null Beeld

Sara De Roo van 'De Parelvissers' over haar eerste stappen in tv-land

'Eigenlijk,' zegt actrice Sara De Roo (35), 'zijn de intriges en conflicten in 'De Parelvissers' voor mij heel herkenbaar. Uiteindelijk zijn ze bij Woestijnvis, net als wij bij toneelgezelschap STAN, zielsverwanten die na hun studie samen zijn gebleven en iets hebben opgezet.'

Redactie


Even lijkt ze over het hoofd te zien dat STAN géén miljoenenbedrijf is, en dat er wel vrouwen mee de koers bepalen, terwijl haar personage, medeoprichtster An, de enige van de Parelvissers is die in de constellatie van Woestijnvis niet bestaat. Maar dan heb ik buiten de wild om zich heen denkende geest van deze eigenzinnige actrice gerekend. Het is niet alleen een verademing dankzij 'De Parelvissers' op zondagavond weer eens echt goeie televisie te zien, maar ook heel fijn dat de gedurfde casting me een excuus verschaft nog eens uitgebreid met haar van gedachten te wisselen over alles wat een mens bezighoudt.

HUMO Tom Lenaerts is een grote fan van je. Was je verbaasd toen hij je voor 'De Parelvissers' vroeg?

SARA DE ROO « Tuurlijk! Ik heb wel in films gespeeld (ondermeer 'Rosie'), maar ik had nog nooit iets voor televisie gedaan. Het trekt me ook niet echt. De scenario's rammelen, vind ik. Maar het belangrijkste is dat ze me tot nu toe alleen maar vroegen voor gastrollen in politieseries. Dan maak je niet echt deel uit van zo'n project, en ik voel me graag ergens helemaal bij betrokken. Ik hou er niet zo van als mijn werk alleen maar uitvoerend is, als ik niet kan meedenken over het geheel. Bij 'De Parelvissers' was dat allemaal anders. De spelers zijn al een jaar voor de opnamen opgetrommeld. We hebben samen de scenario's gelezen, en onze op- en aanmerkingen zijn ook allemaal serieus genomen en in de nieuwe scripts verwerkt. Dat kost moeite én geld, maar tòch is het gedaan. Dat vond ik voor televisie heel bijzonder.»

HUMO En ondanks de gebrekkige ervaring van de schrijvers rammelde het scenario deze keer niet?

DE ROO « Het verhaal fascineerde me zeer. Dat iemand zijn eigen ondergang gaat verfilmen, vind ik zo slim. Daar wil ik graag aan meewerken. Woestijnvis is vooralsnog niet ten onder gegaan, maar je hebt niet alles in de hand en ik begrijp heel goed dat je op je eigen noodlot wil anticiperen. Eigenlijk gaat toneelspelen voor mij daar ook over: jezelf een stap voor zijn. Wat kan mij nog allemaal overkomen waar ik niet op voorbereid ben? Als je dat dan al eens verteld of gespeeld hebt, heb je een paar mogelijke reacties afgetast en krijg je het gevoel dat het hanteerbaarder zal zijn op het moment dat het je echt overkomt.»

HUMO Zie jij je toekomst dan zo somber in?

DE ROO « Ik ben een behoorlijke worst case scenario-freak. Ik heb echt moeten leren dat niet in een constante angst te laten omslaan. Waarom ik zo ben, weet ik niet. Misschien omdat ik me er zo bewust van ben hoe goed mijn leven tot nu toe is geweest, en hoezeer ik dat niet wil verliezen: mijn dierbaren, alle liefde....

Ik denk echt dat verhalen een heel belangrijke functie hebben. Ze helpen mensen dingen te verwerken, angsten te overwinnen. Ik gebruik nu misschien wel grote woorden, maar de boeken die ik graag lees en de toneelstukken die ik graag zie, doen dat echt voor mij. Ze helpen me de wereld in kaart te brengen, te begrijpen en te hanteren - en eraan te ontsnappen, wat af en toe ook erg nodig is. Heb je 'Stralende dagen' van Michael Cunningham gelezen? Een heel raar boek. Het eindigt in de toekomst. Er is niets van de wereld over. Een groot wasteland, meer niet. Zo loopt het volgens mij af met een wereld zonder verhalen. Verhalen zijn voor mij echt een handleiding om te leven, vandaar dat ik er naar wil luisteren en ze zelf wil vertellen.»

undefined


Vrijheid, blijheid

HUMO Iedereen is altijd onder de indruk van de ernst en overtuiging waarmee jij doet wat je doet.

DE ROO « Ik ben nogal zwart-wit, ja. Ja of neen. Een tussenweg is voor mij iets moeilijks. Ik kan er niet goed mee leven als een beslissing maar half gemotiveerd is.»

HUMO Je bent ook heel consequent in wat je wel en niet doet.

DE ROO « Ik kan het me niet anders voorstellen. Ik weet dat andere mensen daar anders mee omgaan - ondermeer mijn collega's-toneelspelers die ik heb leren kennen tijdens 'De Parelvissers' en die ik ongelofelijk heb leren waarderen. Maar zijn nemen andere beslissingen dan ik. Zij kunnen hun dagen ook doorbrengen met aan iets te werken waar ze geen bal van geloven. Ik heb dat één keer geprobeerd, toen ik auditie heb gedaan voor zo'n Boodschap voor algemeen nut-filmpje. Het was ergens in een Brussels café. Vlak voor het aan mij was, gaven ze me opeens ook nog eens de tekst in het Frans: 'Hier, leer het snel van buiten, het is straks aan u, en het moet in twee talen.' Toen ben ik weggegaan. Ik word daar zenuwachtig van. Ik wil dat toch ook goed doen, en dat gaat niet als het zo snel moet. Opeens dacht ik: 'Ik voel geen enkele link met die mensen hier, en wat ze willen vertellen. Dit is mijn concentratie en moeite en al die zenuwen niet waard.'»

HUMO Stond het voor jou al snel als een paal boven water dat je actrice zou worden?

DE ROO « Ja, al had ik voor ik naar het conservatorium ging nog nooit toneelgespeeld. Ik had wel voordracht gevolgd en gedichtjes gebracht, dankzij mijn lerares Lieve Amssoms, en mijn muziekleraar Bert Caekelberg, die mij daar heel erg in gestimuleerd hebben. Ik kon het goed, en ik genoot ervan. Verder had Michaël Pas, die in Borgerhout mijn buurjongen was, me veel over toneelspelen verteld. Daarna ben ik op surfkamp Jolente (De Keersmaeker, STAN-collega en Sofie in 'De Parelvissers', red.) tegengekomen.»

HUMO Een surfkamp associeer ik niet meteen met...

DE ROO « Hoge kunst (lacht). Nu, ik vond surfen fantastisch, glijden over de wereld. Zo vrij. Maar Jolente en ik waren wel een beetje zonderlingen in de groep. We hadden elkaar snel gevonden. We zijn ook contact blijven houden. Zij is een paar jaar ouder, en ging na de zomer naar het Conservatorium. Ze had daar les van Luc Perceval, en zo ben ik toen 's naar 'Nachtwake' van De Blauwe Maandag Cie gaan kijken. In mijn eentje. Ik weet nog altijd goed hoe ik na dat stuk met dikke tranen in mijn ogen door de Carnotstraat naar huis fietste. Het had een pijn in mij losgemaakt waarvan ik niet wist dat ik die kon voelen. Ik was daar zo van onder de indruk.

Ik ben toen zelf ook naar het Conservatorium gegaan, waar ik ook les van Luc Perceval kreeg. We improviseerden hele middagen. In een soepjurk met afgeknipte gummilaarzen moest ik sokken stoppen en boontjes doppen. Wat vreemd, maar ik genoot van de concentratie. Ik ging er in op. Dat was ook vrij

HUMO Je zei me vorige keer dat je pas later besefte wat je écht wou: vrijheid, ontsnappen aan conventies, aan de dingen waar je je volgens de katholieke meisjesschool druk om moest maken. Je wou alles in twijfel kunnen trekken, zelf denken en leren initiatieven te nemen.

DE ROO « Ik bedoelde daarmee vooral dat ik mijn eigen fouten wilde durven te maken. Dat heb ik op Sint-Lutgardis niét geleerd: fouten maken, terwijl ik dat een zeer belangrijke eigenschap vind. Ik ben daar eigenlijk nog altijd kwaad voor op die school. Je werd er voor de kleinste futiliteiten gestraft. Op die manier maak je van mensen echt angsthazen, die schuw in de pas lopen om toch maar niks verkeerd te doen.

Die school zal wel met zijn tijd zijn meegegaan, maar toen hadden ze niet goed door dat je alleen maar kan leren en vooruit kan komen door fouten te maken. Daarvoor moet er ruimte zijn, zeker in zo'n cruciale fase als de puberteit, waarin je toch al zo kwetsbaar bent.»

undefined


Stilte op de trap

HUMO Was je thuis de eerste creatieveling, of waren er nog andere mensen met avontuurlijke, onconventionele neigingen?

DE ROO « Mijn vader was apotheker, maar hij heeft nooit een apotheek gehad. Hoe vaak mensen ook zeiden: 'In de privé kan je meer verdienen,' hem trok dat helemaal niet. Het grootste deel van zijn loopbaan heeft hij op het ministerie van Volksgezondheid gewerkt. In onze ogen zag dat er wel een beetje saai uit: hij vertrok om zeven uur met de trein naar Brussel en kwam om zeven uur 's avonds weer terug. Maar hij deed dat werk graag. Hij heeft indertijd ongeveer in zijn eentje de hele Europese regelgeving voor medisch materieel opgesteld. Ik geloof dat dat een soort levenswerk is voor hem. Geen haan die daar naar kraait natuurlijk, maar iemand heeft dat wel moeten doen, en dat was hij.

Mijn moeder is weer gaan studeren toen ik naar het middelbaar ben gegaan. Mijn vader heeft ook zijn hele leven bijgestudeerd. We moesten altijd stil zijn op de trap(lacht). Er was altijd wel een van de twee aan het studeren. Ik denk dàt ik dat vooral van hen heb meegekregen: het inzicht dat je je hele leven moet blijven zoeken en aan de weg timmeren. En dat het nooit te laat is je dromen achterna te gaan.»

HUMO Waren ze blij dat jij ging acteren?

DE ROO « Mijn vader heeft wel even geprobeerd me op andere gedachten te brengen, maar hij heeft er zeker niet op aangedrongen.»

HUMO Vorige keer zei je me ook dat je ouders, die voor de rest niet rechts zijn, wel vonden dat jij te nonchalant met de Vlaamse zaak omging.

DE ROO « Ja, maar de twee grootste katholieke scholen van Antwerpen, waar mijn ouders naartoe zijn gegaan, waren in hun tijd nog tweetalig. De Franstaligen stonden aan de andere kant van het schoolplein, zagen er net iets chiquer uit, en deden een beetje neerbuigend tegen de Vlamingen. Mijn ouders hebben daar een ongelofelijke woede aan overgehouden. Ik ben heel blij en dankbaar dat hun generatie ervoor gezorgd heeft dat wij ons daar niet meer door laten inperken. We staan nu zo stevig in onze schoenen dat ik met STAN gewoon in Brussel in het Frans speel.»

HUMO Ben je eigenlijk klaar voor het aankomende BV-schap?

DE ROO « Totaal niet! (lacht). Wat is dat eigenlijk? Hoe moet dat?

Ze belden me van 'De Laatste show'. 'Man!', zei ik meteen, 'daar moet je mij niet voor vragen.' Ik ben echt niet goed in zulke dingen.»

HUMO 'Wij geloven dat een acteur maar één ding kan doen,' zeggen jullie, 'wat hem echt bezighoudt mee de scène opnemen.' Je bent het dus toch gewend om het in de spotlights over jezelf te hebben?

DE ROO « Ja, maar op het toneel, niet bij Uytterhoeven op de bank! Ik ben een toneelspeler, geen showfiguur. Ik kan veel beter vertellen wat ik bedoel via een tekst van iemand die goed kan schrijven, dan met iets dat ik zelf bedenk.

Neen, zo'n 'Laatste show', ik lig daar dan weken van wakker. Ik kan dat niet relativeren, ik kan daar niet luchtig genoeg tegenover staan en denken: 'Oh, dat doe ik wel efkes. Wat is nu zo'n halve dag in mijn leven.' Neen, ik denk: 'Een halve dag van mijn leven dààraan besteden! Dat is verraad aan mezelf.'»

HUMO Is het zo erg?

DE ROO « Verraad is natuurlijk een veel te groot woord. Ik kijk soms graag naar 'De Laatste Show', maar laten we eerlijk zijn: tot een echt gesprek komt het zelden. Ik krijg het Spaans benauwd als ik denk aan al die mensen die kijken, terwijl ik nooit de tijd ga krijgen om echt genuanceerd uit te leggen wat ik bedoel. Dat is ook helemaal de bedoeling van dat programma niet. Alles moet snel en hysterisch, het gaat om appearance en ad rem zijn. Ik kan best genieten van mensen die dat goed kunnen, maar ik ben er niet goed in en ik ben blij dat ik dat van mezelf weet. Ik ben ook heel blij dat ik het niet moét doen, dat ik het mij kan permitteren rigoureus mijn keuzes te maken en mijn energie te bewaren voor wat ik belangrijk vind en graag doe.»

HUMO Waarom waag je het er niet gewoon op? Laat je je niet weer regeren door je angst fouten te maken?

DE ROO « Neen! Ik durf nu wel fouten maken, maar ik wil dat alleen doen bij dat wat ik belangrijk vind. En behalve fouten durven te maken heb ik ook geleerd dat ik niet alles moet kunnen. Ik hoef niet de sterallures te hebben van iemand die ik niet ben. Ik heb het weleens geprobeerd want het intrigeert me wel, maar ik begrijp en voél het niet genoeg om er helemaal in op te gaan.

Dus, dat eventuele BV-schap: ik heb geen flauw idee wat ik ermee aan moet. Ik heb ook geen idee wat de impact van zo'n tv-optreden is. Wij zijn dat helemaal niet gewend. Wij spelen al vijftien jaar voor honderd, tweehonderd, hoogstens vierhonderd mensen per avond. In het hele leven van een toneelspeler raak je nooit aan het aantal toeschouwers dat naar 'De Parelvissers' kijkt.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234