null Beeld

(rv) stopt met Dwarskijker

De oplettende Humo-lezer had het natuurlijk wel al opgemerkt, maar sinds kort verschijnt er geen 'Dwarskijker' meer. Vrees echter niet, Rudy Vandendaele blijft onverkort schrijven voor uw favoriete periodiek. Herlees hier de laatste editie van z'n onvolprezen tv-rubriek.


'Met vier in bed''De misplaatste poepdoos'
(vtm - 16, 17, 18 & 19 augustus)

Is 'Met vier in bed' reclame voor bed & breakfasts in stad en land? Ik vrees van niet, want dit programma plaatst het karakter van de deelnemende uitbaters zodanig in het brandpunt dat hun gastenverblijf eigenlijk bijzaak wordt.

In reality is een karakter iets anders dan in de werkelijkheid erbuiten, namelijk een montage van moedwillig uitvergrote kleine kantjes en nare trekjes. Mensen worden dus versimpeld tot een soappersonage, en dat beseffen ze wellicht pas later, als ze zichzelf op de televisie zien en zich afvragen: ken ik die man of vrouw ergens van?

Deze week stond 'Met vier in bed' grotendeels in het teken van een wraakactie: ene Karin vond dat ze door haar collega's onheus was beoordeeld. In sommige van haar logeerkamers maakte een wc-pot deel uit van het meubilair. Er zijn vast mensen die dat gerieflijk vinden in tijden van diarree, maar zelfs ik, die in mijn jaren van bohème nogal wat gribussen heb bewoond, ben geneigd daar een voorzichtige kanttekening bij te plaatsen.

De collega-uitbaters van Karin juichten die misplaatste poepdoos ook niet toe, en daar gaven ze naderhand blijk van in hun waarderingsoordeel. Waarna Karin openlijk op wraak begon te zinnen, en daardoor meteen de hoofdrol kreeg in dit programma. Zelfs in een protserig luxueuze B&B, gedreven door een denkbeeldige nicht van Hyacinth Bucket, zo'n type dat op zijde schildert, vitte Karin op zowat alles dat haar spiedende blik trof.

Dwarskijker: 'Met vier in bed' (vervolg)

Daarna waardeerde ze de B&B's van haar collega's natuurlijk onredelijk laag. Liefhebbers van reality-tv zullen dat wellicht een 'strategie' of een 'tactiek' vinden.

In ieder geval was ze op de duur persona non grata, en in die hoedanigheid sloop ze op een avond weg uit het gezelschap, om in haar eentje, zij het vergezeld van de camera, allerlei gebreken van de B&B aan het licht te brengen: 'Ik denk dat ik hier iets heb zien lopen,' zei ze terwijl ze een kiertje onder een plint aanwees, 'ik weet niet wat, want 't was snel weg.'

En het kwam ook niet terug. 't Was een nogal zielig vertoning, maar dat vinden de makers van dit programma vast een kwaliteit.


Door toedoen van 'Met vier in bed' daagde het me weer hoeveel ik van hotels hou, en van hotelpersoneel dat op hoffelijke wijze een zekere afstand bewaart, en dus niet gezellig met mij begint te kletsen aan de ontbijttafel, alsof het mij al jaren kent, en zelfs een tijdlang met mij verloofd is geweest. Heeft dit programma zijn doel bereikt?

De Premiejagers (Eén, van maandag tot vrijdag)

Het plensregende langduriger dan gewoonlijk. Het waterpeil van de beken steeg. Bijna verdronk een kalf. Hier en daar liep een kelder onder. Wie moest hozen, gewaagde van de zondvloed, alsof de onheilstijdingen uit Pakistan te onzent niet helemaal tot het ruime publiek waren doorgedrongen.
Wie niet moest hozen, keek naar 'De premiejagers'. Wat moet je anders als het plensregent in de zomer? Indoorjeu-de-boulen kan schadelijk zijn voor de plinten, wie weet zelfs voor de dubbele beglazing, die ondanks het belastingvoordeel toch nog een smak geld heeft gekost.
Een informant belde mij op: of ik wist waar al die nattigheid ineens vandaan kwam. 'Neen,' zei ik gemakshalve, en ook wel om die kletsmeier de indruk te geven dat hij één of ander nut had in de kosmos. 'Hou je vast,' zei hij. Verscholen in het struikgewas bleek hij Bruno Wyndaele 's nachts een regendans te hebben zien uitvoeren op een open plek in een bos, een etmaal voor het begon te gieten. Had hij een pak aan, wilde ik weten.
'Neen,' zei mijn informant, 'hij droeg iets dat op een strooien rok leek, en voor de rest was hij naakt. Enorme tatoeages op borst en rug, onder meer 'BRUNO' in koeienletters. En dan was er ook nog dat vreemde hoofddeksel: vlechtwerk van varens en - als ik me niet vergis - raaploof.' 'Hoe wist je dat het om een regendans ging?' vroeg ik. 'Hij scandeerde almaar 'More Rain! More Rain! More Rain!', gek genoeg met z'n kopstem, terwijl hij in de rondte hupte, als in trance.' 'Tss,' deed ik, om verbazing voor te wenden.
Eén ding staat vast: mijn informant is even betrouwbaar als een junk die aanbiedt om op je huis te passen als je met vakantie bent. En zo ziet hij er ook uit. Ik draaide hem met plezier even de duimschroeven aan: 'Wat deed jij 's nachts in dat bos?' 'Dat is privé,' klonk het, en hij hing op.
Neen, geef mij dan maar het keurige voorkomen van de vakman Bruno Wyndaele: een hofdignitaris, zo lijkt het, mogelijk een neef van de aartshertog van Oostenrijk, die besloten heeft om even maling aan het protocol te hebben en een quizje te presenteren in de vakantie.
De Premiejagers (vervolg)

Bruno Wyndaele doet me ook aan boegbeelden van de BRT uit de jaren zeventig denken: voortreffelijke lui, zeg maar monumenten in hun genre, die zich er heel goed van bewust waren dat er een aanzienlijk standsverschil was tussen hen en het kijkersvolk, en dat ook zo wilden houden. Ik bewonder vooral het naturel van Wyndaeles superioriteitsgevoel.

undefined

Eerlijk: ik ben weinig vatbaar voor televisiequizjes in het algemeen, zelfs niet als ze laagdrempelig zijn en verlucht met nogal geforceerde en vaak iets te discutabele beeldraadsels; met de computer bijeengefröbelde collages leveren mij bovendien geen esthetische verrukkingen op, maar Bruno Wyndaele maakt alles goed in 'De premiejagers'. Ik ben bijvoorbeeld tuk op zijn te gekke lachje. Telkens weer moet hij het op zichzelf veroveren: húh-húh-húh.

Het klinkt alsof hij er zelf weinig lol aan beleeft, ja, zelfs alsof hij al lachend een persoonlijk offer brengt, en dáár herken je dan weer de keiharde professional aan. Alles voor de televisie! 'Als jij, quizkandidaat, maar niet denkt dat je geestig bent,' vermoed ik achter elke húh van húh-húh-húh, en dat vermoeden vind ik op zich al bijzonder vermakelijk.

De beheersing van zijn ingebakken cynisme lijkt mij ook een hele kunst. Als een kandidaat op zijn verzoek over z'n hobby begint te vertellen - 'Dubbele beglazing installeren' - zou hij hem nog het liefst het decor uit schamperen, heb ik de indruk, maar dat doet hij net niet. Een algehele vakman, daar kan niet aan getornd worden.

Het is opgehouden met regenen. En de zomer van 2010 loopt op z'n eind. Zo hebben we altijd wel íéts te vieren.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234