Scheiden kan uw gezondheid schaden: het gebroken hart van Leen 'Kaat' Dendievel

Leen Dendievel schreef ‘Hard’: een boek met de ondertitel ‘Liefde sterft nooit’, dat één vraag wil beantwoorden – ‘Kan een mens sterven aan een gebroken hart?’ Behoedzaam haal ik het lepeltje door het kopje. Vooralsnog geen doden.

'Je kunt sterven aan een gebroken hart'

Leen Dendievel kent u samen met nog een dik miljoen kijkers van ‘Thuis’, alwaar ze op voortreffelijke wijze gestalte geeft aan Kaat: ’s lands eerste transgender die het grote kijkpubliek in vervoering wist te brengen – voor het gemak laten we Walter Baeles Rosa en Chris Van den Durpels versie van La Esterella buiten beschouwing. De reden waarom u dat nochtans omvangrijke wapenfeit niet in de inleiding aantrof, is omdat Dendievel ‘Hard’ heeft geschreven ‘niet als actrice maar als Leen’. Meer daarover later, eerst wil ik het met haar hebben over het krantenartikel dat aan de basis lag van de eerste pennentrek van ‘Hard’, en dat handig bij het boek zit: het gaat over een bejaard echtpaar waarvan de vrouw kort na de man gestorven is. Diagnose: een gebroken hart.

Leen Dendievel «Dat stelde het scherp voor mij. Blijkbaar kun je dus echt sterven aan een gebroken hart, dacht ik. Maar ik wou ook meteen weten waaróm dat gebeurt. Hoe komt het dat je een wildvreemde kunt tegenkomen, dat je je hecht aan die persoon, en dat je lichaam en je hele wezen zo’n verwoestende klap krijgt als er uiteindelijk een afscheid van komt? Ik ben met heel wat cardiologen gaan praten, en zo werd gaandeweg duidelijk dat er in zulke gevallen een zwaar trauma ontstaat dat wel degelijk effect heeft op je lichaam.»

HUMO ‘Het gebrokenhartsyndroom’, zoals het in de medische wereld genoemd wordt. Ik had er weleens eerder van gehoord.

Dendievel «Daar wordt het vaak aan gelijkgesteld, inderdaad. Maar het gaat verder dan dat. Bij een liefdesbreuk is het immers niet alleen het moment van het trauma zelf dat voor schade zorgt, de periode ná de breuk blijft even gevaarlijk. Iemand met liefdesverdriet zal al snel minder slapen, minder eten, meer drinken, meer roken: dingen die nog eens extra schade berokkenen aan je lichaam, en die op den duur dodelijk kunnen zijn.»

'Liefdesverdriet is pijnlijker dan de dood van een dierbare'

HUMO Volgens je boek zijn er tot nu toe in België vijf sterfgevallen geteld die aan het gebrokenhartsyndroom te wijten zouden zijn.

Dendievel «Zo zie je maar dat het probleem niet te onderschatten valt. We sterven niet allemaal aan liefdesverdriet, maar dat neemt niet weg dat het wel een erg zware impact kan hebben op je hart én op je lijf. Ik pleit er bijvoorbeeld voor om ziekteverlof mogelijk te maken voor wie met een gebroken hart zit. Je slaapt niet, je eet niet, en al je gedachten worden erdoor opgeslokt. Wat gaat zo iemand op het werk zitten doen? Dan móét je even in je bed kunnen liggen en uithuilen. Zonder tijdslimiet: iedereen heeft zijn eigen tijd nodig om zoiets te boven te komen.»

HUMO Je bent aan ‘Hard’ begonnen nadat je afgestudeerd was als assistente in de psychologie. Je had al drama gestudeerd aan het Lemmensinstituut en je acteerde al, waarom dat er nog bij nemen?

Dendievel «Niet om er ook echt mee aan de slag te gaan. Ik wou een plan B hebben. Typisch West-Vlaams, denk ik.

»De mens heeft me altijd geïnteresseerd, en dan vooral wat hem drijft. Ik vind het bijvoorbeeld boeiend dat er slechte mensen zijn, en ik wil weten wat hen zo gemaakt heeft. Ik ga ervan uit dat iedereen goed is als hij of zij ter wereld komt, maar de factoren errond kunnen een mens veranderen.»

HUMO De afstudeerscriptie die je toen maakte, ging ook al over liefdesverdriet.

Dendievel «Veel scripties in die studierichting gaan over burn-outs en ADHD, maar ik wou iets maken over liefde. Ik hou al langer boekjes bij waarin ik allerlei citaten kleef die me inspireren, niet toevallig vaak over de liefde: over hoe mooi die kan zijn, maar ook over hoe hard die kan aankomen. Iederéén heeft liefdesverdriet, vandaar het idee. Maar op school onthaalden ze het idee maar lauwtjes. Niet wetenschappelijk genoeg, was het commentaar. Rika Ponnet, die mijn promotor was, geloofde er wél in. Tijdens mijn verdediging was zowel zij als het externe jurylid, ook een therapeute, erg enthousiast. Er was nood aan, vonden ze. En zij waren het die me motiveerden om van mijn scriptie een boek te maken.»

HUMO In ‘Hard’ wijs je een beschuldigende vinger naar het taboe rond liefdesverdriet. Bestaat dat dan nog?

Dendievel «Absoluut. Zoals ik in mijn boek ook zeg: er zijn al tonnen boeken geschreven over de liefde. Maar wanneer ik iets wou lezen over liefdesverdriet, moest ik echt beginnen te zoeken naar passages die eens níét over de mooie kant van de liefde gingen. Connie Palmen weet liefdesverdriet bijvoorbeeld heel aangrijpend in woorden te vatten, ik heb passages uit haar werk gebruikt als illustratie. Maar voor de rest was er opvallend weinig over te vinden. Zelfs in het ‘World Book of Love’ van Leo Bormans, toch zowat de bijbel van de liefde, vond ik niets wezenlijks over liedesverdriet. Meer dan enkele boekjes met tips vond ik niet in de bibliotheek. ‘Ga een rondje lopen om je gedachten te verzetten,’ zulke dingen. Terwijl er net geen universele richtlijnen bestaan als het op het verbijten van liefdesverdriet aankomt.»

HUMO Wanneer er toch iets algemeens over wordt gezegd, is dat vaak weinig begripvol. De DSM, de standaard als het aankomt op het diagnosticeren van psychische aandoeningen, zegt dat liefdesverdriet zes maanden mag duren. Als je nog langer dan dat in de put zit, ben je depressief.

Dendievel «Dat had ik onthouden uit mijn cursus psychologie. Onvoorstelbaar: alsof we nog in een tijd leven waarin we zes maanden in het zwart lopen en daarna alles weer als tevoren moet zijn. Om nog maar eens te zeggen wat voor taboe er nog altijd rust op liefdesverdriet. En heus niet alleen vanuit de medische wereld. Zelfs vrienden beginnen elkaar na een tijdje te berispen als iemand volgens hen al te lang in de put zit: ‘Ben je er nu nog altijd niet overheen?’ Het gevolg is dat mensen vanzelf schroom voelen om nog te praten over hoe slecht ze zich voelen. Alsof ze dan zwak zouden zijn, terwijl het doodnormaal is om af te zien. Liefde is zo allesomvattend, is álles. Als dat wegvalt, lijkt het ook even alsof je alles kwijt bent.»

'Een kind zou beter af zijn met een uur psychologie op school dan met een les knutselen'

HUMO Een andere maatstaf die ik weleens gehoord heb: je mag ongeveer de helft van de duurtijd van de afgesprongen relatie rouwen. Is die realistischer?

Dendievel «Die ken ik ook. Maar dat betekent dan ook dat als je dertig jaar samen geweest bent met iemand, je dan vijftien jaar in de rouw mag zijn. Dat mag, voor alle duidelijkheid. Maar iets korter zou toch gezonder zijn (lacht). Het probleem is net dat er zulke regeltjes bedacht worden, terwijl de duur van een relatie niets zegt over de intensiteit ervan. Een relatie van een week kan heviger zijn dan één van een maand. Een vakantieliefde die afspringt, kan even hard aankomen als om het even welke andere breuk.»

HUMO Wat was bij jou de langste rouwperiode na een relatie?

Dendievel «Dat moet mijn eerste grote liefdesbreuk geweest zijn, in mijn studententijd. Ik liep hem daarna tijdens mijn studie nog vaak tegen het lijf, en dat deed het nu eenmaal wat aanslepen. Heftige periode, de kilo’s vlogen er toen af. Ik zag er dan toch tenminste goed uit (lacht).»

HUMO Het is een klassieker, die breuk die volgt op de eerste relatie die zich niet meer als kalverliefde laat omschrijven.

Dendievel «Dat vind ik zó’n verschrikkelijk woord! ‘Kalverliefde’, alsof liefde op een jonge leeftijd minder betekent dan als je ouder bent. Ik heb nochtans ook al kinderen hartverscheurend zien huilen omdat hun eerste vlinders plots in motten veranderd waren. Het is niet omdat het een eerste verliefdheid is dat die daarom minder diep snijdt. Integendeel. Ik herinner me nog hoe mijn broer ooit zijn liefdesbrieven verscheurd heeft teruggekregen van een meisje. Daar was hij toen óók het hart van in. Jongeren lijden even erg onder liefdesverdriet als volwassenen, daar ben ik zeker van.»

'Ik kan een man héél graag zien; ik zou uit pure zelfbescherming iemand kunnen vermoorden'


Chemie

HUMO In ‘Hard’ komen heel wat getuigenissen voor van mensen die de angel van de liefde zelf hebben voelen steken. Hoe heb je die verzameld?

Dendievel «Sommigen zijn mensen die ik ken, anderen heb ik via een oproep op Facebook gevonden. Ik had in totaal twintig getuigenissen verzameld voor mijn scriptie, de meeste daarvan komen nu terug in het boek. Er zat zelfs een voormalig koppel bij waarvan de man en de vrouw elk afzonderlijk over elkaar getuigden. Maar de namen zijn fictief, voor alle duidelijkheid.»

HUMO Het gaat er vaak erg wetenschappelijk aan toe in ‘Hard’. Liefde is een gevolg van eindeloos veel stoffen en chemische verbindingen in de hersenen. Interessant, maar wat blijft er nog van de liefde over als je ze zo onttovert?

Dendievel «In die zin is liefde zelfbedrog, een illusie: er zijn zoveel chemische processen aan het werk in je hersenen dat je eigenlijk in een grote bel zit waardoor je alles daarbuiten vertekend ziet. Maar: dat maakt het niet minder reëel wanneer je het zelf meemaakt. Dat bewijst ook liefdesverdriet. In dat geval kan het misschien zelfs helpen: het zijn máár hormonen, jongens (lacht).»

HUMO Je hebt zelf je vriend, zanger Udo Mechels, ontmoet terwijl je aan het boek werkte. Knal je op zo’n moment niet je eigen roze wolk uit de lucht met al die relativering?

Dendievel «Gelukkig kon ik ook voldoende relativeren om er niet de hele tijd aan te denken. Ik ben stevig op mijn roze wolk blijven zitten (lacht). Vergelijk het met je hartslag: je weet ongeveer hoeveel keer je hart slaat per minuut, maar daarom loop je dat toch ook niet de hele tijd te tellen? Ik stond dus ook niet voortdurend stil bij wat ik toen voelde, daar op die roze wolk. Dat zou ook maar vervelend zijn. Je móét net kunnen zweven als je verliefd bent. Sterker nog, van mij mogen mensen dat hoofdstuk in mijn boek overslaan als ze dat willen. Uiteindelijk moet je toch altijd vaststellen: de liefde valt niet te analyseren, want je kunt ze niet vergelijken. Je kunt wel nagaan wat er in de hersenen gebeurt als je verliefd bent, maar hoe weet ik of jij hetzelfde voelt als ik? Zoiets kun je niet meten.»

HUMO Zoals ik al zei: je besteedt veel aandacht aan de wetenschap achter liefde, maar af en toe komt er toch een persoonlijke anekdote bovendrijven. Ik citeer: ‘Ik heb al eens een deur ingetrapt. Ik heb ook al eens iemand willen slaan. Ik weet zeker dat ik iemand zou kunnen vermoorden als één van mijn geliefden zou worden bedreigd. Ik kan een man héél graag zien. Ik zou uit pure zelfbescherming een ander kunnen vermoorden.’

Dendievel «Een heftige uitspraak, weet ik. Maar ik ben ervan overtuigd dat dat waar is, dat ik iemand zou kunnen doden als mijn geliefden op het spel staan.»

HUMO Kun je je het moment nog herinneren waarop je dat voor het eerst besefte?

Dendievel «Dat van die deur, dat was al toen ik een kind was. In een bui van razernij heb ik toen een gat in een deur gestampt. Dat moment heb ik altijd onthouden, hoe ik me zo volledig kon verliezen in woede dat ik iets deed waarvan ik zelf goed genoeg wist: ‘Dit doe ik beter niet.’ Ik geloof dat iedereen dat in zekere mate in zich heeft.»

HUMO Nog een citaat: ‘Persoonlijk weet ik wat het is om een dierbare te verliezen. (…) Maar het doorstaan van liefdesverdriet heb ik altijd als een tikkeltje pijnlijker ervaren.’

Dendievel «Daar zal ik vast tegenwind voor krijgen. En ik besef zelf ook wel dat het veel erger is om als ouder een kind te verliezen en dan verder te moeten met dat gemis. Maar ik blijf erbij: het moment zélf, het ogenblik waarin de eigenlijke breuk plaatsvindt, vind ik erger. Als je iemand verliest aan de dood, kun je het immers nog toeschrijven aan één of ander groter plan. Het lot, zulke dingen. Maar iemand waarmee je lief en leed hebt gedeeld, met wie je misschien zelfs een kind op de wereld gezet hebt, en die je in je gezicht zegt: ‘Ik wil je niet meer’? Dat vind ik nog altijd pijnlijker. Die directe afwijzing is voor mij erger dan wat de dood kan aanrichten.»

'Mensen zijn beschroomd om nog te praten over hoe slecht ze zich voelen, terwijl het doodnormaal is om af te zien'

HUMO Je hebt op het einde een dankwoordje over voor alle mannen die je hart gebroken hebben. Ironie?

Dendievel «Nee hoor, gemeend. Zonder hen had ik ‘Hard’ niet kunnen schrijven. Ik kan nog altijd met al mijn exen door dezelfde deur. Ik zie die mannen nog altijd graag, zij het dan op een andere manier dan toen. Timing is volgens mij alles als het op liefde aankomt. Ik kan me perfect voorstellen dat ik niet samen zou zijn met Udo mocht ik hem op een ander moment in mijn leven ontmoet hebben. Hij was ook mijn type niet, op het eerste gezicht. En ik ook niet het zijne.»

HUMO Wat is dan wel je type?

Dendievel «Groter (lacht). En niet blond. Maar hoe vaak zie je dat niet bij koppels, dat beide personen eigenlijk niet het type zijn waar ze ooit naar op zoek waren? Tot ik Udo echt leerde kennen, en hij wél alles bleek te hebben waar ik naar op zoek was: passie, humor, maturiteit. Dat vind ik zo mooi aan liefde: je kiest niet op wie je verliefd wordt. Uiteindelijk betekenen types niets.»

HUMO Kende je Udo al toen je hem ontmoette?

Dendievel «Natuurlijk. ‘Goeie zanger,’ dacht ik. ‘Maar niet meteen het type dat ik graag tegen mijn vest zou willen trekken.’ Ik heb me vergist, ja (lacht).»

'Om Kaat te spelen, moet ik haar begrijpen. Stel je voor dat je naar beneden kijkt, die piemel ziet en denkt: dat is niet van mij'


Vrouw met piemel

HUMO Heb je met je achtergrond in de psychologie nu het gevoel dat die kennis je helpt om in de huid van een personage als Kaat te kruipen?

Dendievel «Ik denk het wel. Volgens mij zou iederéén gebaat zijn met een basiskennis van de psychologie. Je staat meer open in het leven. Open voor anderen, en voor dingen als: hoe helend het kan zijn om te praten met een psycholoog. Ik geloof echt dat een kind beter af zou zijn met een uur psychologie op school in plaats van een les knutselen. Of beter nog: laat hen één uur per week zelf met een psycholoog praten. Ik ben zeker dat kinderen daar ook baat bij zouden hebben.»

HUMO Heb jij een vaste psycholoog die je wekelijks bezoekt?

Dendievel «Nee. Maar ik zou er ook mee geholpen zijn. Er zijn altijd dingen die je niet wilt voorleggen aan je vrienden, je familie of je partner. Iederéén zit met kleine geheimen, en die zou je moeten kunnen vertellen tegen iemand die er nu eens geen kloten mee te maken heeft.»

HUMO Heb je als ingewijde in de psychologie je handen vol met een personage als Kaat?

Dendievel «Nogal. Dankzij mijn studies heb ik het gevoel dat ik goed begrijp wie ze is. Mocht dat niet zo zijn, dan zou ik haar ook niet goed spelen. Je kunt een rol niet goed doen als je geen begrip hebt voor je personage. Je kunt geen homo spelen als je niet ten volste begrijpt dat het kan, mannen die op mannen vallen. Op die manier begrijp ik bij Kaat ook dat het bestáát, geboren worden met een geslacht dat niet samenvalt met hoe je je voelt. En dat dat best heftig moet zijn. Wist je dat er mensen bestaan die geboren worden met het idee dat ze een been te veel hebben? Dat klinkt vreemd, maar zulke mensen kijken dan naar beneden en denken: ‘Dat been is niet van mij, dat moet geamputeerd worden.’ Zo moet het bij transgenders ook zijn, maar dan met je geslacht. Stel je voor dat je naar beneden kijkt, die piemel ziet hangen, en denkt: ‘Dat is niet van mij.’ Dat moet enorm moeilijk zijn.

»In mijn eerste scènes in ‘Thuis’ was Kaat volgens het script nog niet helemaal omgebouwd. Dan stelde ik me dat voor, hoe het was om als vrouw – want dat is Kaat tenslotte – daar te moeten staan met een piemel aan mijn lijf. Dat zou ik verschrikkelijk vinden, en zo moet het dus voelen voor mensen als Kaat.»

HUMO Speel je Kaat intussen anders, nu de laatste operaties achter de rug zijn?

Dendievel «Nee, net omdat ze in die eerste scènes ook al een vrouw was. Zij het dan één die nog iets overbodigs aan haar lijf had hangen. Ondertussen komt het feit dat Kaat een transgender is niet meer in elke aflevering ter sprake. En dat vind ik fijn: Kaat is een vrouw, en belandt nu gewoon in situaties die vrouwen kunnen meemaken in hun leven.»

HUMO Is het geen grote verantwoordelijkheid, in je eentje zo’n zwaarwichtig maatschappelijk thema moeten verbeelden in meer dan een miljoen huiskamers?

Dendievel «Best wel, maar je mag die verantwoordelijkheid nu ook niet overschatten. Ja, er zullen vast wel transgenders kijken naar hoe ik Kaat speel. En ja, het onderwerp komt dagelijks bij mensen binnen in de huiskamer aan de hand van hoe ik sta te acteren. Maar ik probeer dat idee niet te laten doorwegen. Ik speel een vrouw. Mét bagage. En eerlijk, welk personage in ‘Thuis’ heeft die niet?»

HUMO Krijg je veel reacties op je vertolking van Kaat?

Dendievel «Dat gebeurt. Soms krijg ik berichten van mensen die me vertellen dat ze door naar ‘Thuis’ te kijken zijn beginnen te beseffen dat ze zoals Kaat zijn. Sommigen van hen zijn ook al de stappen beginnen te nemen die Franky gezet heeft om Kaat te worden. Zulke mensen kampten al hun hele leven met iets, maar nu pas beseffen ze wat dat precies is. Zo is het in ‘Thuis’ tenslotte ook gegaan: Franky wist ook pas wat er ontbrak in zijn leven toen hij in Amerika iemand tegen het lijf liep die van geslacht veranderd was.»

HUMO Voor veel mensen was Kaat de eerste kennismaking met transgenders. Dat moet soms heftig geweest zijn, daar in de huiskamer.

Dendievel «Veel mensen zien ons in ‘Thuis’ vaker dan hun eigen familie. Zo word je ook een beetje de directe omgeving van veel mensen, en leven ze heel erg mee met wat ze zien. Er is al bij al maar weinig kritiek gekomen, maar ik kan me goed inbeelden dat die eerste kennismaking met Kaat voor veel mensen moeilijk was. Er bestaan vast ook mensen die weleens zitten te zuchten voor hun tv: ‘Zijn ze daar nu wéér met die transgender?’»

HUMO Frank Bomans zelf, bijvoorbeeld. Die worstelt nog altijd met het feit dat zijn zoon nu als vrouw door het leven gaat.

Dendievel «Absoluut, en die kant begrijp ik óók. Natuurlijk kun je daar als ouder moeite mee hebben. Als vader je zoon in een dochter zien veranderen, maak het maar eens mee, hè. Ik steek echt geen beschuldigende vinger uit naar de Frank Bomansen van deze wereld. Ik hoop dat ze er ooit uit raken, en elk de sterkte vinden om te begrijpen wat hun zoon of dochter doormaakt.»

HUMO Hoor je soms reacties van mensen die absoluut niet begrijpen wat die transgender in hun favoriete soap loopt te doen?

Dendievel «Niet rechtstreeks, zulke dingen lees ik vooral op Twitter. Mensen die zeggen dat ze het onnozel vinden en niet meer zullen kijken, dat soort reacties. Enfin, ze zeggen maar. Dat mogen ze. En ondertussen hebben ze toch maar mooi meegekregen dat mensen als Kaat bestaan. Om eerlijk te zijn: ik had vooraf meer tegenwind verwacht.»

HUMO Gezien het werk dat je in je boek gestoken hebt, kan ik me niet inbeelden dat je niet goed voorbereid was toen je aan je rol als Kaat begon.

Dendievel «Zodra ik wist wat voor rol ik zou spelen, heb ik Julie aangesproken, een vriendin van me die echt transgender is.»

HUMO Wat voor tips had zij?

Dendievel «Haar belangrijkste advies was: speel gewoon een vrouw, want dat zijn wij als transgenders tenslotte. Soms bel ik weleens naar haar om te vragen hoe zij zou reageren op een bepaalde situatie in het script. Dan hou ik daar rekening mee, maar ik zal het nooit slaafs volgen: ik moet me in de eerste plaats nog altijd afvragen wat Franky zou doen.

»En daarnaast heb ik vooraf alles gelezen dat er te vinden was over transgenders. Doe ik nog altijd: ik ben dan geen echte transgender, het gaat me wel aan. Het is mijn dagtaak.»

HUMO Toen je begon als Kaat, riep je transgenders op om commentaar te sturen. Heb je die gekregen?

Dendievel «Er waren niet erg veel opmerkingen. Hoefde ook niet, ik hoor via Julie wat andere transgenders van mijn vertolking vinden. Maar ik heb wel een mail gehad van een moeder met een dochter die stappen aan het ondernemen was om van geslacht te veranderen. Ze bedankte me omdat ik als Kaat dat onderwerp ter sprake breng onder de mensen, en omdat ze nu beter met haar dochter kan praten – dankzij ‘Thuis’.»

HUMO Los van het feit dat je een bijzonder boeiend maatschappelijk thema in je kielzog meesleept, is het ook een behoorlijk grote stap voor een actrice om in ‘Thuis’ te beginnen. De bekendheid die je je zo op de hals haalt, is niet min.

Dendievel «Zeker, maar daar doe ik het niet voor. Ik speel nog altijd even graag theater voor vijf man en een paardenkop, zoals ik daarvoor ook deed. Als ik de bekendheid van me af kon gooien als een jas, zou ik dat graag doen.»

HUMO Ja?

Dendievel «O ja. De bekendheid neem ik erbij, maar die blijft wel bijzaak. Neem Gert Verhulst bijvoorbeeld: ik heb eindeloos veel respect voor wat hij allemaal bereikt heeft, maar toen ik hem bij Luk Alloo hoorde vertellen hoe hij er al als kind van droomde om bekend te worden, vond ik dat een vreemd idee. Ik wou namelijk niet bekend worden als kind, ik wou actéren. En dat heb ik ook tien jaar lang gedaan voor ik in ‘Thuis’ te zien was. Zonder herkend te worden op straat, maar dat maakte het niet minder waard voor mij. De érkenning vind ik fijn. Maar voor de hérkenning doe ik het niet.»

HUMO Hoe erg is het gesteld met die herkenning?

Dendievel «Die valt wel mee. Daar zorg ik zelf voor: ik maak dat ik er op het scherm anders uitzie dan in het dagelijks leven. Kaat heeft bijvoorbeeld krullen, ik niet: ik bind mijn haar altijd samen als ik op straat kom. Ik loop daarom ook niet rond met make-up, want als ik op straat kom, wil ik Leen zijn en niet Kaat. Als ik mijn haar laat knippen, dan denk ik er tegelijk ook al bij wat ik als Kaat met dat nieuwe kapsel kan doen zodat het er anders uitziet op het scherm. Mijn kapsel heeft altijd twee versies: één voor Kaat en één voor Leen. Anders zou er geen verschil meer zijn tussen de twee. En ik ben nog altijd graag gewoon Leen.»

HUMO Je hebt ‘Hard’ geschreven ‘niet als actrice maar als Leen’. Is dat belangrijk, dat onderscheid?

Dendievel «Absoluut. Ik wil geen BV zijn die een boek uitbrengt, ik heb echt iets te vertellen – maar dan als mezelf. Ik ben er ook aan beginnen te schrijven vóór mensen me kenden van ‘Thuis’, het is gewoon toeval dat ik het nu uitbreng. Kijk naar Pascale Naessens: zij teert ook niet op haar bekendheid, ze heeft echt iets te zeggen.»

HUMO Toch zal je bekendheid je wellicht niet tegenwerken wanneer ‘Hard’ in de winkel ligt.

Dendievel «Dat is zo, dat moet ik niet proberen te ontkennen. Er zullen sowieso mensen mijn boek kopen omdat ik Kaat speel, maar ik hoop dat er nog meer mensen zijn die gewoon geïnteresseerd zijn in wat ik te zeggen heb. En zo niet, dan hoop ik tenminste dat ze verrast worden: ‘Amai, die Leen weet het wel te zeggen!’»

HUMO Quod erat demonstrandum. Bedankt.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234