null Beeld

Seks, raki en rock-'n-roll: Onze Man in Istanbul

Istanbul - misschien wel de grootste partystad in Eurazië - is hot, ook in de winter. Zeven dagen per week wordt er tot een gat in de nacht gevierd, en bijna al die feestjes spelen zich af op een lap van goed één vierkante kilometer, op en rond de boulevard Istiklal.

Sander Van den Broecke

Het is een bruisende, Europese jongerenscene, met de muziek die daarbij hoort: wat in OHM staat, knalt ook in Istanbul uit de boxen. Maar onder de beats en de gitaren hoor je een alsmaar luider worden klaagzang: sinds moslims het land leiden, ligt de vrijheid steeds meer onder vuur. Een poging tot portret.


Enkele quotes

'Als je naar Istanbul komt, moet je in déze buurt een hotel of jeugdherberg kiezen, en zeker niet in het oude stadsdeel. Daar bezoek je overdag de Blauwe Moskee, het Topkapi-paleis en de Grote Bazaar, fantastisch mooi allemaal, maar na het donker moet je hier zijn. Elke dag volle bak, en overal ben je welkom. Een avondje uit hoef je niet eens te plannen: just go with the flow. Turken zijn sociaal: je raakt op café of restaurant snel aan de praat - de jeugd spreekt meestal Engels - en ze zullen je makkelijk uitnodigen om naar een volgende plek te gaan. Wel, ga gewoon méé; de louche ronselaars opereren alleen van op straat. En als je toch zelf je weg moet zoeken: duik de zij- en parallelstraten van Istiklal in, waar je de meeste etablissementen vindt, en vergeet vooral niet naar omhoog te kijken: veel clubs bevinden zich op de tweede of derde verdieping, en er zijn massa's bars met toffe dakterrassen.'

Wie je op een concert in Istanbul haast zeker tegen het lijf loopt, is fotografe Artemis Günebakanlı (26). Ik ontmoet haar aan Blogger's Base, een aangename poor man's lounge voor hippe muzikanten. Toepasselijke plek, want haar muziekblog - Manyetikbant ('cassette', te vinden op manyetikbant.me) - is de dag ervoor uitgeroepen tot beste Turkse blog in de categorie cultuur. Artemis - groene Doc Martens, zwarte legging, zwart-wit geruit houthakkershemd, donkerblauwe duffelcoat en rode muts - heeft ook een radioprogramma, waarin ze alles draait wat zich tussen The Black Keys en Einstürzende Neubauten in bevindt. En o ja: ze heeft ook nog eens Bretons 'Manifest van het surrealisme' en een verzameling beat poets in het Turks vertaald.
Die indruk krijg je op en rond Istiklal inderdaad: dat je hier als jonge vrouw ongestoord punk kan zijn - maar net zo goed dellig of flamboyant. Op de Meir of in de Veldstraat zie je meer hoofddoeken dan hier en zeker niet méér piercings, dreadlocks of dodelijke decolletés. Je vindt hier ook meer kerken dan moskeeën en meer buitenlandse ambassades dan Turkse staatsgebouwen. Een Europese, mediterrane ministad is het, meer Marseille dan Marrakech.
Of toch niet? 'Steeds minder,' zegt Artemis. 'De Turkse maatschappij is conservatiever geworden en de sfeer grimmiger. Sinds de AK-moslimpartij van Erdoğan aan de macht is (al negen jaar, red.), zijn strikte gelovigen zich alsmaar sterker gaan voelen. De remmen zijn weggevallen. Als ik een kort rokje draag, of iets doorschijnends, wéét ik dat ik kans loop om 'Hoer!' naar mijn hoofd geslingerd te krijgen. Bijna nooit in deze buurt, maar in de rest van Istanbul wel. Als ik naar een uitgesproken conservatieve wijk moet, pas ik mijn kledij zelfs aan. Eigenlijk is dat verschrikkelijk, maar ik ben er gewend aan geraakt. Het is ook een prijs die ik wil betalen: ik heb vijf maanden aan de Sorbonne in Parijs gestudeerd, en daar werd ik ziek van heimwee. Zo kil, zo koud. En dan heb ik het niet over het weer, maar over de mensen. In Istanbul ben ik misschien een beetje beperkt, maar wél gelukkig.'

Toch hebben Turken een andere relatie met alcohol dan wij. Dieter Van den Bleeken (29), een fysicus die sinds drie maanden als onderzoeker aan de Boğaziçi-universiteit werkt, is samen met de Turkse Ayça Dinçer (28), docent filosofie aan het katholieke Franse Lycée Saint-Joseph in deze stad. 'Op een avond had Ayça lekker gekookt, en ik zei: 'Daar gaan we nu toch een lekker glas wijn bij drinken?' Ze zag dat compleet niet zitten, hoewel ze graag drinkt. Ik snapte er niks van. Wat bleek: thuis drinken doe je niet, behalve op feesten. De meeste Turken associëren alcohol toch met dronken worden, met uit je bol gaan. Eén glas wijn of bier, gewoon omdat het lekker is, dat is een vreemd concept voor hen.'
Drugs zijn nog een ander paar mouwen. In de clubs, bars en zalen heb ik niet één keer cannabis geroken, laat staan een joint gezíén. Zelfs niet in de club die Peyote heet. 'Veel te gevaarlijk,' zegt Ayça. 'Je riskeert één jaar cel. Ik zou me er als toerist zeker niet aan wagen. Mensen die roken, doen dat thuis.' Weed kopen kan je wel, vooral taxichauffeurs en uitgeweken Afrikanen dealen.

undefined

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234