null Beeld

(rv) verrijst veerkrachtig in het kwadraat: De Internationale Nozem

Vorige week nam Trees Verleyen Humo en haar lezers stevig op de korrel in het Radio 1-programma 'Peeters en Pichal'. Humo-journalist (rv) reageert in z'n brandnieuwe column 'De Internationale Nozem'. Zei er iemand dat hij mild geworden was?

undefined

Beluister het radio-interview:

Get the Flash Player to see this player.

undefined

...

Ik had 'm op een barre maandagochtend toevallig opstaan toen 'Peeters & Pichal' een aanvang nam. Annemie Peeters, die de meest recente CIM-cijfers had gezien, zei op de eigengereide toon die haar kenwijsje is geworden: 'Week- en maandbladen worden minder aantrekkelijk, al hopen we het met dit soort uitspraken niet nóg erger te maken.' Bij zoveel consideratie sprongen de tranen me in de ogen. In het volle besef dat ik een aankomende werkloze was, zo'n kansloze vijftigplusser die ongeschikt is voor eender welke betrekking, trok ik toch nog enigszins bij toen er een stuk of wat tijdschriftenverkopers aan het woord kwamen: de bladenmarkt vertoonde wel vermoeidheidsverschijnselen, maar zó erg was het al met al nog niet, luidens deze vermoedelijk sympathieke kleinhandelaars met hun minuscule winstmarges.

Waarna er een deskundologe achter de microfoon ging zitten: Trees Verleyen. Ik kende deze uitlegster van haar noch pluim, laat staat van reputatie, maar ze bleek journalistiek te doceren aan een katholieke hogeschool in Mechelen, een zondige bisschopsstad die ook om haar Speelgoedmuseum bekendstaat. Ik heb er weleens naar de Dinky Toys van mijn kinderdromen gestaard. Om het eens over iets anders te hebben: zouden er veel geestelijken bij het Speelgoedmuseum rondhangen, zogenaamd doelloos? Jammer genoeg moet ik me heden, ondanks de brandende actualiteit, tot Trees Verleyen beperken. Ze hield staande dat ze de zus van de gelijknamige Frans was, eertijds de directeur van het weekblad Knack. Er zijn ongetwijfeld nog ex-hoofdonderwijzers die halsstarrig nek zeggen in plaats van knak. Moeten die cultuurdragers niet eens in de bloemetjes worden gezet? Misschien is hun begrafeniskosten betalen ook al een aardige geste. Ik probeer vanmiddag nog een stichting op te richten. Puur vrijwilligerswerk, hoor.

Frans Verleyen stierf te jong; hij was een gewaardeerd en erudiet voorwoordschrijver en journalist, en heeft in z'n vrije tijd of misschien wel tijdens de kantooruren - ik bemoei me nergens mee - Lynn Verlaine, née Verleyen, verwekt, het soort fotomodel dat ook singer-songwriter is. Alsof het niet op kan. Van Verleyen naar Verlaine is voor haar maar een kleine stap. Zonde, maar ik moet me weer op haar tante concentreren, die bij 'Peeters & Pichal' aan de verwachtingen beantwoordde. Ze voorzag nogal voorspelbaar de gewisse neergang van de papieren pers; week- en maandbladen zouden het eerst moeten afleggen tegen de kranten, en daarna zouden alle informatieve druksels gezamenlijk aan het uitdijende internet ten onder gaan. (Hoor! Het orkest van de Titanic stemt z'n instrumenten en Trees warmt haar alt op!) Zoals eenieder voorzag de docente journalistiek ook de onstuitbare opkomst van de iPad als informatiebron, het zoveelste wonderlijke apparaat van Apple. Alleen jammer dat je er geen hoedje van kunt vouwen. Dat hebben de weekendkranten nog altijd voor op dat verbluffende stukje hightech. Dus: zo erg is het allemaal niet.

Volgens Trees Verleyen was Knack, bij gebrek aan concurrentie, nog steeds het beste weekblad. Wie schetst mijn verbazing? Het gekke is dat ze veel meer woorden aan Humo besteedde, een weekblad dat mijn leven is, en zo nu en dan ook mijn lust. Wanneer ze twintig jaar geleden in haar hogeschool op de kwaliteit van Humo afdong - en dat deed ze kennelijk graag - kreeg ze hevig weerwerk van haar gehoor, 'vooral van de jongens'. De meisjes waren zeker weer koortsachtig babysokjes aan het breien. Ze is sindsdien ijverig blijven afdingen, maar nu stuit ze op onverschilligheid. 't Zou natuurlijk ook aan de amusementswaarde van haar cursus kunnen liggen, maar ik begreep dat Trees Verleyen die mogelijkheid liever niet in overweging nam.

Onlangs had ze Humo gekocht wegens de toegevoegde dvd 'Sneeuwwitje': ze heeft kleinkinderen. Ze had 'm zeker niet wegens het interview met Sergio gekocht, meldde ze, nochtans de vermoedelijke Quisquater van het jaar, om nog te zwijgen over het interview met Barbara Gandolfi, dat mokkel dat aan Jean-Paul Belmondo is blijven kleven. 'Jongelui weten niet eens wie Jean-Paul Belmondo ís,' sprak Trees Verleyen. Het klonk als een doorslaggevend argument. Een flatus kan, door een speling van de fortuin, ook klinken alsof Miles Davis een langgerekte maar daarom niet minder zuivere mi aan z'n trompet ontlokt. Mocht Trees Verleyen met 'jongelui' haar studenten journalistiek bedoelen, dan is het treurig dat die aanstormende talenten Jean-Paul Belmondo niet kunnen thuisbrengen, en de prachtige films 'A bout de souffle' en 'Pierrot le Fou' van Jean-Luc Godard wellicht ook niet. Zou de naam Frans Verleyen hen nog iets zeggen? En Miles Davis? En Paul Verlaine, né Paul Verleyen? Weten ze wat een flatus is? Of is flatus, net als het overgrote deel van de wereldgeschiedenis, 'van voor hun tijd'? Flatus ontwierp doorgaans de sandalen van keizer Nero, volgens Wikipedia. Hij werd voor de leeuwen gegooid nadat Nero in een visioen hoge hakken had gezien. 't Waren gouden tijden.

Merkwaardig ook dat een docente journalistiek de indruk wekt dat de kwaliteit van een interview louter van de interviewee afhangt. Trees Verleyen bezong tevens de zegeningen van Facebook, waarop haar uitgebreide sociale netwerk haar 'interessante artikelen' toespeelde: 'Uit The New York Times, en uit één of andere Spaanse krant.' Ik ken haar soort en het bijbehorende dedain voor populaire cultuur al mijn hele leven, en ik zal ze altijd wantrouwen. 'More content, less packaging!' riep ze nog in het Engels, alsof ze in een buitenlandse betoging meeliep.

Voor ik het vergeet: gisteren heb ik een heel interessant artikel gelezen in Morgunblaðið, één of andere krant uit IJsland. Net iets voor Trees, dacht ik spontaan.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234