null Beeld

Savages (Botanique)

'She Will. She Will. She Will. She Will.' Met een stuk of veertig waren ze, die She Will's. Een kwartier later werd een variant erop zomaar klets-boem-patat in ons gezicht gesmeten: 'Evil.' 'Evil.' 'Evil.' Zeker dertig keer 'Evil'! Maar wacht eens even. (40+30) x 2 = 140 fantastische lettergrepen boordevol opwinding!

Wij geloven amper in de Heer, maar aan het begin van de week leek de man ons toch op de proef te stellen. Eerst via de reactie van een maat als we hem melden dat we naar Savages trekken: 'Ben je boos op je penis?' Daarna via de Humo die we in de pendeltrein vol Panos-koffievlekken hebben geproest, want de frontman van Fat White Family liet het volgende noteren: 'Neem nu zo’n totale kutgroep als Savages: mijn God, wat een vreselijke band is me dat, zeg. Ik vind de muziek saai en leeg en saai en pretentieus. En had ik al saai gezegd?'


Lees een interview met 'Savages' »

Vandaag, in de Orangerie van de Botanique, na een paar songs van Savages, denken wij: 'Hé daar, achteraan op het strand, in het vak getalenteerde vampieren! Stop dat geruzie! Of we zullen jullie total sun block-crème eens verstoppen!'

Maar terug naar het begin. De Japanners van het uitstekende voorprogramma Bo Ningen hebben er al een half uurtje op los gekrautrockt, en de pauzemuziek gaat ook in de richting van die analoge Duitse motormachinemuziek, als bas, drum én gitaar van de Savages-concertopener 'Sad Person' meteen doen denken aan dé meest catchy krautrocksong aller tijden: 'Mother Sky' van Can. 'You are a sad person', sneert frontvrouw Jehnny Beth ons toe. En ook: dat we verslaafd zijn aan onze tristesse. Maar tegelijk: we mogen gerust zijn, ze wil ons helemaal geen pijn doen, ze is gewoon aan het flirten. Dat laatste is inderdaad niet verboden.

'So many skinny pretty girls around', zegt Jehnny Beth tegen de eerste rijen. Als er al magere meisjes bij waren, wij zien ze helaas niet staan tussen de buikige grijsaards, de meesten van hen dubbel zo oud als de vier vrouwen op het podium. Die 'So many skinny pretty girls around' is daarna gewoon de openingszin van 'City's Full'.

Heftig, strak en nijdig werden bassiste Ayse Hassan, drumster Fay Milton en gitariste Gemma Thompson in de Humo-recensie van de tweede cd 'Adore' beloofd - en Jehnny Beth zou tot ons komen met de nekaders gespannen. Inderdaad, zeg! Maar tijdens een iets bedeesder 'Slowing Down the World' - dat aan het begin een beetje als P.i.L. klinkt - kunnen we eindelijk een beetje focussen en ordenen. Hassan bast de wonderlijke dingen die zij bast met haar ogen dicht, Milton doet achter haar kit ook geheel haar eigen zin (zoals Pippi Langkous haar eigen zin doet), en Thompson speelt soms gitaar ten dienste van de song, maar meestal zoekt ze veel, veel kosmischer sferen op.

Als Beth de oude angry young tune 'Shut Up' aankondigt, wordt een klein pogo-feestje ingeluid, dat nog niet gedaan is in 'She Will' (het lied met de 40 She Wills) én doorgaat in 'Husbands' ('My house, my bed, my husbands'). Wat wij hier denken? Dat de meeste groepen al heel blij zouden zijn als ze met zo'n trio moordsongs konden afsluiten.


Bekijk ook: 'Savages' stellen hun nieuwe album voor met miniconcert »

In het refrein van 'Surrender' klinkt Beth als zangeres plots als Siouxsie van The Banshees. 'Evil' is een bommetje dat een paar keer ontploft, het felst natuurlijk in die 'Evil'-'Evil'-'Evil'-herhalingen. 'Hit Me' is withete punk die Black Flag-je speelt. 'No Face' (meest herhaalde stuk tekst: 'You have / no face') is top! En dat meesterlijk repetitieve in 'The Answer', zouden ze dat van Swans hebben geleerd?

'T.I.W.Y.G.' wordt voluit aangekondigd met nog meer kapitalen erbij: 'This. Is. What. You. Get. When. You. Mess. With. Love.' Als je zoiets zingt, moet heel de groep je de illusie geven dat ze een stel ervaringsdeskundigen zijn, en die illusie is aanwezig.

De vier sterren zijn allang binnen, maar er zijn nog bissen. 'Mechanics' is een trage overpeinzing. In theorie zouden wij ter hoogte van het bombastische 'Adore' met Fat White Family moeten hi-fiven, maar Beth die na een lange pauze met een smile van hier tot ginder 'I Adore Life' zingt, als was ze de Franse chansonnière Barbara, als was de zaal het Parijse L'Olympia en als was de jaargang er één waarin van een te bestelen Joy Division nog lang geen sprake was... dié Jehnny Beth dus, die heeft ons midscheeps geraakt.

Savages! Er waren momenten bij waarop wij dachten: deze groep staat van de zomer in Werchter met een witte vlag te zwaaien en zal over een dik decennium aan haar bloedeigen Zooropa-toernee beginnen. Er waren veel meer momenten waarop die gedachte weer compleet was verdwenen: bijvoorbeeld toen de Beth-intro net voor de groep 'I Need Something New' inzette Nick Cave voor de geest haalde die met de sneer 'Have you heard how Sonny's burning?' lang geleden een song van The Birthday Party kickstartte.


Afsluiter 'Fuckers' (Boodschap: 'Don't let the fuckers get you down / don't let them wonder why you frowned') is lang en wordt samen met alle Japs van voorprogramma Bo Ningen gebracht. Het hele Savages speelt hier eventjes ankerende baslijn voor goeie lol: 'Krautrockin' all over the world', iemand? Beetje freaky is het ook, en je krijgt er wellicht nooit het Placebostadion of de Interpolsportzaaal mee gevuld. Want laten we wel wezen, vergeleken bij die twee groepen is Savages veel dieper in het jaren tachtigwater gedoken, en kwamen ze onlangs een tweede keer aan de oppervlakte met het geweldige 'Adore'. En nog belangrijker: waren ze in de Orangerie van de Botanique gewoon weergaloos.

Fat White Family nog eens over Savages? 'Dan staan ze daar allemaal in het zwart, met een sound die zo bedacht is. Zo vréselijk bedacht. Ze spelen het protocol helemaal mee. Nou ik kan ze feliciteren: ze hebben een uniform bedacht. Dat lijkt allemaal lief en cool en aaibaar, maar ik vind dat eng. Waar is de durf om anders te zijn? Rock-‘n-roll is zo toegankelijk geworden, het is een toneelstuk waarin iedereen zich aan zijn rol houdt: de groep, het publiek, de pers, het label. Extremely dull.'

Conclusie: de toneelspelers van Fat White Family zetten hier gewoon een machtige 'James met de lachband' neer. Wordt vervolgd.

Lees de bespreking van 'Adore Life' »


Het moment

Geeneens hét moment, maar ei zo na vergeten (en ook totaal vergeten in welk nummer): Jehnny Beth ging op de handen van het publiek op de knietjes om vanop die plek verder te zingen terwijl de muziek spectaculair doordenderde. Mocht de zanger van Fat White Family zoiets doen, er zou iemand hem een pot pindakaas hebben aangereikt om zich mee in te smeren. Of had Iggy Pop zoiets lang geleden al bedacht?


Het publiek

Iemand zal ons na het concert vertellen dat het publiek jonger was dan bij hun vorige passage in de Botanique. Dat moet daar wat geweest zijn, qua geriatrische hulp en qua aandragen van de defibrillator.


Quote

'You're fuckin' beautiful' en 'You're wonderful'. Maar ook: 'Est-ce que ça va?', 'Vous ne vous ennuyez pas trop?' en 'Bruxelles, on reviendra!'. Neenee, dat Frans was er niet om toevallig aanwezige taalflaminganten te couillonneren tijdens een bezoek aan de hoofdstad, maar omdat Jehnny Beth eigenlijk een Française is.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234