null Beeld

School Is Cool: de gevoelige snaar van Johannes Genard

De nieuwe, derde plaat van School Is Cool komt uit op 22 september en is dodelijk catchy. Maar ze heeft ook een sardonische titel die grenst aan het cynische: ‘Good News’. Wélk goed nieuws?

Goeie vraag, dus ging ik ze maar meteen stellen aan Johannes Genard, nog altijd de songschrijver achter Antwerpens kleurrijkste stadionband. We spreken af in een eethuisje naast het station van Berchem, waar Johannes muesli met vers fruit eet. ‘Sorry dat ik maar blijf praten, hè,’ zegt hij meer dan eens. Maar dat is niet erg, want als Johannes zijn mond opendoet, komt er niet zelden iets zinnigs uit.

'Ik kén de reddende kracht van de liefde: toen ik in mijn diepste put zat, heeft mijn vriendin me er weer uit gehaald'

HUMO Eén van de eerste zinnen op de plaat is: ‘The best is yet to come, I know’. Heb je het dan over de wereld, over School Is Cool, of over jezelf?

Johannes Genard (lacht) «Het eerlijke antwoord luidt dat ik dat zing als het personage dat ik toevallig vertolk in de song. ‘Underrated/Underfed’ gaat over iemand in een hopeloze situatie: die zin maakt deel uit van de smeekbede waarmee hij zijn leven wil redden, terwijl hij in het wilde weg naar argumenten klauwt. Ik heb dat verhaaltje deels bedacht terwijl m’n lief naar de tv-serie ‘Bloodline’ keek: die gaat over drugsverslaving en over dealers die diep in de shit zitten, vandaar (lacht).

»Nu, om toch op je vraag te antwoorden: ik denk dat het zeker van toepassing is op School Is Cool. Op de wereld… Euh, misschien, maar ik hou mijn hart vast. En op mezelf: nah! (lacht)»

HUMO De sfeer op de plaat is optimistisch, positief ondanks alles. Een bewuste keuze?

Genard «Niks is een bewuste keuze bij mij. Mede omdat ik nog altijd niet heb ontdekt hoe je nu eigenlijk een nummer moet schrijven; ’t is altijd met de natte vinger. Elk thema ontstaat onbewust en ik ga mee met de flow wanneer ik voel dat ik op een goed spoor zit.

»Maar wat je zegt, klopt wel: de teksten zitten vol met hoopvolle gevoelens. Alleen zitten die meestal óók verankerd in erg hopeloze situaties, zoals in ‘Underrated/Underfed’. Ik denk niet: het komt allemaal goed. Maar wel: dit kan misschien helpen om de pijn te verzachten.»

HUMO Net wat muziek hoort te doen, eigenlijk.

Genard «Voilà! De titel valt samen met dat idee. ‘Good News’ komt uit het gelijknamige nummer, en de volledige frase is: ‘Good news for people who love bad news.’»

HUMO Mooi, zij het wel gegapt van Modest Mouse.

Genard «Absoluut (grijnst). Die referentie naar hun geniale plaat wilde ik er graag in, want die heb ik als 18-, 19-jarige obsessief beluisterd. ‘Float On’ heb ik zelfs al eens live gecoverd. Afgezien daarvan had ik het gevoel dat ik de term good news niet níét kon gebruiken. We beleven zo’n absurde periode… Zó veel moderne geschiedenis heb ik zelf natuurlijk nog niet meegemaakt, maar ik denk dat er sinds de val van de Muur niet meer zo’n barre tijden zijn geweest. (Denkt na) Pas op, nu klinkt het alsof ‘Good News’ een diehard politieke plaat is, maar dat is het eigenlijk totáál niet – het wereldnieuws zorgde hoogstens voor inspiratie.»

HUMO Zitten er nog andere referenties in?

Genard «Eigenlijk niet, nee. We hebben wel één gitaarsolo waarmee we qua klank knipogen naar Mark Knopfler. Eigenlijk was het ideaal geweest als Mark Knopfler die solo zélf had komen inspelen, maar we konden hem niet bereiken (lacht).»

HUMO Over classic rock gesproken: Bruce Springsteen en Fleetwood Mac hoor je ook weer opduiken.

Genard (knikt) «Dat zijn de twee meest herkenbare invloeden. Vooral wat zij deden in de jaren 80. Maar Dire Straits mag nu dus ook in dat rijtje. Raar eigenlijk, want tot voor kort was dat een groep waarvan ik nóóit had gedacht dat ik ze goed zou vinden. Zo’n muf geurende, saaie ouweventenrock! Maar onlangs heb ik ze herontdekt, en hun hits zijn zo goed… Dan heb ik het niet zozeer over ‘Sultans of Swing’, maar wel over ‘On Every Street’ en ‘Your Latest Trick’. En ‘Brothers in Arms’, natuurlijk: beláchelijk schoon.

»Voor ik klink als een oude zak: ik hou ook van moderne bands, hoor. Al zitten de gasten van The War On Drugs en Alex Cameron natuurlijk wel uit diezelfde jaren 80 te graaien (lachje).»

HUMO Heb je inspiratie opgedaan bij je deelname aan ‘Liefde voor muziek’ vorig jaar?

Genard «Ergens wel. Ik speelde een cover van Paul Michiels: ‘Changes’ van Soulsister. Ik wilde extra in de verf zetten wat die song altijd al geweest is: een smooth ‘Sexual Healing’-achtig seksnummer (lacht). Iedereen verwachtte dat ik er iets alternatief rockerigs mee zou doen, maar ik heb er gewoon (wiegt met de schouders en knipt met de vingers) méér Marvin Gaye ingestoken. Dat was zo leuk om te doen. Zeker omdat ik niet dacht dat ik het zou kunnen. Dat sfeertje heb ik ook een paar keer opgezocht op ‘Good News’. Er zitten bijvoorbeeld veel Prince-gitaartjes in: korte, clean aangeslagen funknoten. Keitof.»

HUMO Meestal schrijf je vanuit het perspectief van een personage, maar wat is het persoonlijkste nummer op de plaat?

Genard (denkt na) «‘I’m Not Fine’ schiet me voor de geest. Dat is alleszins het meest directe nummer. Geen fancy analogieën, niet rond de pot draaien, gewoon zeggen hoe het is. Een paar songschrijvers zijn daar geweldig in: rustig vertellen en aan één rondzwervende observatie genoeg hebben om het helemaal filmisch te maken. Springsteen kan dat, en Randy Newman wanneer hij liefdesliedjes schrijft. Als híj zeemzoete zinnen zingt, dan komt dat nooit melig over.

»Ik schrijf eigenlijk nooit puur autobiografisch. Ik baseer me meer op losse associatie dan op specifieke dingen die me van het hart moeten. Dat gezegd zijnde: iets als ‘I’m Not Fine’ kun je niet schrijven als je niet ooit eens heel diep hebt gezeten. Ik kén bijvoorbeeld – en het klinkt misschien onnozel – de reddende kracht van de liefde: toen ik in mijn diepste put zat, heeft mijn vriendin me er weer uit gehaald. ‘I’m Not Fine’ is vooral een liefdesnummer (lachje).»

HUMO Wanneer zat je in die put?

Genard «De periode waarin ik deze plaat schreef, was niet gemakkelijk. ‘Nature Fear’, de vorige plaat, is niet uitgedraaid zoals ik had gehoopt. We hadden onszelf wat vastgereden in een conceptueel moeras: ‘O ja, we maken een plaat over het duistere van de natuur en we juxtaposen elektronica met tribale drums!’ (lachje) Dat pakte niet zo goed. Daardoor heb ik een kleine crisis gehad. Ik twijfelde over alles: over songschrijven, over de richting van onze muziek… En dan was er nog al die shit met Andrew (Van Ostade, de ex-drummer die in 2014 uit de groep is gezet, red.) die breed werd uitgesmeerd in de kranten. Ik heb zelfs getwijfeld of we wel verder moesten met School Is Cool. Gelukkig niet lang, want met ‘Good News’ zijn we weer helemaal waar we moeten zijn.»

HUMO Veel groepen – ik denk aan pakweg Liars of Dirty Projectors – evolueren langzaam naar het soloproject van de frontman. In hoeverre ben jij een dictator in de studio?

Genard «Grappig dat je dat vraagt, want hélemaal in het begin, toen we net bestonden, deden we een interview met een krant waarin ik lulde: ‘Ik ben een muzikale dictator, haha!’ De anderen moesten er eens mee lachen, tot het de titel van het stuk bleek te zijn, en iedereen boos werd op mij (lacht). Nee, ik lever wel de songs in een redelijk afgewerkte versie, maar zodra we ermee aan de slag gaan, heeft de band veel inbreng. Zéker bij deze plaat.

»Nu ik er zo over nadenk: als er één dictator was in de studio, dan was het wel onze producer, Luke Smith. Een kerel met een enorm palmares, onder meer de beste platen van Foals. Hij haalde bij elke discussie de meest uitgebreide voedselmetaforen boven. Als hij een instrument anders wilde laten klinken, begon hij te praten over pakweg peper doen op je spaghetti (lacht). Op den duur zeiden we dan: ‘Doe maar, jong, ’t is goed!’ Maar hij heeft mij wel héél goed geholpen, want het schrijfproces verliep moeizaam.»

HUMO Hoelang doe jij doorgaans over je teksten?

Genard «Pff, ik broed soms drie jaar op een nummer – ik denk aan ‘Tryst’ uit ‘Nature Fear’ en ‘All Is Fair in Love and War’ van de nieuwe – maar andere werk ik af op één dag: ‘Trophy Wall’ bijvoorbeeld. Het blijft voor mij óók een mysterie (lacht).»

HUMO Over welke tekstflard op de nieuwe plaat ben je het meest tevreden?

Genard «Over heel ‘Trophy Wall’ en over het refrein van ‘All Is Fair in Love and War’: ‘All is fair in love and war / But this is both, so here we are’. Wat nog? ‘Bad Behavior’ vind ik leuk omdat dat over een hond gaat: je moet er maar eens op letten, het geeft de zin ‘You don’t kiss me on the lips anymore’ een heel ander cachet (lacht). En tot slot, uit ‘The Stone & the Timber’: ‘Because we’re done going home for the weekend / We might be done going home at all / There’s nothing left out there for us / Except for bowling alleys and shopping malls’. Ik vond dat wel klinken. Een goeie zin neerschrijven is altijd leuk.»

HUMO Bedankt voor het gesprek. En proficiat: we hebben een hele babbel gehad over een plaat met de titel ‘Good News’ zonder het één keer over Trump te hebben.

Genard (lacht) «Top! Al moet ik toegeven dat ‘Good News’ er zonder die man wellicht heel anders had uitgezien. Hij was wel degelijk een, euh, inspiratie.»

null Beeld

HUMO Heeft-ie toch nog iets goeds opgeleverd.

Genard «’t Is dat.»

‘Good News’ komt op 22 september

uit bij Sony.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234