Sarah 'Kenji Minogue' Vandeursen in 'Achter de rug': 'Ik kan toch niet eeuwig dat megamarginaal wijf zijn. Of toch niet alléén dat.'

Bij Sarah Vandeursen is het wel prinselijk toeven: ze drinkt Orval en heeft nooit zoiets van.

Vandeursen (31) is als Conny Komen 50 procent van Kenji Minogue, het Gentse vrouwenduo dat per ongeluk Vlaanderen annexeerde met een samenzwering van waanzin, trash en uit het revalidatiecentrum van de poëzie ontsnapte songteksten. In kosmopolitisch West-Vlaams, bovendien, en met een bij het saaie vrouwelijke schoonheidsideaal rectaal ingebrachte middelvinger.

'Op een bepaald moment heb ik beslist om alles waar ik bang voor ben gewoon keihard te dóén'

In de eerste aflevering van ‘Achter de rug’, het nieuwe programma van Elodie Ouedraogo en Sven de Leijer op VIER, is Vandeursen één van de kwaadsprekers die (‘plechtig en respectvol,’ verzekert ze me) de vuile was komt buitenhangen van Daniël Termont, die burgemeestert over Gent, en dus weleens een verbod op bourgeois besjes mag uitvaardigen. Vandeursen werkt sinds kort bij Woestijnvis, het prettige gevolg van haar nochtans korte – één aflevering – passage in ‘De slimste mens’.

HUMO Het was me niet duidelijk of je ’t daar nu leuk vond of niet.

Sarah Vandeursen «Ik wist het zélf niet zo goed. Na het bekijken van de uitzending wel, denk ik. Maar de opname was één grote kortsluiting in mijn hoofd: ‘Wie ben ik, en wat doe ik hier in godsnaam tussen mensen die dit al jaren doen?’ Herinner je Jeroen Meus, die daar lekker relaxed achteroverhing in z’n zetel. Dat was toch lichtjes intimiderend.»

HUMO Je scoorde wel door niet mee te gaan in het opgelegde sfeertje van lol en luim.

Vandeursen «Ik kan het gewoon niet anders. Zelfs al had ik het gewild: er zit geen faker in mij. En ik kan er ook niet goed tegen als ik het bij andere mensen zie. Rozig feelgoodgedoe waarbij álles grappig bevonden wordt, is niet wie ik ben.»

HUMO Aan die ene aflevering heb je wel een baan bij Woestijnvis overgehouden.

Vandeursen «Ten tijde van die opname zat ik niet echt in een comfortabele periode. Ik had zo’n typische, nijdige dertigersdip. Me afvragen: ‘Waar sta ik?’ En vooral: ‘Waar sta ik níét?’ Op het moment zelf was het heel heftig, maar achteraf heb ik wel ingezien dat het een volkomen irrationeel razen was. Dat ik ook had moeten kijken naar wat er wél is – heel veel, namelijk.

»Maar goed, ik had die zomer heel veel opgetreden met Kenji Minogue, en het begon wat zwaar te wegen om altijd weer dat ene extreme typetje te zijn. Ik voelde erg de drang om eens iets als mezelf te doen. Na ‘De slimste mens’ dacht ik: ‘Als ik m’n leven eens een andere richting wil uitsturen, is dit het goeie moment.’ Ik heb toen de producer van het programma gemaild met de vraag bij wie ik moest zijn om spontaan te solliciteren. En even later hoorde ik dat ze bij Woestijnvis ook al aan mij gedacht hadden: we bleken in elkaar geïnteresseerd.»

HUMO In ‘Achter de rug’ maak je nu je schermdebuut, maar je bent ook bij een ander programma betrokken.

Vandeursen «Ja, iets waarvan helemaal nog niet duidelijk is wat het precies wordt. We zijn nog volop aan het experimenteren. Ik vind het fijn om van bij het begin mee te denken, want ik heb geen enkele ervaring, en bovendien heb ik geen tv-aansluiting – ik ben dus totaal niet mee. Al blijkt dat ook een voordeel te zijn: ik kijk met een argeloze blik. Ik ben wel al tot de vaststelling gekomen dat het fucking moeilijk is om televisie te maken. Maar dat vind ik er net fijn aan: iets simpels boeit me niet zo makkelijk.

»Bij ‘Achter de rug’ (trailer hierboven) had ik een testje gedaan. Dat was goed meegevallen, en plots zat ik in het programma. Toen dacht ik wel: ‘Shit, ’t is voor echt.’ Maar ik wist van ‘De slimste mens’ dat ik er niet door mocht flippen. Mensen zeggen me dat ik er heel rustig uitzie, maar in mijn kop is het vuurwerk en onweer.»

HUMO Je zult door het publiek beoordeeld worden. Kun je goed om met de verwachtingen van anderen?

Vandeursen «Ik heb het daar best moeilijk mee. Het idee dat ik iets moet waarmaken, vind ik verschrikkelijk. Dan heb ik hard de neiging om exact het tegenovergestelde te doen van wat van mij verwacht wordt.

»Maar báng ben ik er dus niet van. Op een bepaald moment heb ik beslist om alles waar ik bang voor ben gewoon keihard te dóén. En één van de grootste angsten die je kunt voelen, is die voor hoe je overkomt op andere mensen. Dus probeer ik me daar niets van aan te trekken. Toen ik na mijn passage in ‘De slimste mens’ op Twitter ging kijken, trof ik daar fijnzinnige commentaren als ‘Lelijk wijf!’ en ‘Zure trut!’ aan. Ik vond dat oprecht hilarisch. Het is veel te verlammend om je dat wél aan te trekken.

»Ik ben wel een beetje bang om bejubeld te worden. Want dan ga je analyseren waarom precies, en ga je je daar misschien te veel naar gedragen.»

HUMO Je wordt bejubeld bij Kenji Minogue.

Vandeursen «Ja, dat is de ironie: Kenji Minogue (foto links: Pukkelpop 2014, lees de review hier) is er wat mij betreft gekomen omdat ik het mooie, schattige, maandstondenvrije meisje in de mainstreampopmuziek zo beu was. En net daar scoren we mee. Emilie (De Roo, de andere helft van Kenji Minogue, red.) en ik proberen niet te hard te snappen hoe dat komt. Maar dat wordt stilaan moeilijk: het systeem is duidelijk. Ik kan ze intussen bij wijze van spreken blindelings afvinken, de criteria waaraan een Kenji-song of -optreden moet voldoen om bijval te vinden.»

HUMO Zeg maar.

Vandeursen «Eén: we zijn niet geil, wel aseksueel. Twee: het ziet er compleet onaantrekkelijk uit. Drie: de inhoud is herkenbaar, maar tegelijk zo dwaas mogelijk. (Gespeeld geagiteerd) Kijk, dat ik die criteria kán opsommen, irriteert me al.

»We zijn nu nieuwe nummers aan het maken, en we moeten dus de onnozelheid en onbevangenheid terugvinden waarmee het allemaal begonnen is.»

HUMO Moet dat? Doorleefde love ballads maken zou misschien een veel grotere provocatie zijn.

Vandeursen «Ja, we spelen met het idee om iets te doen wat de mensen totaal niet van ons verwachten. We hebben bijvoorbeeld ‘Dieren gaan dood’ gemaakt, een heel gevoelige country ballad die, toegegeven, op het einde wel helemaal escaleert.

»Moet Kenji Minogue altijd om te lachen blijven? Ik weet het niet.»

HUMO Gaandeweg zijn jullie de fluo-anarchie van Kenji Minogue ‘antimuziek’ gaan noemen.

Vandeursen «Omdat het dat ook is. En eigenlijk voelde ik me daar in het prille begin best schuldig over, want ik ben een enorme liefhebber van mooie, doorleefde muziek. Mijn helden zijn Bob Dylan, Leonard Cohen en Bill Callahan. En plots stond ik dus van de pot gerukte, alles en iedereen een neus zettende antimuziek te maken. Als ik een zangstem had en een muziekinstrument kon bespelen, zou ik wellicht móóie liedjes maken – de getormenteerde singer-songwriter uithangen (lacht).»

HUMO Ik vind het net zo’n verademing dat Kenji Minogue fundamenteel funny is. Want hemeltje, kan het allemaal eindelijk eens wat minder serieus?

Vandeursen «Ja, het is een reactie op de verserieusisering van alles en iedereen, op misplaatste gewichtigheid. Dat geldt zeker voor de muzikantenwereld. Je muziek hoor je ernstig te nemen, maar jezelf toch niet? Balthazar vind ik een goed voorbeeld van hoe het wel kan. Die doen in serieuze, gevoelige Bob Dylan-schoonheid, maar naast het podium zijn ze gewoon heerlijk geschift.

»Zoveel mensen lopen opzichtig onder het leven te lijden. En zeker, het leven ís zwaar, maar tegelijk is het ook hups en vrolijk. En net om die zwaarte te compenseren moet je af en toe compleet onnozel kunnen doen. Van nature ben ik een te serieuze mens: ik denk veel te veel na, en net daarom is dat escapisme noodzakelijk. Je kunt niet de hele tijd lopen sniffen, want dan verpieter je.»

'Ik zie mezelf graag. Dat is een punt dat veel mensen zelfs nooit bereiken'


Goeie kop

HUMO Heb je al een toekomst voor Conny in gedachten?

Vandeursen «In mijn fantasie gaat ze steeds verder, en wordt ze uiteindelijk een Ingeborg- of Ozark Henry-achtige figuur die alleen nog witte, breed vallende gewaden draagt, voortdurend zen is en hoogstens eens achter een ontsnapte chakra aan moet. Filharmonisch orkest erbij en klaar.»

HUMO Heeft Conny je ooit niet lekker gezeten?

Vandeursen «Het is weleens gebeurd dat ik dacht: ‘Ik wil hier niet als haar staan. Niet nu.’ Dan heb ik het over vorige zomer, toen ik door dat dal ging. Op een avond zat ik heel diep, ik voelde me echt slécht – maar ik moest wel het podium op. Toen heb ik me een majorette gevoeld, een kleine clown. Ik stond de mensen te entertainen terwijl ik zelf het diepste van het diepste voelde, en helemaal geen zin had om de grapjas uit te hangen. Het was zo fake: ik voelde geen adrenaline meer, alleen zelfverloochening. Toen heb ik beslist dat ik ook als Sarah mijn weg moet zoeken. Ik kan niet eeuwig dat megamarginaal wijf zijn. Of toch niet alléén dat.»

HUMO Ben je je ervan bewust dat je in interviews vaak in negatieve termen over jezelf praat? ‘Ik ben niet mooi’ hier, ‘Ik kan niet zingen’ daar.

Vandeursen «Daar had ik nog niet bij stilgestaan. Maar het is gewoon nuchter zelfbesef: ik heb geen zangstem, ik bespeel geen instrument. Eigenlijk heb ik geen enkel specifiek talent. En net dat vind ik comfortabel: het maakt dat ik niets hoef te bewijzen. Wie wel een duidelijk talent heeft, moet daarin de hele tijd excelleren. Die moet voortdurend de mooiste vrouw ter wereld zijn, of de briljantste muzikant, of de inventiefste schrijver. Ik heb de vrijheid om alles uit te proberen wat me zou kunnen liggen. Het kan best zijn dat ik over twee jaar ergens in het Zoniënwoud aan het beeldhouwen ben, en daar mijn ding in gevonden blijk te hebben.

»Wat dat ‘Ik ben niet mooi’ betreft: dat is ook gewoon waar, hè. Ik ben geen klassieke schoonheid. Ook dat vind ik helemaal niet erg. Ik ben blij met mijn kop en mijn lichaamsbouw, want het is een góéie kop, en een góéie lichaamsbouw. Ik kan mezelf op sommige momenten echt aantrekkelijk vinden, maar nooit mooi. Prima, want ik ben liever aantrekkelijk dan mooi.

»Ik heb mezelf helemaal aanvaard. Meer nog: ik zie mezelf graag. Dat is een punt dat veel mensen zelfs nooit bereiken (lacht).»

HUMO Je bent ooit nog ‘educatief werker’ geweest. Dat was ook mijn kinderdroom.

Vandeursen «Ik werkte voor een organisatie die projectkampen voor kinderen organiseerde, en ik was er verantwoordelijk voor de inhoudelijke uitwerking van die kampen. Heel productioneel werk: achter een computer zitten, en tijdens de kampen gaan controleren of alles goed liep. Het was helemaal niet de creatieve job die ik in gedachten had, en in mijn kop liep alles vast. Op mijn 26ste had ik het gevoel dat ik op een burn-out afstevende, zonder dat woord toen al te kennen. Ik voelde dat ik mijn eigenheid zou verliezen en als een plantje achter een bureau zou eindigen.

»Op mijn 27ste overtuigde iemand me om toch eens iets op een podium te proberen. Ik heb toen op mijn verjaardagsfeest een absurdistische radioshow gebracht waarin ik een zeer irritant vrouwtje speelde dat gruwelijk perfect, geaffecteerd Algemeen Nederlands sprak – radio voor hoogbegaafden. Ik was de perfecte Chantal Pattyn! Even later leerde ik Emilie kennen, en dat heeft uiteindelijk tot Kenji Minogue geleid.»

HUMO Ook een soort educatief werk.

Vandeursen «Plots lonkte de vrijheid. Want ik heb me misschien altijd al een alien gevoeld, maar op dat bureautje was ik een extreme outsider geworden.»

HUMO Het lijkt me onbehoorlijk om hier tot een anatomisch onderzoek over te gaan, maar zo op het eerste gezicht ben jij toch geen alien?

Vandeursen «Heel soms voel ik een bepaalde afstand tot de rest van de mensheid. Ik word er soms onverhoeds door overvallen. Het heeft niets met arrogantie te maken, hoor, het is niet zo dat ik me boven de anderen verheven voel. Het is gewoon: geen aansluiting vinden.

»Vooral in mijn puberteit speelde dat fel op. Mijn ouders hebben zwaar afgezien, geloof ik. Maar goed, er zijn veel mensen die dat hebben meegemaakt.»

'Ik ben niet moeilijk: als er geen geschikte mannen te vinden zijn, mogen dieren of planten ook. En in het uiterste geval: vrouwen'


Komt een dochter bij de dokter

HUMO Je groeide op in Brugge.

Vandeursen «Van mijn lagereschooltijd weet ik nog maar weinig – ’t is één blur. Ik associeer die periode alleszins wel met geluk. In mijn puberteit liep het mis. Ik kon mezelf niet goed uiten. Dat leidde tot gênante toestanden. Ik die smoorverliefd een roos cadeau deed aan een leraar die overduidelijk homoseksueel was, en de hele school die zich bescheurde van het lachen – dat soort dingen. Mijn onbehagen escaleerde: de gordijnen van mijn kamer bleven steeds vaker dicht, ik lag uren met tranen in mijn ogen naar ‘Duyster’ op Studio Brussel te luisteren. En ik begon pathetisch om aandacht te schreeuwen. Zelfverminking faken. Van huis weglopen, maar nét niet ver genoeg. Uit het raam van m’n dak hangen, maar weten dat áls ik zou springen, ik hoogstens een been zou breken. Als ik er nu op terugkijk, vind ik het door en door pathetisch. Maar op het moment zelf was het allemaal heel echt en diep.»

HUMO Je hebt twee broers.

Vandeursen «Een tweelingbroer en eentje die anderhalf jaar jonger is. Dat was een gevecht, natuurlijk: de jongens tegen het meisje. Maar eigenlijk ging ik de strijd niet aan. Ik verbeet alles, vaak letterlijk: dan stond ik manisch op mijn tong te bijten. Pas later heb ik leren ventileren.

»Zodra we op kot in Gent gingen, was het wel grote liefde tussen mijn tweelingbroer en ik. We zochten elkaar veel op, en ik voelde erg met hem mee; toen het gedaan was met zijn lief, leek ik zijn pijn even hard te voelen. We hebben een goeie band nu.»

HUMO Hoe zien je ouders je?

Vandeursen «Ze zijn eens komen kijken naar Kenji Minogue. Tijdens het optreden had ik ze al zien staan – twee handjes die maar bleven zwaaien (lacht). Ik schaamde me dood, maar was toch vooral ontroerd: ze gingen kapot van het lachen, en na het optreden waren ze overdreven trots. Ik vind dat heel schoon. Ze zeggen me ook dat ze er allemaal niet van schrikken – dat ze het wel verwacht hadden.

»Ze zijn beiden dokter, maar mijn moeder is gestopt met werken toen er kinderen kwamen. Mijn vader is huisarts, maar dan niet van de stijve soort. Wanneer ik als kind ziek was, moest ik ook gewoon in de wachtzaal gaan zitten. ‘Zoals normale patiënten,’ zei mijn vader. Daar zat ik dan, op m’n kousen, tussen al die mensen die natuurlijk wisten dat ik de dochter van de dokter was. Vond ik heel cool. Mijn moeder is trouwens ook een leuke, lieve vrouw.»

HUMO Het klinkt niet als ouders tegen wie je moet rebelleren.

Vandeursen «Inderdaad. ’t Zijn heel ruimdenkende mensen. Ze hebben me geleerd om alle systeemdenken te wantrouwen.»

HUMO Als tegenreactie worden kinderen dan wel eens braaf en burgerlijk.

Vandeursen «Ik heb het geprobéérd, echt waar! Ik heb alles gegeven, maar het lukte niet. Misschien later, wanneer ik oud ben. Ik ben vast van plan om in zo’n dienstencentrum te eindigen. Meedoen aan de animatie, met de kaarten spelen, bingonamiddagen. En vooral: dik worden. Die fantasie koester ik al heel lang: vanaf m’n vijftigste wil ik me volledig laten gaan, en echt een ton worden.»


Dagen zonder lief

HUMO Je hebt een dochter van 6. Wat voor een moeder ben je?

Vandeursen «Een goeie, denk ik. Ik heb een heel gelukkig kind. Ik heb me ook niet in die rol moeten zetten: ’t is allemaal vanzelf gekomen.

»Vóór mijn dochter zat ik vast in een systeempje van voortdurend nadenken en alles heel zwaar opvatten. Na haar geboorte kwam de relativering: heel bevrijdend.»

'Ik heb ontdekt dat het en-en-en kan zijn in plaats van of-of-of: ik kan wild en rustig zijn, dom en intelligent, een deel van Kenji Minogue en een zorgzame moeder'

HUMO Je was 24 toen je moeder werd. Da’s jong voor iemand die graag wildebrast.

Vandeursen «Na mijn studies was ik met mijn toenmalig lief twee maanden door Amerika gaan liften. We waren zwaar geïnspireerd door films à la ‘Fear and Loathing in Las Vegas’. Niet dat we tonnen drugs wilden nemen, maar we wilden wel het avontuur voelen. Het was een fantastische ervaring, maar toen we thuiskwamen, bleek ik zwanger. Ik was 23, net afgestudeerd, en ik wist helemaal nog niet of ik kinderen wilde – en als ik er wilde, dan zeker niet vóór mijn dertigste. Plots kreeg ik die zwangerschap keihard in mijn gezicht gesmeten. Maar er waren niet meer dan vijf minuten nodig om te beslissen: ‘Natuurlijk, we gaan ervoor!’

»Mijn dochter was negen maanden oud toen haar papa en ik uit elkaar gingen. We gleden vrij snel in een systeem van co-ouderschap – hij een week, ik een week. Ik heb daar nooit een schuldgevoel over gehad: het werkt prima zo. Het verplichtte me ook om nog een ander leven op te bouwen, want ik kon me niet voortdurend aan de moederrol vastklampen. Toen mijn moeder mijn tweelingbroer en mij kreeg, stopte ze met werken en stond alles in het teken van ons. Daardoor kwam ze in een zwart gat terecht zodra we het huis uit waren. Voor mij zal de klap minder groot zijn: ik leer nu al om mijn dochter af en toe los te laten.»

HUMO Het moederschap heeft je eigen leven dus niet uitgegomd?

Vandeursen «Ik heb erg het gevoel dat ons keuzes opgedrongen worden die we eigenlijk niet hoeven te maken. Ik heb alleszins ontdekt dat het en-en-en kan zijn in plaats van of-of-of. Ik kan wild en rustig zijn, dom en intelligent, een deel van Kenji Minogue en een zorgzame moeder. Als ik het even overschouw, heb ik alles: de rock-’n-roll én de zin van het leven.

»Ik vraag me soms alleen af wanneer ik ooit nog eens een lief ga hebben. Dat lijkt alweer een eeuwigheid geleden. Misschien moet ik Woestijnvis maar eens vragen om ‘Wie wordt de man van Sarah?’ te maken. Ik ben niet moeilijk: als er geen geschikte mannen te vinden zijn, mogen dieren of planten ook. En in het uiterste geval: vrouwen.»

HUMO Enig idee waarom je zonder lief door het leven gaat?

Vandeursen «Wat ik doe, schrikt blijkbaar af. En ik begrijp wel dat ik wat intimiderend ben, maar het is wel vervelend. Want op zich ben ik natuurlijk ook gewoon een lief klein vrouwtje dat nood heeft aan geborgenheid, en zelf ook liefde wil géven. Ik kan ook zorgen, hoor.

»Enfin, ’t is allemaal niet dringend, hoor. Er is geen biologische klok die nog geweldig aan het tikken is, en ik ben heel gelukkig. Daardoor ben ik de liefde als een luxe gaan zien: welkom, maar niet noodzakelijk. En ik kan heel goed alleen zijn, terwijl ik rond me vrienden zie die van de ene relatie in de andere sukkelen, gewoon omdat ze niet alleen kunnen zijn.

»Ik vraag me ook af of ik met een lief wel hetzelfde parcours had kunnen rijden. Zou ik zo extreem gegaan zijn met Kenji Minogue als mijn vent telkens naast het podium stond? Ik kan me voorstellen dat ik dan iets keuriger was geweest, iets meer m’n best had gedaan om te pleasen.»

HUMO Waarom? Hij moet Conny toch ook aantrekkelijk vinden?

Vandeursen «Je hebt gelijk. Maar ik heb toch al vaak het tegendeel ervaren.

»Nu, ik ben zelf ook moeilijk, hoor. Ik wil een man eerst zien zitten, en dan mag hij mij leuk vinden. Misschien ben ik een jager?»

HUMO En welke prooien komen in aanmerking?

Vandeursen «Ik zoek niet naar perfectie, wel naar een soort zielsverwantschap. Naar een andere alien, eigenlijk.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234