Seasick Steve - Man from Another Time

Amper drie nummers ver zijn we op 'Man from Another Time', en Seasick Steve heeft al gespeeld op een plank met één snaar (op het van een Bo Diddley-beat voorziene 'Diddley Bo') en een tot gitaar omgebouwde sigarenkist (op 'Happy (To Have a Job)'), en een song over zijn favoriete tractor gezongen ('Big Green Yeller').

't Is dus makkelijk de man als een wandelend muzikaal rariteitenkabinet te zien, als een levende bluesgimmick, als een eendagsvlieg die op één trucje teert. Mogen wij het daar compleet mee oneens zijn?

Ten eerste omdat niemand zowel een volle AB, de Royal Albert Hall als de weides van Pukkelpop, Werchter en Glastonbury in de ban blijft houden met dat ene trucje.

Ten tweede omdat Nick Cave niet zomaar zijn naam en reputatie verbindt aan één of andere nitwit.

Ten derde omdat Seasick Steve het nu al drie jaar lang volhoudt: veel te lang om hem nog als een eendagsvlieg te kunnen afschrijven.

Sterker nog, 'Man from Another Time' is gewoonweg zijn beste en meest gevarieerde plaat tot nog toe. Neem nu 'Seasick Boogie', een bijna belachelijke simpele boogie die echter swingt als een uit de beha gefloepte Serena Williams-tiet. In dezelfde lijn liggen 'Never Go West' en 'That's All', twee lekker voortrollende tracks waarop Dan Magnusson duidelijk maakt dat hij de gedroomde drummer voor Steve is: geen mep te veel, geen mep te weinig.

Tot zover bevinden we ons op bekend Seasick Steve-terrein, maar voor wie luistert valt er ook enige evolutie waar te nemen. Niet dat de man zich nu opeens aan electro waagt of de Berliner Philarmoniker uitgenodigd heeft, maar toch. In interviews gaf hij al geregeld te kennen evenzeer van pakweg country en bluegrass te houden als van blues, en daarvan zijn hier de eerste bewijzen te horen: op 'The Banjo Song' begeleidt hij zichzelf op een - het zal u niet verbazen - banjo, en het resultaat grijpt naar de strot.

En de niet écht goed verstopte hidden track (hij staat gewoon na het laatste nummer) is een cover van Hank Williams' countryklassieker 'I'm So Lonesome I Could Cry': raak, fraai en doorleefd.

De primitieve maar uitermate hypnotiserende gitaarloopjes op 'Dark' en 'Wenatchee' lijken vreemd genoeg dan weer uit Mali te komen, want ze hadden zó op 'Imidiwan: Companions' kunnen staan, de pracht-cd die de Toearegs van Tinariwen onlangs uitbrachten.

'My greatest fear before I die is to turn into a boring old fart,' zingt Seasick Steve op het titelnummer. Voorlopig bestaat daar geen enkel gevaar voor, Steve.

(Seasick Steve speelt op donderdag 19 november in de Vooruit in Gent.)

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234