Ruth Beeckmans (35), actrice: 'Mijn man is heel leuk in de omgang, maar toch vooral heel mooi: tais-toi et sois beau'

Afspreken met Ruth Beeckmans (35) is een sport apart. Tim Van Aelst, de man die Ruth in ‘Wat als?’ en ‘Safety First’ de ongelofelijke actrice liet zijn die ze is, had me er al voor gewaarschuwd.

'Sinds mijn auto-ongeluk besef ik nog meer: lééf. Nú. Het kan zo afgelopen zijn'

Maar een genie vergeef je veel: Ruth geeft zich meteen helemaal in de fotoshoot en is heerlijk onvoorspelbaar en getikt. Ze heeft het anders heel druk. Samen met Sven De Ridder en Ben Segers maakt ze voor VTM ‘Ge had erbij moeten zijn’, dat in november op tv komt. En ze heeft haar eerste hoofdrol in een speelfilm te pakken – in ‘Rosie en Moussa’, de verfilming van het gelijknamige pareltje in de jeugdliteratuur. Ze speelt Rosies moeder, die samen met haar dochter moet verhuizen omdat de vader in de gevangenis is beland. Een serieuze rol, dat verraste Jan en alleman. ‘Gedaan met lachen, Ruth wordt serieus,’ kopten de kranten.

Ruth Beeckmans «Dat is de perceptie bij mensen die mij nooit op de planken hebben zien staan, ik begrijp dat. Maar ‘Rosie en Moussa’ is geen tragedie: er kan ook gelachen worden. Mijn rol gaat wel dieper dan de klassieke mama-rol in de doorsnee jeugdfilm.

»Ik was zelf ook blij verrast dat ik auditie mocht doen. Dat ze voor een meer tragische rol nog aan mij denken, en dat ze me dus nog niet definitief in de hoek van de humor hebben weggezet.»

HUMO Je theaterrollen waren toch niet altijd even serieus? Ruth speelde alleen maar bitches, zegt Tim Van Aelst.

Beeckmans (lacht) «De bitch of de underdog, dat is waar. In die rollen kun je de extremen opzoeken en daar zit ook de humor. Ik kijk naar alles met een humorknop in mijn kop. Gisteren nog zat ik een onnozel spelletje te spelen op mijn gsm en ik dacht: ‘Wat jammer dat ik nu niet even kan reageren met iets onnozels. Ik zit vast aan dat figuurtje dat alleen maar kan praten, terwijl ik mijn broek zou willen afsteken of mijn vingers in de neus van het ventje naast mij zou willen duwen, want dat is wat ik in het gewone leven zou doen.’ Maar daarvoor was er geen icoontje.»


Fatsoenlijke darmen

HUMO Ben je zelf verbaasd over je steile opgang?

Beeckmans «Op dit moment voel ik het niet meer zo aan, maar de hype van ‘Safety First’ is wel hard binnengekomen. Opeens bekend zijn vond ik heel bevreemdend, iedereen kende me en lette op wat ik deed. We zijn net op vakantie geweest in Frankrijk en dat was zo bevrijdend: ik kon even lekker ruziemaken met mijn man zonder te moeten opletten of iemand ergens een iPhone bovenhaalde.

»Onlangs had ik last van maagklachten en ik kwam bij een dokter bij wie ik nog nooit was geweest. Hij begon meteen over Ingrid uit ‘Safety First’ terwijl ik dacht: ‘En straks ga jij op mijn vetkwabbetjes duwen.’ Stel dat ik een darmonderzoek had moeten ondergaan, dan zou die arts de volgende keer dat hij mij op tv ziet, meteen mijn binnenkant voor zich zien. Ik heb fatsoenlijke darmen, maar toch.

»Nu, ik klaag zeker niet. De bekendheid is maar een kleine prijs voor alle zalige dingen die ik nu mag doen. En eerlijk gezegd hou ik ook erg van de appreciatie die mensen mij tonen. Dankzij hen mag ik elke dag opnieuw mijn passie uitoefenen.»

HUMO ‘Wa Wilder Man’, de laatste voorstelling van je theatergezelschap Compagnie Barbarie, is genomineerd voor een belangrijke theaterprijs in Zürich.

Beeckmans «Ja, we zijn daar nu met een delegatie.»

HUMO Jij niet?

Beeckmans «Nee. Ik mag voor dat stuk ook geen pluim op mijn hoed steken. Ik heb wel mijn zegje gedaan en ik ben af en toe gaan kijken, maar ik heb er verder niet aan meegewerkt. ‘Wa Wilder Man’ is een heel mooie voorstelling voor kleuters over de vluchtelingenproblematiek.»

HUMO Een stuk over territoriumdrift en de hang naar gezag en orde.

Beeckmans «Het is ongelofelijk om te voelen hoe die 4-jarigen dat ‘dit is van mij’-gevoel kennen. Dat is zo menselijk. Maar het is vooral een geslaagde voorstelling omdat je merkt hoe de kleuters onder begeleiding snel beginnen mee te voelen met degene die uitgesloten wordt. Ze nemen het voor hem op: ‘Jawel! Die mag er wel bij zijn!’ Het is niet zo moeilijk om tegen de oerdriften in te gaan en de beschaving en menselijkheid in jou te laten zegevieren. Samen spelen, samen delen, hè.»

HUMO Compagnie Barbarie stort zich steeds vaker op maatschappelijk relevante onderwerpen.

Beeckmans «Iedereen van het gezelschap is moeder geworden en dan wil je meer dan ooit dat de wereld goed blijft draaien, hè. Die wereld verandert in zo’n immens tempo. ‘Zou het voor mijn ouders ook zo verontrustend geweest zijn?’ dacht ik onlangs nog. Maar we leven in een heftige tijd, we hebben nooit eerder in zo’n hoge versnelling gezeten.

»Onze voorstelling ‘Identicity’ gaat over omgaan met verschillen. Het is een heel ontroerend project met jongeren uit verschillende scholen, met gevarieerde achtergronden. Samen onderzoeken we of je afkomst bepaalt wie je bent. Dat is natuurlijk zo, maar iedereen merkte al snel dat dat niet je hele zijn bepaalt en dat je mensen daar dus niet op mag afrekenen. Het was heel mooi om te zien dat ze dat ontdekten – vooral de tieners van een zogenaamd betere komaf. Tegelijkertijd bleek dat die groep het niet per se makkelijker had. Het was echt heel interessant.»

HUMO Het steekt wel schril af tegen het filmpje waarin jij de najaarsprogrammatie van VTM aankondigt.

Beeckmans «Haha, natuurlijk. Ik bewandel nu eenmaal veel verschillende paden. Daar gaat ‘Identicity’ ook over, dat je anders mag zijn. Als ik het fijn vind af en toe door een quiz te huppelen, moet ik dat kunnen doen zonder mezelf te moeten verantwoorden tegenover een groepje dat vindt dat dat niet samengaat met het serieuzere werk. Blijkbaar huizen er verschillende mensen in mij en ik vind dat prima. Je kunt mij niet klasseren. Ik heb ook altijd een bonte schakering aan vrienden gehad, variërend van slimme seuten tot marginale zuipschuiten. Ik zie ze allemaal even graag en vind ze even waardevol.»

HUMO Je hebt bij VTM een exclusiviteitscontract?

Beeckmans «Ik ben inderdaad een verbintenis met Medialaan aangegaan. Maar VTM heeft me fijne projecten aangeboden, onder andere alles wat ik met het productiehuis Shelter maak. En in het theater mag ik doen wat ik wil.»

HUMO Mag je ook nee zeggen wanneer ze je een programmavoorstel doen?

Beeckmans «Ja, hoor. Natuurlijk heb ik ook al eens ergens mijn medewerking aan verleend waarvan ik dacht: ‘Goh, dat zou ik niet meteen zelf kiezen’, maar het is geven en nemen in deze sector.

»Er zijn veel acteurs met exclusiviteitscontracten met zenders van wie jij het niet weet. De entertainmentbusiness, het theater en de filmwereld zijn ook niet meer zulke gescheiden werelden als tien of vijftien jaar geleden. Je ziet dat op al die Instagram-accounts: ‘Hé, kijk, die rocker volgt Bart Kaëll en liket zijn barbecuefoto. Hij weet nu ook dat het een toffe mens is die toffe dingen doet, terwijl hij hem vroeger zag als die zanger met zijn liedjes over zeilen en boten uit ‘Tien om te zien’.’ Daar kan ik optimistisch van worden: verdraagzaamheid begint toch bij jezelf. Vooroordelen hebben is niet abnormaal, maar openstaan voor anderen en je mening willen herzien is zo belangrijk. ‘De slimste mens’ staat officieel te boek als een Keigoeie Quiz, en dat is het ook, laat dat vooral duidelijk zijn. Maar tegelijk wordt over andere spelprogramma’s heel neerbuigend gedaan. Maar als je de moppen uit al die verschillende programma’s naast elkaar zou leggen, zou je merken dat ze vaak van dezelfde orde zijn.»

'Onze vakantie in Frankrijk was bevrijdend: ruziemaken met mijn man zonder op te letten of iemand een iPhone bovenhaalde.'

HUMO Alleen worden ze niet verteld in een Pikachu-pak zoals in ‘Zijn er nog kroketten?’

Beeckmans «Dat was tijdens de Pokémon Go-hype, hè. Oké, dat pak was het misschien niet helemaal, maar dat van die humor klopt wel.

»Nu, we hebben gisteren een scène opgenomen waarin kinderen een podium opstappen. Ik hoorde de planken kraken en ik voelde meteen door mijn hele lijf: ‘O, wat is dat toch een mooi geluid!’ Dan weet ik weer dat mijn grootste liefde nog steeds het theater is. Daar is het allemaal begonnen. Ik heb vorig jaar samen met Bruno Vanden Broecke en Matteo Simoni de voorstelling ‘Hechten’ gemaakt. Dat heeft me toen zoveel energie gegeven. Maar er zit in mij ook een entertainmentbeestje dat ervan houdt de mensen te doen lachen. Of ik dat nu in het theater doe of door in een quiz door het beeld te rennen, maakt voor mij weinig uit. Ik leer ook veel over mezelf door al die verschillende paden uit te proberen. Waar mijn grenzen liggen, bijvoorbeeld, en dat er ook dingen zijn die ik absoluut niet wil.»

HUMO Zoals?

Beeckmans «Ze hebben me een tijd geleden gevraagd voor de jury van een talentenjacht. Daar heb ik nee op gezegd. Ik wil niks zeggen over mensen die vinden dat ze iets goed kunnen. Die mógen dat van mij vinden.»

HUMO Maar in een filmpje voor vloer-en panelenfabrikant Unilin meedoen vind je wel oké.

Beeckmans (rolt bijna van de bank van het lachen) «Jááá, een filmpje om mensen aan te werven vond ik heel sociaal geëngageerd. Dat is echt iets wat ik voor het geld heb gedaan. Het was pruimentijd, het verdiende goed en het was een bedrijfsfilmpje. Ik dacht: dat komt lekker niet naar buiten (lacht).»


Man met sixpack

HUMO Tim Van Aelst zegt ook: ‘Ruth bewandelt al die rare paden probleemloos omdat zij volledig complexloos is.’ Dat lijkt me zalig: geen frustraties, niks moeten bewijzen.

Beeckmans «Mja, ik moet wel uitkijken dat ik bepaalde mooie voorstellen niet meer krijg omdat het publiek me te veel met al die joligheid zou associëren. Daarom ben ik zo blij dat ik nu ‘Rosie en Moussa’ aan het draaien ben met Dorothée Van Den Berghe. Mijn man zegt ook: ‘Goed dat je nog eens in de gazet komt als actrice.’»

HUMO Toch bewonder ik je complexloosheid. Je zei al vaak dat je aan een eetverslaving lijdt en dat je ook denkt dat je ADHD hebt. Maar je ziet geen enkele reden om hulp te zoeken.

Beeckmans «Toch wel, hoor. Toen ik mijn dochter van 4 de eerste serie van ‘Safety First’ liet zien, zei ze meteen: ‘Daar ben jij veel magerder, hè.’ Daar schrok ik wel van, ik dacht direct: ik moet er iets aan doen. Mijn man zegt geregeld: ‘Come on, get your lazy ass to the gym!’»

HUMO Hij heeft een sixpack.

Beeckmans «Jááá! Gary is een heel mooie man, dat heb ik goed gefikst, hè.

»Die ADHD, daar moet ik ook eens met iemand over babbelen. Ik wil toch weten of ik daar beter mee kan leren omgaan en de chaos in mijn leven kan inperken. Die is soms echt niet meer te overzien, nu ik ook nog moeder ben.»

HUMO Tim Van Aelst benijdt ook de mate waarin je in het hier en nu kan leven, al werkt het soms averechts. Je moet bijvoorbeeld elke dag boodschappen doen omdat je geen dag vooruit kunt denken.

Beeckmans «Dat is zo. Ik ga elke dag naar de winkel. Nu, als je je eten altijd op de dag zelf koopt, kun je kiezen waar je zin in hebt. En als je besluit op restaurant te gaan, ligt er niks te rotten in de ijskast.»

HUMO Mensen hebben het soms moeilijk met de lichtheid waarmee je in het even staat.

Beeckmans «En sinds mijn auto-ongeluk is de bon vivant in mij alleen nog maar meer wakker geschud.»

HUMO Wat was er precies gebeurd?

Beeckmans «Een vrachtwagen wilde van rijstrook veranderen, maar ik reed in zijn dode hoek. Hij raakte mij, ik begon te slippen, werd weggekatapulteerd tegen de middenberm en toen is er een andere auto in mijn flank geknald. Mijn auto was total loss, maar ik had alleen enkele kneuzingen, want alle airbags waren opengegaan. Echt een wonder, zei de politie.

»Ik zal nooit vergeten hoe ongelukkig ik me voelde tijdens die paar seconden dat ik in mijn auto heen en weer botste. Ik voelde geen angst of paniek, maar totale verslagenheid en een intens verdriet: ik zal mijn kind niet meer zien. Sindsdien besef ik nog meer: lééf. Nú. Het kan zo afgelopen zijn, zelfs zonder dat het jouw schuld is.

»Ik heb nooit ergens meer van genoten dan van het eerste bad dat ik na het ongeval met mijn dochter kon nemen. Haar armpjes om me heen, voelen hoe blij ze was… Als ze voordien samen in bad wilde, zei ik weleens: ‘Nu gaat het niet.’ Dat zeg ik nooit meer.»


De slimste papa

HUMO Op VTM zien we je in het najaar in ‘Ge had erbij moeten zijn’, samen met Sven De Ridder en Ben Segers.

Beeckmans «Daarin vertellen Bekende Vlamingen een sappig verhaal, iets wonderlijks dat ze hebben meegemaakt, en wij spelen dat na. Tof, hoor. En knap in beeld gebracht.»

HUMO Spelen zit echt in je bloed, hè. De vorige keer vertelde je me dat je als kind elke week naar de kindermis wilde om in de microfoon te mogen voorlezen.

Beeckmans «En mijn vader, die zelf weinig tot niets met de kerk had, moest mij vroeg genoeg brengen, want dan kon ik als eerste kiezen welk stukje tekst ik mocht lezen. Ik pakte dan altijd het langste, en ik deed daar ongelofelijk mijn best voor.

»Later, in de toneelles, was ik was altijd vreselijk teleurgesteld als ik mijn rapport kreeg en er niet alleen maar A’s op stonden. Je weet van jezelf: dit kan ik goed, en opeens zegt iemand: ‘Maar dát kon beter.’ Dan was ik helemaal van slag! Dat voelde als kritiek op wie ik bén.»

HUMO Toen je in de jury van ‘De slimste mens’ zat, zei je: ‘Mijn vader is volgens mij de slimste mens op aarde.’

Beeckmans «Mijn intelligentie heb ik zeker van hem – oei, mijn moeder zal blij zijn (lacht). Hij houdt er net als ik erg van om weetjes te onthouden. Ik ben er altijd erg van onder de indruk geweest hoe hij over alles wel iets kan vertellen. Hij weet altijd het meest van iedereen aan tafel, inclusief degenen die gestudeerd hebben. Ik denk dat hij graag naar de universiteit was gegaan. Hij is nog altijd op zoek naar kennis. Ik snap dat. Als je voelt dat je iets goed kunt, wil je daarin tot het uiterste gaan.

»Ik ben ook heel blij dat mijn ouders hebben gezien dat ik aanleg had voor toneelspelen, want bij ons zit dat niet in de familie. Dat ik niet de enige ben die dat goed kan, heb ik op de toneelschool ontdekt – dat was wel een eyeopener voor mij. Dat pikte toch even (lacht).»

HUMO Maar toen je tijdens je audities voor de Studio Herman Teirlinck constant kritiek kreeg, ben je Germaanse gaan studeren.

Beeckmans «Mezelf vier jaar laten afbreken, dat ging ik niet laten gebeuren. Ik was 18, hè, ik zag nog niet in dat dat deel uitmaakte van het selectieproces.»

HUMO Je moet toch veel zelfvertrouwen gehad hebben om ‘Fuck you!’ te denken in plaats van hard je best te gaan doen om hen te pleasen?

Beeckmans «Ik vond die selectieweek vooral niet fijn, en ik begreep ook niet dat ik er toch door was. Ik was waarschijnlijk ook wel geïntimideerd.»

HUMO Zijn je ouders trots?

Beeckmans «Zeker, maar mijn mama zegt wel af en toe: ‘Wanneer speel je nog eens met de Barbaries?’ Zij wil dat ik het theater niet verwaarloos, daar is alles begonnen en daar voelde zij ook voor het eerst: ‘Dit is wel bijzonder.’»

HUMO Je ouders zijn middenstanders.

Beeckmans «Ze zijn nu allebei koerier. Mijn vader is met zijn krantenwinkel gestopt.»

'Ik moet uitkijken dat ik bepaalde mooie voorstellen niet meer krijg omdat het publiek me te veel met al die joligheid associeert.'

HUMO Die was niet meer rendabel?

Beeckmans «Die is nooit echt rendabel geweest (lacht). Ze zijn kleine zelfstandigen die hard kunnen werken en de humor van dingen kunnen inzien. Ze klagen niet te veel, maar doen voort. Dat heb ik ook meegekregen, dat je niet alles zomaar in de schoot geworpen krijgt. Maar ik heb net het gevoel dat ik alles wél in de schoot geworpen heb gekregen. Ik voel me echt een zondagskind. Dus ik ben wel verplicht met dat cadeau van mijn talent voor iets dat ik graag doe tot het uiterste te gaan.»

HUMO Is het ook niet je redding dat je een speler pur sang bent? De andere Barbaries geven les om hun inkomen aan te vullen. Zie jij jezelf met jouw organisatietalent echt als leraar aan de slag gaan?

Beeckmans (lacht smakelijk) «Je hebt helemaal gelijk, dat zou nooit lukken. Gelukkig heb ik nog mijn man, die vastbenoemd is als brandweerman.»

HUMO Hij is een Echte Man. Heeft hij het er niet moeilijk mee dat jij thuis een soort hoofdrol hebt? En dat je – nu citeer ik jou – grappiger bent dan hij?

Beeckmans «O, nee. Hij vindt zichzelf ook keigrappig. We hebben gewoon een heel ander soort humor. En sociaal is hij geen haantje-de-voorste. Hij vindt het juist prettig dat hij zich op feestjes achter mij kan verschuilen. Hij is ook wel leuk in de omgang, hoor, maar hij is toch vooral heel mooi: ‘Tais-toi et sois beau.’ (lacht)»

HUMO Jullie gaan altijd naar Frankrijk op vakantie.

Beeckmans «Zijn ouders hebben daar een huisje, het is dus meer uit gemakzucht. Voor de winter hebben we wel een vakantie naar Zuid-Afrika gepland. Gary’s biologische vader is Zuid-Afrikaan en woont daar nog. Gary heeft er tot zijn 14de gewoond, maar toen de spanningen daar begonnen op te lopen, zijn ze naar hier gekomen. Zijn vader is later alleen teruggegaan. Gary mist zijn land, zegt hij. Ik wil weleens weten wat hij precies mist.»

HUMO Wat is er typisch Zuid-Afrikaans aan hem?

Beeckmans «Hij denkt groot en vindt Vlamingen soms wat kneuterig. Hij heeft veel temperament – een beetje zoals een bad boy. Hij is harder dan de gemiddelde Vlaamse man.»

HUMO Hij ligt niet zomaar aan je voeten?

Beeckmans «O, nee. Soms kan ik daar ambetant van worden: ‘Ga nu toch eens aan mijn voeten liggen!’ Maar dat zou nooit werken bij mij. Ik heb ook stinkvoeten (lacht). Telkens als ik dacht: ‘Ik was beter bij die lieve jongen gebleven,’ herinnerde ik me ook weer hoe die me op den duur zo begon tegen te staan, dat ik niet meer verdroeg dat hij me aanraakte.»

HUMO Als je band lek is, bel je wel nog steeds je vader.

Beeckmans «Als Gary dat hoort, wordt hij kwaad: ‘Waarom je vader en niet ik?’ Hij is een macho, hè.»

HUMO Waarom bel je niet naar hem?

Beeckmans «Omdat mijn vader altijd bereikbaar is. Hij ligt wél aan mijn voeten, haha. Nee, hij is gewoon de braafste mens die er is.»

HUMO Tim zei dat je een buitengewone liefde voor dieren voelt. Tijdens een ‘Wat als?’-sketch met een hond ben je eens in tranen uitgebarsten.

Beeckmans «Dat was in de sketch ‘Wat als honden wel bij de bakker binnen mochten?’. Ik moest toen een hondje in de broodmachine steken. Dat hondje was heel oud en was voortdurend aan het bibberen. Ik kon het dat diertje op den duur niet meer aandoen en ben beginnen te huilen. Het had nergens last van, hoor, maar ik projecteerde er mijn eigen gevoelens op.

»Mijn vader zegt ook dat ik een soort hondenblafje liet horen toen ik werd geboren. En als kind speelde ik heel lang een klein, wit hondje in de sneeuw. Ik hing op familiefeesten zielig aan de benen van iedereen en dan moesten ze me oppakken. Ik vind het ook bijzonder hoe een hond zich aan jou hecht als je ’m goed behandelt, en dat die met jou wil samenleven, ook al zijn we van een verschillende soort. Verschillen die overwonnen worden, dat vind ik mooi. Ik hou erg van natuurfilms waarin bijvoorbeeld een krokodil zich over een gnoe ontfermt in plaats van ’m op te eten. Echt ontroerend. Als een krokodil dat kan, dan moet dat een mens toch ook lukken, denk ik dan.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234