null Beeld

Ryan Adams - Prisoner

Een kerkorgel, een gitaarslag, dan een mededeling: ‘I’ve been thinking about you, baby’. Zo begint ‘Prisoner’, de nieuwe van Ryan Adams. De baby in kwestie is Mandy Moore, Adams’ betere helft sinds 10 maart 2009. But no more.

Jürgen Beckers

De titel van de openingstrack is een retorische vraag – ‘Do You Still Love Me?’ – de song zelf van het beste wat er te rapen valt op ‘Prisoner’, een plaat die uitblinkt in Ryan Adams-middelmatigheid, en zich dus nog altijd boven de middelmaat afspeelt. Maar van hem zijn we beter gewoon.

Iemand heeft ooit gezegd dat elke songschrijver recht heeft op één break-upplaat, maar Ryan Adams lijkt er een ambacht van te hebben gemaakt. Er was ‘Heartbreaker’ in 2000 en ‘Love Is Hell’ in 2004, en wie goed naar ‘1984’ en ‘Ryan Adams’ uit 2014 heeft geluisterd, kon toen al horen dat de tandem Moore-Adams zijn beste tijd gereden had. Misschien is dat het probleem: Adams heeft al zoveel hartzeer op plaat gepleurd dat hij intussen wel weet hoe het moet. Worstelen hoeft niet meer, of toch niet in studio of schrijfhok. ‘Prisoner’ klinkt ook alsof hij alles heeft laten staan zoals het voor het nog steeds uitstekende ‘Ryan Adams’ van drie jaar geleden stond. An sich geen slecht idee: die plaat klonk fantastisch, maar bevatte ook handenvol songs die je bij het nekvel grepen of de vuisten in de lucht deden gaan. Op ‘Prisoner’ staan er zo maar enkele. Er is de mooie opener ‘Do You Still Love Me?’, het door mondharmonica op de been gehouden ‘Doomsday’, en ‘Haunted House’. Die laatste twee meer Bruce Springsteen- dan Ryan Adams-songs, maar wel twee goeie songs. De oefening in The Boss gaat hem veel minder goed af in ‘Shiver and Shake’ – ‘I’m on Fire’ voor kneusjes – en ‘Outbound Train’, waar je zelfs niet voorbij de titel hoeft te gaan om Springsteen te horen.

undefined

null Beeld

In songs als ‘Breakdown’, ‘To Be Without You’, ‘Anything I Say to You Now’ en ‘Broken Anyway’ (goeie gitaarsolo wel!) lijkt Adams vooral zijn eigen handleiding te hebben gevolgd. Overschot aan vakmanschap dat de artiest in de weg zit. De grondstof, zijn gebroken hart, bedolven onder kunde.

Slotsong ‘We Disappear’ klinkt – doelbewust, als u het ons vraagt – de eerste tien seconden als een exacte kopie van ‘Waiting on a Friend’ van The Stones. En plots doet ook die saxsolo uit ‘Tightrope’ één song eerder met terugwerkende kracht heel erg aan die uit ‘Waiting on a Friend’ denken. ‘A smile relieves a heart that grieves’, er mag al eens gelachen worden.

‘We Disappear’: goeie titel voor de slotsong van een break-upplaat. Maar niet de beste break-upplaat, ‘Prisoner’. Zelfs niet van Ryan Adams.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234