Seks in Europa, een studie in 28 bordeelbezoeken: 'Sommige klanten zijn knettergek'

Voor zijn Project Youropeans trok Mark Schalekamp naar alle 28 landen van de EU en interviewde hij in elke hoofdstad acht inwoners. In ‘Dit is Europa’ brengt hij verslag uit van zijn tocht. Humo serveert een exclusieve voorpublicatie van het hoofdstuk over zijn bevindingen bij 28 prostituees.

'De Engelsen zijn heren, de Fransen kunnen zeer primitief zijn en de Italianen willen Barbies. Kijk naar Berlusconi'

Nika uit Ljubljana is bepaald geen onetrickpony: ze bouwt websites, is een afgestudeerd ingenieur, speelt piano (zegt ze) en is een escortdame. Dat laatste is haar niet aan te zien, want met haar knotje, bril, vale spijkerbroek en sneakers kan ze doorgaan voor een bibliothecaresse. ‘Ze hebben het mooi opgeknapt,’ zegt ze, goedkeurend rondkijkend in mijn hotelkamer. De meeste goede hotels in de stad kent ze, net als die in omringende landen – Slovenië is klein. Een uur of drie zouden we blijven praten (om het ouwehoeren te noemen zou wel heel erg flauw zijn): over corruptie, voormalig Joegoslavië, maar vooral over haar vak. Want dat is de reden waarom ze instemde met het interview: ‘Ik keek naar de verhalen van mijn collega’s op die site van u en ik hoop via u veel mensen te bereiken, opdat ze zien dat we lastig werk doen, maar sterk zijn.’

Dat er niet zoveel mis met ze is.

'Je moest bijvoorbeeld gehandicaptenvriendelijk zijn.' Charlotte was in 2013 Sekswerker van het Jaar in Londen

De Londense Charlotte had ik gevonden in de krant. Niet bij de advertenties, die vroeger hele achterpagina’s vulden, die voor ‘persoonlijke contacten’, maar gewoon, op pagina drie van The Times, in een artikel over protesten tegen de beperking van in Engelse pornofilms toegestane handelingen. Face-sitting mocht bijvoorbeeld voortaan niet meer, dus dat gingen zij en enkele sympathisanten doen, gekleed weliswaar, bij het Lagerhuis: van dat soort acties houdt de pers wel. Enkele weken na ons interview zou ze een paar avonden meedoen met de ‘Sex Workers’ Opera’, een soort educatieve musical over haar beroepsgroep, daar had ze nu al zin in. En ze was Londens Sekswerker van het Jaar in 2013.

‘Hoe word je dat?’ wilde ik weten. Ik kon me niet voorstellen dat ze daarvoor de mening van alle klanten gingen vragen.

‘De organisatie van de Sexual Freedom Awards kijkt naar professionaliteit, naar de diensten die je aanbiedt en de manier waarop je jezelf presenteert. Of je bijvoorbeeld ook gehandicaptenvriendelijk bent.’ En dat is Charlotte, want nog tijdens het interview, op een druilerige dinsdagmorgen in haar appartement aan de Thames – zij in een oversized vest en op sloffen, nog net niet de haren in krullers – belde een klant aan wie ze uitlegde hoe hij haar kon bereiken met rolstoel.

Of neem Elizabeth in Zagreb, ook een bijzonder bezoek: de lift stopt op de derde verdieping, in het portaal staat één van de drie voordeuren op een kiertje, ik duw ’m voorzichtig open, stap naar binnen en het licht gaat aan. Daar is ineens de dominatrix, een lange vrouw, minstens 1 meter 80, gekleed in een zwarte latex catsuit en een kap die haar hele gezicht bedekt, op de ogen na. ‘Zo,’ zegt ze, ‘weet je zeker dat je alleen komt om te praten, of wil je een sm-sessie?’ Ik kies voor het eerste. Ook Elizabeth is open over haar werk. ‘Mijn vrienden weten dat ik dit doe, het is niets om me voor te schamen.’

Charlotte, Nika en Elizabeth zijn uitzonderingen. Zij vonden het als enigen prima om met hun foto op de Youropeans-site te staan. De andere 25 sekswerkers niet: het was al verdomd lastig om ze te strikken voor een interview. Het gros vond ik online en kon ik bellen. Maar wanneer ik de woorden ‘interview’ en ‘journalist’ in de mond nam, werd er meestal opgehangen. Dus moest ik me vaak als klant voordoen en kon ik pas ter plekke, met mijn zeer vertrouwenwekkende verschijning, mijn ware bedoeling prijsgeven (en nee, ze niet het hemd van het lijf vragen). De ene keer werkte dat – ‘Goh, ik heb nog nooit een schrijver ontmoet’ – en vertelden ze over de boeken die ze zelf lazen, de volgende keer stuitte ik alsnog op een argwanend zwijgen en vertrok ik weer, waarna ik terug in mijn hotelkamer op het internet naar een andere sekswerker moest zoeken.

Maar hoe dan ook betaalde ik, niet altijd het volle pond maar de halve prijs, die varieerde van 25 tot 100 euro. En het gesprek kostte ook geld wanneer het niet plaatshad in hun ‘kantoor’, maar gewoon in een koffiebar, wanneer vooraf al duidelijk was dat ik geen klant was. Dat vond ik aan de ene kant vreemd, want de kapper, ondernemer of kunstenaar betaalde ik toch ook niet voor zijn of haar tijd? Aan de andere kant logisch, omdat er voor de sekswerker weinig te winnen is met het interview, zoals Eva in Amsterdam verwoordde: ‘Want ik kan het aan niemand laten zien. Terwijl het eigenlijk iets heel leuks is. Snap je?’


Twee telefoons, twee levens

De sekswerkers, ze vormen een bont gezelschap: van de 21-jarige Indiase Rosa in Dublin of de 22-jarige Nicola in Bratislava, beiden werkend vanuit een tamelijk luxueus appartement, tot de 55-jarige Bojanna, tippelaarster in Warschau. Van escortdames tot erotische masseuses, goedkoop of duur, 27 vrouwen en 1 man, al zag Melissa, Braziliaanse shemale en werkend in Praag, zichzelf liever ook als een vrouw. Wat ze gemeen hebben, is de noodzaak om hun beroep geheim te houden, meestal niet omdat wat ze doen illegaal is (waarover later meer), maar vanwege het harde oordeel van de buitenwereld.

Vaak weet een zusje ervan, soms een moeder. Meestal niemand, zelfs hun geliefden niet. Een geliefde die er vaak ook niet kan zijn, want, zegt Anabela, ‘als hij van me houdt, zelfs als hij weet wat ik doe, is hij waarschijnlijk een beetje raar’. Zij komt uit het kleine Luxemburg, waar ze weleens klanten op straat tegenkomt. Sommigen groeten haar, de meesten niet. Ze kan het begrijpen, zeker wanneer ze met hun vrouw zijn.

Ze verzinnen dus een acceptabel baantje als alibi. Jojette moet lachen als ze me vertelt dat ze voor de buitenwereld babysitter is. Masseuse wordt ook vaak gebruikt, en een bekende dekmantel is die van barvrouw, wat de nachtelijke werkuren moet verklaren. Ook voor Maria op Malta. Ze moest zich in allerlei bochten wringen toen haar familie uit Griekenland haar kwam opzoeken, want in haar geval wist die het niet. ‘Ze zijn al drie keer geweest. Ik vind het erg moeilijk om zo tegen ze te moeten liegen.’ Ze kijkt uit het raam, friemelt wat aan het hoesje van haar iPhone en zegt, bijna tegen zichzelf: ‘Het is een eenzaam leven. Ik kan me niet herinneren wanneer ik voor het laatst seks had,’ aldus de sekswerker, waarmee ze eigenlijk een vrijpartij bedoelt.

Ook Bojanna is ’s avonds barvrouw, als je het haar dochter vraagt. Die belt daarom vooral overdag. Omdat ze 40 kilometer buiten Warschau woont, kan haar moeder ’s avonds ongestoord tippelen in het parkje bij het Marriott Hotel. Ook nu: ze vindt het prima om met me te praten, op een bankje, maar langzaam langsrijdende auto’s hebben haar prioriteit. Dan kijkt ze op, glimlacht ze naar de potentiële klant.

‘Ben je nooit bang?’

‘Jawel. Sommige klanten zijn knettergek. Die willen me slaan. Of ze willen bizarre seks. Dan zitten ze in hun auto verkleed als vrouw, bijvoorbeeld, compleet met make-up. En soms dwingen ze me het geld terug te geven na afloop. Vooral die jonge jochies.’ Bojanna is 55, blond, klein en stevig. Ze draagt witte laarzen, een dikke coltrui en een spijkerjack: het is een koude oktoberavond.

Een rode Mercedes stopt: Bojanna staat op, buigt zich door het geopende raampje aan de passagierskant, onderhandelt even, gebaart sorry naar mij en stapt in. Einde interview.

In Sofia moet Diana haar baan verborgen houden voor een kind, maar het hare is nog jong, te jong om achterdochtig te zijn. Ze is elke dag om zeven uur klaar met werken en op het moment dat ze de deur achter zich dichttrekt, is ze alles vergeten wat er die dag gebeurd is. We zitten op twee stoeltjes aan de rand van haar bed in haar werkkamer.

‘Mijn sterrenbeeld is Tweelingen,’ lacht ze. ‘Overdag ben ik – olala – een sexy vrouw, en daarna ben ik gewoon.’ Het is de gebruikelijke strategie.

In Boedapest: ‘Is Vikki je echte naam?’

‘Nee, ik heet eigenlijk Judit,’ zegt ze. ‘Ik heb twee levens. Twee namen. Twee telefoons.’

‘Twee appartementen?’

‘Nee, eentje maar. Ik woon hier ook.’ Ik kijk wat beter rond in de vale studio en zie inderdaad sporen van normale bewoning: jassen aan de kapstok, een forse tv aan het voeteneind van het bed, en op het aanrecht van het keukentje een fles Coca-Cola. Gezellig is anders.

In Amsterdam: ‘Het zijn twee werelden en ik kan de andere blokkeren,’ zegt Eva. In de ene wereld is ze een 30-jarige Amsterdamse die bezig is met het opzetten van een kledingmerk. In die andere werkt ze in een massagesalon. ‘Ik ben een heel normaal meisje. Ik doe dan wel dit werk, maar ik ben helemaal niet sletterig. Ik ga niet heel veel uit. Gebruik geen drugs. Rook niet. Ik drink niet eens.’ Boven haar hoofd, in de hoek, hangt een tv die porno uitzendt, gelukkig zonder geluid. De setting mag dan vreemd zijn, maar: ‘Wij zijn heel normale meisjes, maar dat weet de buitenwereld niet. Want wie kent er nou een hoer? Ja, al mijn vrienden kennen er eentje – maar dat weten ze niet.’


Happy hookers

Ze doen het gedwongen. Ze zijn dom. Het is onmogelijk om plezier te hebben in dat werk. Zonder al te veel tegengeluid tieren de vooroordelen over de sekswerker welig. Tja. De Roemeense Laura studeerde rechten, Rosa in Dublin volgt accounting (maar geeft toe dat ze liever shopt dan naar het college gaat), Maria zou lerares worden, Kira, een Oekraïense op Cyprus, geeft Engelse les aan Russen en de Kroatische Elizabeth werkt in een goed restaurant. Als chef uiteraard, wat had je anders verwacht van een dominatrix?

'Wie is er nou vrij? De meeste mensen worden op kantoor elke dag gecommandeerd door hun baas, terwijl ik mijn tijd bepaal en jou daarvoor laat betalen'

Met die dwang valt het mee – in ieder geval gold het voor niemand in mijn onderzoeksgroep, voor zover ik dat kan weten. Van hen werkte het merendeel voor zichzelf, was er geen pooier in het spel, ook hier weer voor zover ze eerlijk waren tegen mij. De vrouwen bepalen zelf hun grenzen. ‘Dwang? Onzin. Dit werk doe ik omdat ik dat wil en ik kies de tijd, ik bepaal zelf wie ik als klant wil. Ik heb de leiding,’ zegt Kira in Nicosia. Volgens haar keurige site is ze een stijlvolle dame, zorgzaam en goed opgeleid, een goede prater en een aandachtige luisteraar. 32 jaar, tenger, blond met bruine ogen, volle lippen en lange benen. In het echt, in de lobby van de plaatselijke Holiday Inn, lijkt ze vooral sprekend op een jonge versie van Xaviera Hollander, die wereldberoemde happy hooker.

Ook de Deense Claudia doet het uit vrije keuze, maar ze vermoedt dat veel Oost-Europese meisjes, en zeker de Nigeriaanse bij het station, gedwongen worden. Charlotte verwoordt het fijntjes: ‘Wie is er nou vrij? De meeste mensen worden op kantoor elke dag gecommandeerd door hun baas, terwijl ik mijn tijd bepaal en jou daarvoor laat betalen.’

Een aanzienlijke groep vrouwen doet het min of meer gedwongen, omdat ze anders hun leven (of schulden) niet kunnen betalen. Want dat hebben de Europese sekswerkers (en die in de rest van de wereld) gemeen: 99 procent doet het voor het geld. Niet voor de persoonlijke ontwikkeling, de secundaire arbeidsvoorwaarden of de doorgroeimogelijkheden. ‘De week voordat ik hiermee begon, kon ik me alleen rijst veroorloven,’ zegt Nicola in Bratislava. ‘Ik dacht eerlijk gezegd eerst dat meisjes het baantje namen om lekker te kunnen shoppen, maar dat is vaak echt niet zo. Het is bittere noodzaak.’ Zij spaart voor een oogoperatie, en haar Finse collega Leila kan anders haar boodschappen niet doen: in haar land is gewoon eten al vreselijk duur, laat staan het biologische eten dat zij nodig heeft vanwege een paar allergieën.

'De Calle de la Montera in Madrid is overdag een nette winkelstraat, maar vanaf een uur of zes een tippelzone, vooral rond de McDonald's.'

Isabella werkt in Calle de la Montera, overdag een nette Madrileense winkelstraat, maar vanaf een uur of zes een tippelzone, vooral rond de McDonald’s. Daar gebeurt het in wel meer steden, ook in Vilnius bijvoorbeeld. Wat is dat toch? Ze komt uit Roemenië, Europa’s grootste leverancier van sekswerkers. Sowieso zijn de Oost-Europese dames zwaar oververtegenwoordigd in de Europese prostitutie.

‘Waarom ben je weggegaan?’

‘Porque no tengo dinero, hombre! Het was onmogelijk om daar een baan te vinden.’ Ze heeft het zichtbaar koud, wat nogal logisch is: het is november, geen weer voor een minirok. Twee kindjes heeft ze thuis, die worden opgevoed door haar moeder. Via Skype zag ze die gisteren nog, binnenkort met kerst weer in het echt.

Is het soms weleens leuk, dat werk? ‘Nee,’ zeggen de meesten. ‘Het is seks tussen twee onbekenden en er is geld mee gemoeid.’ In een mistroostige bar om een uur of drie ’s middags is ook de Finse Leila, 26, stellig. ‘Nee, want dit is niet normaal. Dit werk is niet goed voor mijn innerlijk. Ik wil groeien en deze baan weerhoudt me daarvan.’ Ze is stil. Een tafel verder neemt een magere man een grote slok van zijn bier, zijn handen trillen, zijn ogen puilen uit.

‘Wat denk je van je klanten? Zijn die ook abnormaal?’

‘Ja, want waarom zou je betalen voor seks? Niemand sterft zonder,’ lacht ze ongelukkig.

‘Heb je nooit een leuke klant?’

Ze denkt even. Ja, eentje bracht haar hond naar de dierenarts. En eentje hielp de gordijnen op te hangen.

‘Het is zó zwaar,’ klaagt Diana in Sofia. ‘Al die seks, elke keer, elke dag. Op dit moment gaat het wel, maar soms ben ik erg moe,’ zegt ze met haar hoge stem. Een geel-rode draak kruipt onder de korte mouw van haar T-shirt, op haar enkel staat een naam in cyrillisch schrift. Ze deelt met twee andere vrouwen een appartement. Het deed me denken aan een studentenhuis toen ik bij binnenkomst de twee andere vrouwen in hun eigen kamers zag, door de open deuren met elkaar pratend, eentje terwijl ze in haar ondergoed een bed stond op te maken, de andere liggend op haar buik voor de tv. ‘Ik moet fysiek en mentaal fit zijn,’ zegt Diana. ‘Niet drinken of roken. Nou ja, misschien één keer per maand, als ik uitga. Elke dag een uur naar de sportschool en tien uur per dag slapen. En weet je waarom mijn huid zo goed is?’ Ik heb geen idee. ‘Omdat ik geen make-up gebruik.’

Gelukkig zijn ook hier uitzonderingen: de Amsterdamse Eva, bijvoorbeeld. ‘Ik vind het prima! Vooral door mijn collegaatjes, die zijn leuk, heel verschillend. Misschien is het wel zo leuk omdat het voor iedereen geheim is. Gek, hè, dat je dit leuk kan vinden? Het is niet eens de seks, die bovendien meestal niet lang duurt. Ik denk niet dat mannen terugkomen omdat ze het zo lekker vinden om in mij te zitten, want dat is bij iedere vrouw hetzelfde. Ik hoor vaak: ‘Ik vond het lekker, maar ook erg gezellig.’ En dat helpt wel, die waardering.’


Mannendiscriminatie

Prostitutie is toegestaan in het grootste deel van de EU. Uitzonderingen zijn Kroatië en Malta. Waar toegestaan, is de minimumleeftijd 18, behalve binnenkort in Nederland, waar het 21 wordt. Souteneur mag je alleen zijn in Duitsland, Nederland en Griekenland. In die landen zijn bordelen, dus georganiseerde prostitutie, ook toegestaan, in de rest van de EU niet. Om het bordeelverbod wordt uiteraard lustig heen gewerkt. Zo word je in Athene telkens maar aan één meisje voorgesteld. In het geval van Anna door een madam op slippers, die officieel geen souteneuse is, in de praktijk natuurlijk wel.

''Ik vind het prima dat mijn beroep verboden is in Kroatië. Als het legaal was, zouden de politici geld van ons willen' Elizabeth uit Zagreb

Mannelijke prostitutie is er echt verboden. Wat onhandig is, want juist hier – en in andere mediterrane landen – houdt men ervan om ook Grieks te ontvangen, vertelde shemale Melissa, en ook andere mannelijke prostituees die ik ooit sprak. De populariteit van shemales is ook af te lezen aan de grootte van het onlineaanbod van dat genre op de Zuid-Europese sekswerkerssites. Melissa legt uit, in bikini in haar Praagse appartement: ‘Die mannen willen graag genomen worden, maar zien zichzelf absoluut niet als homo. Dus als ze omkijken, willen ze borsten zien.’ En die heeft Melissa sinds een jaar, een ruime C-cup, die ze tijdens het interview ontdoet van het bovenstukje, met de vraag of ik ze mooi vind.

‘Ja, prima,’ zeg ik, terwijl ik ijlings een volgende serieuze vraag probeer te bedenken. Ik mag ze best voelen, zegt Melissa, maar als ik dat aanbod beleefd afwijs, kruipt ze een paar minuten later bij me op schoot, intussen vertellend over Europa en de EU en hoe belangrijk hij/zij die vindt – een shemale verenigt kennelijk het verleidelijke van de vrouw met het agressieve van de man.

Waar de Europese teneur is om prostitutie minder ruimte te geven, is de burgemeester van Rome juist van plan een rosse buurt te creëren. Het zou meer veiligheid en overzicht geven. ‘Zou jij daar willen werken?’ vraag ik Carolina. ‘Natuurlijk niet,’ reageert ze, haar ogen omhoog rollend: ze is toch geen straathoer? Straatprostitutie is wel de meest voorkomende vorm: Italianen hebben de oncomfortabele gewoonte om seks te hebben in de auto, omdat het goedkoper is dan een escort.

In Luxemburg is prostitutie toegestaan in een aantal straten die zich rond het station bevinden, zoals wel vaker het geval is. Anabela vindt het niks. ‘Het is slecht, slechte publiciteit voor de stad, geen mooi gezicht. Moet je niet willen.’

Elizabeth vindt het een goede zaak dat haar beroep in Kroatië verboden is. ‘Als het legaal was, zouden de politici geld van ons willen. Nu kan dat niet, omdat het officieel niet bestaat.’

Zweden heeft een afwijkende wetgeving, net als Noorwegen en IJsland. Daar is betalen voor seks illegaal en dus is de klant strafbaar. Julia vindt het niet nodig, die hoeft niet te worden beschermd. En die wet kan volgens haar net zo goed niet bestaan: de klanten gaan toch wel. Maar het is ook wel goed voor haar, want als de markt helemaal open was, zouden te veel meiden prostituee willen worden. En zou zij het minder druk hebben.

In Berlijn bestaat het dan weer zeer officieel: in Duitsland is zelfs straatprostitutie gereguleerd. Alle meisjes zijn geregistreerd, betalen belasting en zien om de drie maanden een arts. Daar staan ze op een rijtje, in de drukke Oranienburger Strasse, alleen of met twee, niet al te bloot, want de straat is vol met terrassen waarlangs klant en sekswerker na het eerste contact samen naar de peeskamer lopen, een straat verder.

‘Sommigen niet, die volgen me liever op een meter of tien. Begrijp ik wel, maar vind ik jammer, want tijdens het wandelingetje leren we elkaar beter kennen,’ lacht Marie. Dat doet ze vaak, ook als iets niet grappig is.

De politie houdt een oogje in het zeil. Of ze een pooier had, wilde ik weten. ‘Nee,’ zegt ze stoer, ‘de enige die ik betaal is Frau Merkel.’ 40 procent belasting, best veel. Maar die betaalt ze alleen op die eerste 80 euro, van de rest ziet tante Angela niks.


Hygiëne über alles

Sekswerkers hebben niet alleen wisselende, maar vaak ook internationale contacten. Zij kennen hun buurlanden goed en intiem, zou je zeggen.

'Moslims hebben vaak rare verzoeken. Dat het pikdonker is in het appartement, omdat Allah anders alles kan zien, bijvoorbeeld'

‘Wie zie je het liefst?’

‘Engelsen,’ zegt Daniela in Riga. ‘Duitsers zijn aardig en beleefd, Fransen ook. En ik hou van de Italianen en van de Grieken. Turken liever niet, die zijn onbeschoft. En ik hou echt niet van klanten uit India, want die zijn vies.’ Ze lacht schamper. ‘Die kunnen zich uren wassen, maar dat haalt niets uit.’

Anna, zelf Roemeens, maar werkend in Athene, heeft het niet echt voor de Grieken. ‘Klootzakken zijn het.’

‘Waarom?’

‘Ze stinken en ze willen altijd zonder condoom.’

Diana uit Sofia heeft het niet voor Duitsers. Of beter gezegd: zij hebben het niet voor haar: ‘Ze houden niet van mijn lichaam, ik weet ook niet waarom.’ Voor zover ik kan beoordelen, zie ik niets geks, maar ik ben dan ook geen Duitser. Turken moet ze ook niet, zegt de Bulgaarse. ‘En ik hou niet van mannen met snorren, dat is slecht voor mijn huid. Haar hoort op je hoofd, niet op je lip.’

'In Amsterdam, op de wallen, betaalt de klant 50 euro voor een nummertje van twintig minuten.'

Moslims zijn niet populair. Ze hebben volgens Julia uit Stockholm vaak rare verzoeken. Dat het pikdonker is in het appartement, omdat Allah anders alles kan zien, bijvoorbeeld. Claudia, die werkt in de Kopenhaagse wijk Nørrebro, waar veel moslims wonen, is ook geen fan. ‘Op straat schelden ze me uit, maar ze komen evengoed, heel stiekem, zelfs tijdens de ramadan.’ De Sloveense Nika heeft er bijna een studie van gemaakt. ‘De Engelsen zijn heren, dat zit in hun genen. De Fransen kunnen zeer primitief zijn. Italianen willen Barbies, jonge meisjes, 25 maximum. Kijk naar Berlusconi. Oostenrijkers zijn leuk. Duitsers ook.’

Wat je kunt verdienen als sekswerker, hangt af van een aantal factoren. Op straat liggen de tarieven lager dan in een luxenachtclub, een knappe verdient meer dan eentje met groen haar en een bochel. Maar de prijzen zijn uiteraard ook een goede afspiegeling van de economische toestand van het land. In de Fylisstraat, een lang maar smal straatje in hartje Athene, op een paar honderd meter van het bekende Omoniaplein, waar je moet slalommen tussen half geopende vuilniszakken en waar het stinkt naar pis en mensenpoep, werkt Anna in een studio. Voor normale seks vraagt ze 20 euro, maar ze wil me niet vertellen hoeveel daarvan naar de dikke, humeurige oude vrouw gaat, de madam op slippers, die aan de andere kant van het gordijntje heen en weer schuifelt.

Rosa verdiende in Dublin als schoonheidsspecialiste 50 euro per dag, als escort verdient ze dat gemiddeld per uur. In Amsterdam, op de wallen, betaalt de klant 50 euro voor een nummertje van twintig minuten.

In Berlijn, aan de Oranienburger Strasse mag je voor 80 euro mee naar een kamertje, maar dan begint het pas. Voor 150 euro gaat de beha uit, mag je haar aanraken of zelfs zoenen. Seks kost 250 euro. Haar panty houdt ze overigens altijd aan, voor geslachtsverkeer is een gaatje in het kruis geknipt. Hygiëne über alles in Duitsland.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234