Sam Smith (Sportpaleis)

‘T is een hopeloze romanticus, die Sam. Eén van het slag dat in een innige relatie is verwikkeld met zijn eigen gebroken hart. Dat hart heeft hij ontelbare keren zien worden vertrappeld door ridders op witte paarden. Hij betreurt dat liefde tegenwoordig is gereduceerd tot een duim-veeg over een bevlekt touchscreen. Zijn hartzeer kan niet worden uitgedrukt in een reeks corresponderende emoticons. Hij tekent liever hartjes op beslagen taxi-ramen en plukt één voor één de blaadjes van een madeliefje. De hele avond tapte Sam Smith speciaalbiertjes uit een oneindig diep vat van romantische wanhoop en verdriet, maar onder de tafel kreeg hij ons niet.

‘I'm young and I'm foolish, I make bad decisions / I block out the news, turn my back on religion / Don't have no degree, I'm somewhat naïve’, zou hij op het einde van de avond zingen tijdens ‘Pray’, een prachtig hoogtepunt. In tegenstelling tot zijn muzikale evenknie Adele - verlaag tijdens ‘Hello’ het aantal toeren en voilà: de stem van Smith - manoeuvreert Sam zich als notoire naïeveling redelijk moeizaam in het mijnenveld dat het leven van de celebrity is. Zo beweerde hij per ongeluk tijdens zijn Oscar-speech de eerste lhbt'er te zijn die het beeldje in ontvangst mocht nemen en was hij iets té #verbijsterd toen een zwarte vriend van hem racistisch werd bejegend in de straten van London. ‘Maar dat gebeurt toch alleen aan de overkant van de oceaan?’ Zelfs zijn pleidooi voor ouderwetse Hollywood-romantiek in 2014 - ‘We zouden eens moeten stoppen met dat geswipe’ - viel niet bij iedereen in goede aarde.

Het feit is: Smith is pas 25 jaar oud. Hij bezit niet dezelfde stadionvullende charme als voornoemde diva, noch bezit hij een graad in de intersectionele sociologie. ‘I didn’t get the best grades in school. I mean, I’m just good at singing.’ Zo is het. Sam verleidde Antwerpen met oprechte sympathie en bescheiden eenvoud: geen vlammenwerpers, techno-lasers of schreeuwerige LED-schermen waarop je de pixels kunt tellen, maar een uit de kluiten gewassen gospelband, sobere spotlights en een stijlvol decor dat zich het best laat omschrijven als een uitvergroot Star Trek-logo.

Eerst het goede nieuws: Sam Smith heeft de gave zijn keel te bespelen als de toetsen op een piano: drie meter afleggen zonder de hink-stap-sprong. Zijn noten hoeft hij dus niet per se blues-gewijs af te buigen. Het gemak waarmee zijn koorknaap-zuivere melodieën als de pluisjes van een paardenbloem door het luchtledige zweven is bewonderenswaardig. Het door al m’n buren meegelipte ‘I’m Not The Only One’ daverde door de souplesse waarmee hij z’n androgyne falsetto liet schallen - zijn mond leek te fluisteren - en hij smizend sierlijk met z’n armen zwaaide. Tijdens ‘Writing’s On The Wall’, die Songfestivalsmartlap van een Bond-song - nee, ik zal er nooit van houden - was het weer van dattum: relaxed doch magistraal.

Dat gezegd hebbende: tijdens ‘Lay Me Down’ werd het mij duidelijk dat die noten van hem nooit over de rand zouden klotsen, nimmer over de grond zouden schrapen en zich geen enkele keer op hun blote knieën in genade zouden smijten. ‘Scars’ - naar eigen zeggen: het belangrijkste nummer van de nieuwe plaat, The Thrill Of It All - schuurde niet, sneed nauwelijks en krabde mij slechts bij tijden op de plekken waar het écht jeukte. Verder: zijn ‘will you take me to nirvana?’ tijdens ‘Nirvana’ klonk ook niet bepaald als een smeekbede om gekatapulteerd te worden naar nieuwe horizonten van seksuele extase, maar eerder als een joviale toerist die wuivend een taxi probeerde aan te houden.

Met uitzondering van het drum & bass-fähige ‘Money On My Mind’, dat aanvankelijk ook als barkruk-balade werd ingezet, ging hij te vaak water halen uit dezelfde put. Dat besef daalde trouwens pas toen hij zegepralend het podium afliep voor een kledingwissel en hij de vier donkere gospelzangers een momentje zielenknijpen gunde. Zelfs ‘Latch’ - het nummer uit 2013 waarmee de mannen van Disclosure nog triomfantelijk meneer Smith aan de wereld openbaarde - werd in dezelfde doorweekte poncho gehesen - ontdaan van zowel beat als baslijn, opgediend als cocktail-croon.

'Songs waar focusgroepen overheen zijn gegaan en in een hoekkantoor zijn bezegeld met een vluchtige pennestreek, leveren een repertoire op dat bestaat uit een stapel Hallmark-kaarten'

Aan het begin van de avond had Smith nog gezegd: ‘Hoewel mijn muziek dikwijls nogal neerslachtig is, hoop ik toch aan het eind van de avond iedereen met een goed gevoel naar huis te sturen.’ Het repertoire - zwelgen in een badkuip gevuld met tranen - moest vooral performatief en dus niet té doorleefd zijn. Mensen moesten immers met een goed gevoel naar huis kunnen keren. Tijdens Sam’s grote hit ‘Stay With Me’ - het feit dat de song identiek is aan Tom Petty’s ‘Won’t Back Down’ is trouwens officieel in een rechtszaal bepaald - kwam dat het sterkst naar voren. Tekstueel is de song een wanhopig verzoek naar genegenheid: ‘ál is het maar voor één nacht, zélfs al is de liefde niet wederzijds’. Al die breekbare Schmerz spoelde door het riool op het moment dat het refrein door het achtergrondkoor glorieus de hemel in werd ge-gospeld. Triomfantelijk gevierd en dus volledig blauw gekookt.

Songs waar focusgroepen overheen zijn gegaan en in een hoekkantoor zijn bezegeld met een vluchtige pennestreek, leveren een repertoire op dat bestaat uit een stapel Hallmark-kaarten. En dát is misschien stiekem de reden waarom het kwartje niet viel mijnerzijds. Zelfs tijdens de prachtigste, meest glorieuze uithalen bleef door mijn hoofd spoken: ‘Had Sam Smith maar een beter repertoire...’

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234