null Beeld

Ryan Adams - Ashes & Fire

Rocksterren, we hebben ze allemaal het liefst getalenteerd, knap én balancerend op het randje van de zelfdestructie. Het afgelopen decennium etaleerde Ryan Adams al die kwaliteiten op voortreffelijke wijze - en ondertussen bleef hij met gemak de productiefste muzikant van z'n generatie.

Na 'Heartbreaker' (2000) en 'Gold' (2001), oer-Amerikaanse platen met hapklare FM-rock en rustieke alt.country, volgde een lavastroom waarop alles van glamrock ('Rock N Roll'), Smithsiaanse indiepop ('Love Is Hell') tot fandango (de angstkreet 'The Sadness' op '29') de revue passeerde.

Rond 2006 raakte de maker van al die grilligheid clean, maar een jaar later werd ménière bij hem vastgesteld, een aandoening die voor ondraaglijke gehoorproblemen en misselijkheid zorgt. Gevolg: de productiefste songschrijver van zijn generatie werd gedwongen tot rust. 'Ashes & Fire' is zijn eerste teken van leven sindsdien, en hij heeft er The Cardinals niet voor herenigd.

't Is een soloplaat geworden, en vooral: een triomfantelijke terugkeer naar de muziek.In een spaarzame, sfeervolle productie van Glyn Johns brengt Adams elf songs die allemaal in een alt.countrysfeer baden: denk akoestische gitaar, piano, strijkers en die kenmerkend mooie stem van hem.

'You and I dancing in the dirty rain' gaat het refrein van opener 'Dirty Rain', waarin zijn herwonnen speelplezier bezingt. Het bijzonder hoog gezongen 'Rocks', het lichtdramatische 'Do I Wait', het pastorale 'Invisible Riverside', de wat hevigere songs 'Chains of Love' en 'Lucky Now': ze roepen allemaal beelden op van American quilts, magnolia's en back porches.

Alleen de liederlijke titeltrack walst een béétje richting saloon, maar voor de rest is 'Ashes & Fire' zowat de minst rock-'n-rolle Ryan Adams - de met graffiti bekladde wc's van de rockclubs in de East Village zijn zéér verre herinneringen.

Ryan Adams zonder pauwenstaart, kan dat wel? Eén keer gaat het MOR-alarm af: afsluiter 'I Love You But I Don't Know What To Say' is overdreven melig. 'Come Home'ook bijna, maar die song wordt gered door de betoverende achtergrondstem van Norah Jones. Ryan en Norah doen nog twee keer iets moois: 'Kindness' en vooral 'Save Me' herinneren onvermijdelijk aan wat Gram Parsons & Emmylou Harris deden in pakweg 'In My Hour of Darkness'.

Adams is de voor de hand liggende vergelijking met Parsons altijd halsstarrig uit de weg gegaan ('Ik luister nooit naar country, alleen naar black metal'), maar nu is hem gelukt wat de vader van de alt.country nooit is gelukt: hij heeft z'n demonen bedwongen. Om daarna een heel mooie plaat te maken.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234