null Beeld

Sandy Dillon - Pull the Strings

Hoeveel onheil kan een mens verdragen? In het geval van Sandy Dillon: véél. De Amerikaanse zangeres en pianiste verloor in de herfst van 2001 onverwacht haar muzikale toeverlaat en levenspartner Steve Bywater - haar vorige cd 'Nobody's Sweetheart' documenteerde hoe ze moeizaam uit de put klauterde. Toen ze er weer min of meer bovenop was, werd er kanker bij haar vastgesteld. Terwijl ze daarvoor behandeld werd, liep ze de levensbedreigende ziekenhuisbacterie MRSA op. Ondertussen is ze vrijwel genezen, en al wensen we onze ergste vijand zulke beproevingen niet toe - nou, de állerergste misschien wel - Dillon heeft er een prachtplaat aan overgehouden: 'Pull the Strings'.

Arme Sandy heeft zich in het hoofd gehaald dat haar talloze beproevingen de wrake Gods waren voor haar leven als rock'n'roll sinner, en smeekt op 'Pull the Strings' herhaaldelijk om vergeving. De fans van relirock mogen deze kelk niettemin aan zich voorbij laten gaan - ze schrikken zich vast een rolberoerte bij openbaringen als 'The rape took place on an ordinary face / They sucked her bone dry' - maar wie houdt van het soort songs dat al na één luisterbeurt onder de huid gaat zitten, is hier aan het goede adres. Op 'Nobody's Sweetheart' stoeide Dillon nog met elektronica en zelfs met pop, maar op 'Pull the Strings' keert ze terug naar bekend terrein: bedaarde maar onheilspellende pianonummers met een Fender Rhodes in de hoofdrol ('Play with Ruth', 'Broken Promises' en, onze kandidaat voor song van het jaar, 'Wedding Night'), afgewisseld met kwaaiige knekelrock en een sporadische scheut blues (het grofkorrelige 'I Fell in Love', het ontregelde 'Over My Head'). En hoorden wij in 'Documents' een slijpschijf huilen?

undefined

Simpel gesteld: Dillon is de vrouwelijke Tom Waits. En kijk, wie komt er links en rechts een toontje meetoeteren: Ralph Carney, al een jaar of twintig Waits' favoriete blazer. Ander volk dat mee aan de touwtjes trekt: de Belgische band Troissoeur, de van Alabama 3 bekende zanger Robert Love (in het snijdende titelnummer en in 'Why?', terecht al vergeleken met de Sinatra-Hazlewood-duetten) en Ray Majors, goochelaar op dobro, gitaar en andere banjo's, en sinds Bywaters dood Dillons nieuwe contrefort.

Soms lijkt het of Sandy Dillon het Licht heeft gezien ('Enter the Flame', 'Homesick'), maar evengoed zingt ze sarcastisch: 'Holy Maker see me in / Give me a lover a bed and some gin'. Wat er ook van zij: als het even sterke platen oplevert als 'Pull the Strings', mag ze van ons nog vaak de toorn van de Here opwekken. Amen!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234