God in ‘Judgement Train’, een track die hijzelf omschrijft als ‘de Marx Brothers in de musicalversie van ‘Apocalypse Now’’. ‘Our Tomorrows’ is ontvette, ietwat saaie loungejazz. ‘Light the Light’ moet dringend gecoverd worden door Tom Waits. Er is de stille verslagenheid van ‘The World’s in Town’, en – het beste staat helemaal vooraan – het nagenoeg perfect uitgebalanceerde ‘Vanishing Heart’, waarin Webb de match van zijn leven staat te spelen: in de spits, in het doel, aan de lijn en op de tribunes tegelijk.

Spijt is wat de koe schijt, maar deze plaat kan er ook wat van. Webb, die al veertig jaar in zijn weemoedige jaren zit, heeft ‘Drift Code’ vol nostalgisch achteromblikkende misèrepop gestoken. En de invloed van David Bowie – de zieke, bedachtzame Bowie van ‘Blackstar’ – is daarin onmiskenbaar, alleen al in de manier waarop Webb zingt en prononceert. Luister bijvoorbeeld eens hoe hij de ‘joy’ in ‘Brings Me Joy’ uitspreekt.

Samengevat: ‘Drift Code’ is een klein, timide, nors, nerdy plaatje dat uiteraard veel te snel overschaduwd zal worden door releases die luider en jonger zijn, prominenter in de markt worden gezet en coolere neuspiercings hebben. C’est la vie!

Ander nieuws: welgeteld één dag voor de release van ‘Drift Code’ maakte Beth Gibbons bekend dat ze in maart ook nog eens een plaat uitbrengt, dit keer met het Pools Nationaal Orkest. Wat een winter!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234