Sam Louwyck heft het glas. 'Het is hier steeds meer een politiestaat aan het worden'

Sam Louwyck (51) is sinds kort te zien in het derde seizoen van ‘De zonen van Van As’. Maar dat is niet waarom zijn naam de voorbije weken bovengemiddeld vaak over de tongen ging. In ‘Van Gils & gasten’ heeft Louwyck ongeremd getuigd over de zware straf die zijn deel was nadat hij op dronkenschap achter het stuur was betrapt, en dat is niet onopgemerkt gebleven.

'Het is hier steeds meer een politiestaat aan het worden'

De Bruggeling is een ex-danser die zijn sporen heeft verdiend bij gezelschappen als Les Ballets C de la B en de Mark Morris Dance Group. Sinds tien jaar is hij voornamelijk acteur, en met steeds meer overgave. Filmdatabank IMDb meldt dat er de komende maanden liefst zeven films met Louwyck uitkomen, waaronder ‘Never Grow Old’, met de Hollywood-sterren John Cusack en Emile Hirsch, en ‘Emperor’, met Adrien Brody. ‘Daarnet was ik nog met mijn agent aan het bellen. Ze is een beetje bezorgd: ‘Je bent wel héél hard aan het werken, hè.’ (Lacht) Maar ik voel me op mijn best als ik bezig blijf.’

HUMO Je bent een danser die te oud is om nog professioneel te dansen. Zijn er ook dingen waar je nu pas oud genoeg voor bent geworden?

Sam Louwyck «Schrijven. Vroeger schreef ik ook al, maar dat heeft lang stilgelegen. Omdat ik mij ten volle wilde focussen op het acteren, vermoed ik, en omdat dat al mijn aandacht vergde. Ik vond dat erg, want schrijven is voor mij het logische resultaat van nadenken. Dat ik niet meer schreef, voelde alsof ik ook niet meer nadacht.»

HUMO Wat zou een geschikte titel zijn voor je autobiografie, mocht je er ooit één schrijven?

Louwyck (denkt lang na) «Beeld je een heel klein kaartje in. Op de voorkant staat in kleine lettertjes: ‘Dit is de biografie van Sam Louwyck.’ En op de achterkant: ‘Ge weet toch dat het de moeite niet is om er een boom voor neer te leggen?’ (lachje) Dat is het.»

HUMO Waarover schrijf je nu?

Louwyck «Ik durf het amper te zeggen. (Vaag) Ik denk na over de manier waarop we in dit land bezig zijn, over dingen waar ik het niet mee eens ben en die me triestig maken. Maar ik kan mijn ergernissen en inzichten niet zomaar onverbloemd op papier zetten. Die dingen liggen gevoelig, ik moet er dus een laag fictie overheen gieten. Ik zal ermee naar buiten komen als ik me klaar voel. Misschien komt dat moment nooit. Een mens wordt zo snel afgemaakt.»

HUMO Je zegt het.

Louwyck «Ik heb weinig zin om dat interview bij Van Gils opnieuw op te rakelen. Het heeft pijn gedaan.»

HUMO Je zoekt de controverse soms op, zei je jaren geleden in een interview. ‘Het is tegen schenen schoppen en weten dat je op je gezicht kunt krijgen. Maar dan voel je tenminste dat je er nog bent.’

Louwyck «Néé. Ik was in ‘Van Gils & gasten’ niet op controverse uit, zelfs geen klein beetje. Ik ben geen onnozelaar die vindt dat dronken rijden ‘niet zo erg’ is. Natúúrlijk niet. Ik heb dat ook nooit zo gezegd. Ik ben met te veel alcohol op achter het stuur gekropen, en dat was stom. Ik heb daar spijt van, ik zoek er geen excuses voor, en ik vind het terecht dat ik moet boeten. Het punt dat ik in dat programma wilde maken, lag elders.

»Ik denk dat de meeste kijkers wel weten wat mijn punt was. Alleen leende de situatie zich er goed toe om mijn punten van tafel te vegen en te focussen op ‘indien, zou en als’-verhalen. Op ‘indien, zou en als’ heb je geen wederwoord, hè.»

HUMO Je maakte geen goede beurt, en achteraf was je de kop van Jut op Facebook, Twitter en in de rest van de media.

Louwyck (stil) «Fuck, man, de dingen die je op zo’n moment naar je hoofd krijgt. Plots was ik het grootste crapuul van Vlaanderen, een onnozelaar, een klootzak. En ik kreeg compleet verzonnen mails: ‘Jij hebt Emilie doodgereden. Dringt het dan niet tot je door dat je voortaan je mond moet houden?’ Nu ben ik dus ook nog een doodrijder. Ik heb geen idee wie Emilie is. Iemand anders schreef dat ik een slechte vader ben en mijn twee kinderen verwaarloos. Maar ik héb geen kinderen.

»Allemaal reacties van perfecte mensen die nog nooit een fout hebben gemaakt. Iemand zei achteraf tegen me: ‘Je mag je absoluut niet excuseren voor wat je hebt gezegd. Dan geef je die criticasters alleen maar gelijk.’ Ik heb me natuurlijk wél geëxcuseerd. Slachtoffers van verkeersongevallen en hun families heb ik nooit pijn willen doen.»

HUMO Welk punt wilde je maken?

Louwyck (blaast) «Het heeft geen zin. Het is nog te vers. En ik heb geleerd dat, als iets te gevoelig ligt, ik beter mijn mond houd.

»Ik vraag me alleen af wat er aan het gebeuren is in dit land. Het is hier steeds meer een politiestaat aan het worden. Een evolutie die niet met kleine stapjes gebeurt, maar met rasse schreden. Politici willen beslissen wat wij allemaal moeten doen. Omdat iemand 50 kilo heeft verloren, moet iederéén nu 50 kilo verliezen. En wie een fout maakt, moet bloeden. Het ergste vind ik dat de rechters niet meer vrij kunnen oordelen. Als de rechterlijke macht haar onafhankelijkheid verliest, zijn we echt slecht bezig. We hebben een heel gevaarlijk niveau bereikt. De alarmbelletjes zouden moeten rinkelen, maar als je ze láát rinkelen, word je publiekelijk afgemaakt.»

HUMO Je hebt dertien jaar in Portugal gewoond. Nu overweeg je om opnieuw het land te verlaten.

Louwyck (knikt) «Ik heb de voorbije dagen veel nagedacht. In mijn achterhoofd klinkt het: ‘Als het zo zit, ben ik hier rap weer weg.’ Ik ben al aan het uitkijken. Het zal er wel een beetje van afhangen hoe snel het met mijn carrière gaat. Als ik elders woon, moet ik wel nog kunnen functioneren als acteur. Maar het is hier niet allemaal slecht, hè (knipoogt).»

HUMO Het reizen zit je al lang in het bloed.

Louwyck «Al zolang ik me kan herinneren, droom ik van reizen en weggaan. Heel mijn familie heeft daar last van gehad (lachje). Vóór hij huwde, heeft mijn vader, een piloot, één of twee jaar in een kibboets gewerkt. In het nog vrij jonge Israël spoot hij insecticiden over de gewassen. Hij is er niet lang gebleven, maar het is wel in hem blijven zitten. Samuel, dat is een Joodse naam, hè. Net als Ruth, de naam van mijn zus. Daarvóór zat hij in Canada, en later kon hij in Zuid-Afrika beginnen als presidentieel piloot, maar omdat hij zijn dij had gebroken, heeft hij die job gemist.

»Ik had ook een grootoom van vaderskant die missionaris in Azië was. Ergens in de buurt van Nepal. Hij heeft daar twee boeken geschreven die de katholieke kerk hier meteen heeft verboden. Hij stelde vragen over de manier waarop wij ons geloof opdringen aan mensen van andere culturen. Echt schitterende, intelligente inzichten – ik heb de boeken thuis liggen – maar de kerk kon er niet mee lachen. Hij is op het matje geroepen en weggestopt in een klooster: zwijgen en bezinnen, en sla maar mea culpa voor de rest van je dagen. Hij is één van mijn stille helden.»


Magisch getal

HUMO Reizen wordt makkelijker als je zelf kunt vliegen. Onlangs heb je je vliegbrevet gehaald.

Louwyck «Ja, ja, recreatief, hè. Nog vier uur solo vliegen, en daarna mag ik een passagier meenemen. (Enthousiast) Het is een ongelofelijke sensatie om in je eentje in de lucht te hangen.»

HUMO Valt die sensatie uit te leggen aan een leek?

Louwyck «In de lucht krijg je een ander perspectief op de dingen, letterlijk en figuurlijk. Ontzettend ontspannend. Vooral de allereerste solovlucht is niet te beschrijven. Het eerste wat ik dacht toen ik weer op de grond stond, was: als hier nu een vrouw op me afkomt, zal ze potverdorie ongelofelijk sterk uit de hoek moeten komen om dat te overtreffen (lacht). Niet pejoratief macho bedoeld, hè.

»Het is ook een heel fysieke gewaarwording: de adrenaline pompt dan door mijn lijf. Als ik veel aan mijn hoofd heb of net op een slechte manier in de media ben gekomen, vraag ik me soms af: staat mijn hoofd wel naar dat vliegen? Is het niet te gevaarlijk om achter het stuur plaats te nemen? Het gekke is: zodra dat vliegtuig in beweging komt, voel je alle stress fysiek van je afglijden. En daarna klopt het plaatje weer helemaal: ‘Oké, ik snap het leven weer. Ik kan er weer tegen.’»

'Ik beschouw 54 nog altijd als een magisch getal. Maar ik ga er niet langer automatisch van uit dat het leven dan ophoudt ''

HUMO In 1991 stierf je vader: op zijn 54ste stortte hij neer met zijn vliegtuig. Enkele jaren geleden zei je daarover: ‘Ik vecht met alle macht tegen die gedachte, maar in mijn hoofd word ik niet ouder dan 54. Dat getal spookt ongelofelijk.’ Je bent nu 51.

Louwyck «Intussen heb ik er met een therapeut over gepraat. Ik weet nu dat het een heel normaal gegeven is. Ik beschouw 54 nog altijd als een magisch getal, maar ik ga er niet langer automatisch van uit dat het leven dan ophoudt. Mijn honger naar het leven is nog te groot. Ik heb geen hoge levensverwachting, maar er zijn nog dingen die ik wil doen.»

HUMO Zoals?

Louwyck «Ik wil nog een aantal héél goede films maken. Ik wil beter leren vliegen. En ik wil vooral nog een paar momenten van groot, intens geluk meemaken en die kunnen delen met andere mensen. Dat laatste is de kern. Ik heb in mijn leven te weinig van echte gelukzaligheid kunnen proeven.»

HUMO Dat verbaast: je staat bekend als iemand die gretig in het leven bijt.

Louwyck «Ik voel me vaak gelukkig. Maar een echt harmonieus moment van puur geluk, straf genoeg om met anderen te delen? Heel zeldzaam. Mijn ideale scenario is: er samen met enkele vrienden en vriendinnen op uit kunnen trekken. We nemen een paar vliegtuigjes we vliegen hier weg en reizen van eilandje tot eilandje. Ik droom nooit van een auto of een chic huis: dat spreekt me niet aan. Ik droom wel van het moment dat ik genoeg verdien als ik twee mooie films per jaar draai, en dat ik de rest van mijn tijd kan vullen met eilandhoppen. De luie toerist uithangen in een tropische omgeving. Alles op het gemak, met genoeg tijd om na te denken en te schrijven. Zalig, toch?»

HUMO Wat bedoel je als je zegt dat je geen hoge levensverwachting hebt? Ben je ziek?

Louwyck «Vóór elke film word je als acteur medisch gescreend voor de verzekering, en daaruit blijkt telkens dat ik kerngezond ben. Maar het leven is raar. Dat heb ik van mijn moeder geleerd. Zij was verpleegster op de afdeling cardiologie, en ooit is daar een kerel zomaar doodgevallen. Hij had net alles laten testen en bleek perfect in orde. Toen hij daarna zijn hemd wilde aandoen, is hij in elkaar gestuikt in het kleedhokje. Dood. Voorbij.

»Het gaat zo snel. Toen jij en ik daarnet deze zaak binnenstapten, struikelde je over het opstapje. Er is niets gebeurd, maar voor hetzelfde geld was je met je hoofd tegen het glas van de toonbank gevallen. Eraan, maat.»

HUMO Je spreekt met kennis van zaken: je hebt de dood een paar keer in de ogen gekeken.

Louwyck «In São Paulo kreeg ik ’s nachts eens drie zware kerels achter me aan, in het park op weg naar mijn hotel. Ik had de tegenwoordigheid van geest om een lange stok op te rapen en er als een wilde mee te beginnen slaan. Tegen demonen vechten, dat was het. Ik sloeg in het rond alsof ik door beesten omringd was. Zo liep ik minutenlang als een doorgedraaide door dat park: ‘Raaaaaaaaagh!’ Maar het werkte. Die kerels moeten gedacht hebben: ‘Die gast is zo zot als een achterdeur, het risico niet waard.’

»Ik heb in New York ook eens een revolver tegen mijn neus gehad. Een overval.»

HUMO Een geladen revolver?

Louwyck «Daar ging ik van uit (lacht). Ik heb niet gevraagd: ‘Wacht, zou ik eerst eens mogen kijken?’

»Of wacht, een beter verhaal is die keer dat ik op kerstavond bedreigd werd in mijn stamcafé in New York. De Raccoon Lodge, een bar op de hoek van 96th Street en Amsterdam. Ik danste bij de Mark Morris Dance Group, in die tijd een grote hype daar. In de Raccoon had ik veel vrienden. Van alles wat: advocaten, bikers, effectenmakelaars... Een diverse groep, en lekker dynamisch. Eerder op de avond had ik op mijn hotelkamer een kleine kerstreceptie gehouden voor mijn vrienden van de Mark Morris Dance Group, op zijn Belgisch, met toastjes en drinks. Daarna gingen de meesten uiteten, maar ik niet. Ik eet niet graag met veel mensen samen.»

HUMO Waarom niet?

Louwyck (haalt de schouders op) «Dat moet ik nog eens aan de therapeut vragen. Ik vermoed dat samen eten voor mij iets is wat je met de familie doet. En sinds mijn vader is gestorven, is dat voor mij misschien een traumatische ervaring geworden. Het zou kunnen dat ik er glad naast zit.

»In plaats van te gaan eten wandelde ik dus naar de Raccoon, ik had zin in een spelletje pool. Er zat één kerel die ik niet kende, en over hem zei barman Chris – tegenwoordig een stuntman in Hollywood – dat ik moest opletten: ‘Ik vertrouw die kerel niet.’ Ik was er gerust in. Ik ben geen goede poolspeler. ‘Negen kansen op de tien verlies ik toch, en dan is er sowieso geen probleem.’ Maar ik won natuurlijk wél. Waarna die kerel een blaffer uit zijn jas haalde en ’m op mij richtte.

»De ogen van die mens! Ik weet niet wat hij allemaal had genomen, maar ik zag meteen dat het een heel ongelukkige kerel was, iemand die zich in een hoek gedreven voelde. Hij begon te klagen. Eerst zei hij dat het spel slecht was geweest, daarna was ik slecht. Hij was zichzelf aan het oppompen om te schieten. Dan was de bar slecht, daarna New York, Amerika en de rest van de wereld. Het ging in stijgende lijn, en eigenlijk kon hij het op een gegeven moment alleen nog maar over de kosmos en het zijn hebben. Net op het moment dat ik dacht dat hij zou schieten, kon Chris hem overmeesteren. Ze zijn er met een paar bovenop gesprongen, hebben hem de rammeling van zijn leven gegeven en hem een paar straten verder in een steegje gedumpt. Al die tijd stond ik daar als bevroren. Ik kwam pas terug tot leven toen Chris zei: ‘Drinks are on the house.’

»Ik vroeg een flesje Budweiser-bier. Nét voor ik wilde drinken, kwam de ontlading. Als ik toen één slok had genomen, had ik nu geen tanden meer: zo hard begon ik ineens te beven. Totaal oncontroleerbaar, twintig minuten lang. Rillen, rillen, rillen. Het lichaam reageert zich af terwijl het hoofd alles een plaats probeert te geven.»

'Na 'Van Gils & gasten' was ik plots het grootste crapuul van Vlaanderen, een onnozelaar, een klootzak.'

HUMO Enkele jaren geleden is je moeder overleden. Jij hebt voor haar gezorgd in de laatste fase van haar leven.

Louwyck «Kanker. (Stil) Dat heeft ongeveer twee jaar geduurd. Ze heeft ups en downs gekend, maar ik weet dat ze het onderste uit de kan heeft gehaald. Een heel clevere vrouw, die haar eigen ziekte op een heel wetenschappelijke manier heeft benaderd. Als ex-verpleegster koos ze zelf de krenten uit de medicatie die men haar voorschreef. Ze gooide af en toe een doosje pillen weg omdat ze wist dat die haar minder alert zouden maken. Dat gaf ze ook met de glimlach toe aan de dokter. Liever een neveneffect extra dan niet meer helder van geest zijn.»

HUMO ‘In het aanschijn van de dood werkt het brein op volle toeren,’ heb je eens gezegd. Hebben jullie het in die periode over zaken gehad waar jullie nooit eerder over hadden gesproken?

Louwyck «Ja! Wanneer ik na het werken of het uitgaan ’s nachts thuiskwam, was ze altijd wakker, klaar voor een gesprek. Goede momenten om eens echt ons gedacht te zeggen. Dat ik haar heel graag zag, bijvoorbeeld. Dat ik dankbaar was voor de offers die ze had gebracht. Zowel mijn vader als mijn zus Ruth zijn heel abrupt overleden. Knip, gedaan met leven. Omdat mijn moeders ziekte lang aansleepte, hadden we nu eens wél tijd. Een ongelofelijke luxe.

»Ineens zei mijn moeder ook wat ze écht dacht. Over bepaalde mensen, bijvoorbeeld. Of bevindingen die ze had gedaan. Ze was een erudiete vrouw. Heel mijn leven heb ik haar bijna elke avond door haar Codex Medicus zien bladeren. Ze was altijd aan het opzoeken, probeerde voortdurend oplossingen te vinden. En soms zat ze er knal op. Eind jaren 80 had ze bijvoorbeeld al ontdekt dat baarmoederkanker een besmettelijke ziekte is, iets wat de wetenschap pas veel later zou toegeven. Ze heeft dat lang niet durven uitspreken, omdat zoiets natuurlijk enorme ethische complicaties heeft. Als kanker besmettelijk is, zijn veel vrouwen gestorven door een ziekte die ze in wezen van hun eigen vrienden hadden gekregen.

»In die slotfase van haar leven liet ze ook voor het eerst het achterste van haar tong zien. Dat was leuk. Nu ja, ik weet niet of ‘leuk’ het juiste woord is.»


Leven zonder baard

HUMO In ‘De zonen van Van As’ speel je Zjang, een kleurrijke figuur met een handel in oud legermateriaal. Wat voor een man is hij?

Louwyck «Een echte plantrekker. Ik heb hem opgebouwd uit drie verschillende mensen die ik in mijn leven ben tegengekomen. De eerste is er één van het soort dat denkt: ‘Ik trek van de staat omdat dat de slimste manier is om te leven. Ik werk hier en daar in het zwart, en verkoop tussendoor nog iets onderhands.’ Zo zijn er veel, maar ik heb één specifieke gast voor ogen. Hij voelt zich er prima bij, en hij is er altijd goed mee weggekomen.

»De tweede is een wannabe-legerheld. Als je hem moet geloven, heeft hij bij de para’s de grootste en belangrijkste geheime missies gedaan. Maar ik vraag me af of hij wel ooit bij het leger is geweest. Ja, misschien heeft hij twee weken aardappelen geschild.

»En de derde is een heel gevoelige gast die zich chronisch onbegrepen voelt. Iemand die zo kwetsbaar is dat hij voortdurend ten aanval trekt. Als men hem ergens van beschuldigt, begint hij meteen te schreeuwen: ‘Wat is het, jong?!’ Eigenlijk wil hij gewoon piepen: ‘Ik heb niets mispeuterd.’ Maar dat lukt hem niet.»

HUMO Pluk je altijd uit het echte leven als je je op een rol voorbereidt?

Louwyck «Vaak. Ik ben dan de lijm die al die verschillende persoonlijkheden samenhoudt. Het geheime ingrediënt.»

HUMO Heb je al ondervonden dat je getypecast werd?

Louwyck «Ja, ja. Met een kop als de mijne weten ze dat ik makkelijk een harde rol kan spelen. Ik zie dat aan de scenario’s die ik toegestuurd krijg. Maar als ze me leren kennen, sturen ze het verhaal soms bij. ‘Une chanson pour ma mère’ was een goed voorbeeld. We waren een betekenisvolle stilte aan het opnemen, toen de regisseur zag dat ik ook tot humor in staat ben. ‘Verdorie, die mens kan meer dan alleen de kloot spelen.’

»Ik heb nu in heel korte tijd opnames voor drie films, en dat zijn gelukkig drie totaal verschillende rollen. In ‘The Bouncer’ ben ik een harde, doorgewinterde klootzak. Daarna zijn er opnames voor een film die ‘Undergods’ heet, waarin ik een getraumatiseerd slachtoffer speel. En vervolgens kruip ik in de huid van een truckchauffeur met een goed hart, iemand die een vrouw graag ziet en haar wil helpen. Leuk, als je zo’n beetje kunt exploreren.»

HUMO In ‘The Bouncer’ speel je naast Jean-Claude Van Damme en Kevin Janssens.

Louwyck «Kevin ken ik al lang, maar ook Jean-Claude is een aangename kerel. We hebben veel scènes samen, en om dat goed te doen moet je wel een beetje een relatie opbouwen. Het hielp dat hij niet naar de set komt met een air van ‘Ik ben hier de megaster!’ Terwijl hij dat natuurlijk wel ís. Iedereen kent de Muscles from Brussels.»

'In die slotfase van haar leven liet mijn moeder voor het eerst het achterste van haar tong zien ''

HUMO Voor weer een andere rol heb je je haar en baard afgeschoren. Aan de buitenkant lijkt het een ingrijpende metamorfose. Voel je je ook anders?

Louwyck «Ja, gij. Vooraf was ik er wel bang voor. Die baard had ik al meer dan twee jaar. Ik had mijn gezicht, dat er vermoedelijk ook niet jonger op was geworden, al die tijd niet meer gezien. Ik vroeg me af: wat gaat er nu tevoorschijn komen? Maar achteraf zeiden mensen dat ik er net jonger uitzie. Wellicht omdat ik erg grijs aan het worden was. En kaal.»

HUMO Ben je er intussen achter waar je niet goed in bent?

Louwyck «Ik ben me bewust van mijn fysieke beperkingen als acteur. Ik heb niet de perfecte tanden, niet de perfecte kop, niet het perfecte lichaam. Ik zal nooit een superster worden, daarvoor ben ik er ook te laat mee begonnen, en dat kan ik allemaal makkelijk aanvaarden. Ik heb er meer problemen mee als ik onder de lat sta te acteren. Als mijn ritme niet goed zit.

»Dat is bijvoorbeeld het geval in ‘Any Way the Wind Blows’, in elke scène waarin ik iets moest zeggen. Het zijn in totaal misschien drie korte scènes, maar ik zat er elke keer naast. Ik was toen nog maar net beginnen te acteren. Ik was bang om voor de camera te spreken, en dat hoor je.»

HUMO Tot voor enkele jaren was je frontman van de rockgroep Falling Man. Wegens een overvolle agenda ben je daarmee gestopt, en nu is journalist en ex-Humo-collega Sander Van den Broecke hun zanger. Heb je hen in die nieuwe bezetting al zien optreden?

Louwyck «Nee. Ik heb er veel zin in – ik wil zien hoe ze zijn geëvolueerd – maar ik durf niet goed. Dat ik niet meer bij Falling Man zing, doet pijn. Ik kon veel kwijt in mijn liedjesteksten. Ideeën en inzichten, maar ook energie. En het waren mooie tijden. Maar omdat de band twee keer per week repeteert en ik er op den duur nog maar één keer per maand bij kon zijn, moest ik daar weg. Het was niet meer fair tegenover de rest van de groep.

»Als ik live wil gaan kijken, zal het anoniem moeten. Met plaksnor en hoed of zo. Als ik herkenbaar in het publiek ga staan, trek ik de aandacht te veel naar mij. En op een Falling Man-optreden draait het niet meer om mij, de muziek primeert. Voor de nieuwe zanger moet het ook raar zijn: ‘Hey, hier ben ik, je voorganger!’ (Stil) Ik wil hen niet ambeteren met mijn aanwezigheid.»

Na een korte wandeling komen we opnieuw aan bij het Brusselse hotel waar Louwyck verblijft. We zien een stoet diplomaten met hun gevolg. Bodyguards en agenten rijden af en aan.

'Mensen zeggen me vaak dat ik een goeie politicus zou zijn. Omdat ik het goed kan uitleggen. Of omdat het eens iets anders zou zijn.'

HUMO Wat is het raarste compliment dat je ooit hebt gekregen?

Louwyck «‘Eigenlijk zou jij een goeie politicus zijn.’ Ik heb dat al vaak gehoord, telkens positief bedoeld. Omdat ik het goed kan uitleggen, zeggen ze dan. Of omdat het eens iets anders zou zijn.»

HUMO En?

Louwyck (verbaasd) «Ik ga daar niet aan beginnen, man. Ik zou veel te veel tegen de schenen schoppen om goed te zijn. Ik zou volgens mij heel rap doodgeschoten worden. Dat meen ik.

»(Wijst naar de diplomaten) Kijk daar eens. Wat je ziet, is die mensen hun hele wereld, hè. Ze zitten opgesloten in een cocon. Daarbuiten bestaat niets. Ze moeten bovendien zoveel compromissen maken dat ze hun bredere kijk en de voeling met de echte wereld dreigen te verliezen. Ik zeg niet dat dat de schuld van de politici is, ik denk dat het bijna niet anders kan. Ik zou me in zo’n job niet gelukkig voelen.»

HUMO Als je je door die praktische bezwaren niet gehinderd wist, wat zou dan je eerste beleidsdaad zijn?

Louwyck «Ik zeg net dat ik er niet aan ga beginnen! (lacht) Als ik nu iets zeg, zit het spel op de wagen. Nee, nee, nee. Nee. We gaan dat niet doen.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234