null Beeld

Savages - Adore Life

Zoals de waarheid nooit in de weg van een goed verhaal mag staan, zo mag kunst goeie rock-’n-roll niet voor de voeten lopen. Waarmee wij overigens geenszins gezegd willen hebben dat men een beotiër moet zijn om adequaat te kunnen rocken, wél dat wij niet per se willen horen hoelang u naar school bent geweest, tenzij u er daadwerkelijk iets hebt opgestoken. En dat wij blij zijn dat bovenstaand gemompel níét van toepassing is op de nieuwe Savages, hoewel die vrees vooraf niet ongegrond was. Kunnen we dan nu beginnen, ja?

Savages, dus: vier ontwikkelde dames uit het Londense met een ingeweken Française aan het hoofd (la tête), die drie jaar geleden met debuutplaat ‘Silence Yourself’ een bescheiden storm opwekten. Houden van kunst, postpunk, Henry Rollins, felle traktaten en rechtvaardigheid. Lusten een glaasje vitriool op z’n tijd. Spelen op tweede plaat ‘Adore Life’ het debuut moeiteloos in de schaduw, maar hey: dat is waar hun muziek het beste gedijt.

‘The Answer’ is geen slechte opener – hij grijpt je luid bij de lurven en doet dus z’n werk – maar het is pas op ‘Evil’ dat de groep z’n groove vindt. ‘Evil’ doet aan de Interpol van ‘Antics’ denken en leert ons dat Ayse Hassan, vorige week in Humo nog een stil vogeltje naast frontvrouw Jehnny Beth, in wezen de debatten leidt: het is háár bas, in gesmeerde coalitie met de drums van Fay Milton, die ‘Adore Life’ doet swingen.

Na het geweldige ‘Sad Person’, waarin de bas van Hayssan onbekende dieptes verkent, wordt de plaat brutaal tot stilstand gebracht in ‘Adore’. Het klinkt als Patti Smith die door Sonic Youth – de trage, dreigende, van groot onheil zwangere Sonic Youth – van een wijsje voorzien wordt, en ze drummen er zowaar PJ Harvey mee in de hoek. En wat doet Savages daarna? Ze komen met ‘Slowing Down the World’ heel mooi op kousenvoeten terug, om vervolgens met ‘I Need Something New’, de aders in Beths nek tot knappens toe gezwollen, ijskoud toe te slaan. Door de kaalslag hier gaan we eerst opnieuw aan Sonic Youth denken, tot de woest pompende bas alle vergelijkingen van tafel blaast.

Je zou het ‘When in Love’ daarna nog kwalijk nemen dat het ‘maar’ een gewone rocksong is – niet doen. Luister nog eens, er cirkelen meeuwen in rond. En ga daarna met ‘Surrender’, ‘T.I.W.Y.G.’ (hier zijn de metalinvloeden waar ze het in Humo over hadden) en ‘Mechanics’ tot aan het gaatje van een plaat die op geen enkel moment probeert te behagen, en mede daardoor onweerstaanbaar wordt. ‘Adore Life’ geeft zin om in het leven te bijten en wat je in de mond krijgt, weer uit te spuwen. Bijten en spuwen. Doet ons eraan denken: iedere keer als de titel ‘Adore Life’ voorbijkomt, waaien enkele tekstregels van een andere Beth ons tegemoet – Beth Gibbons: ‘God knows how I adore life / When the wind turns on the shore lies another day / I cannot ask for more. Niks aan toe te voegen.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234