Selah Sue (De Roma)

La nouvelle Selah Sue est arrivée : met een groter gezin, een kleinere band, een reeks nieuwe songs en een aanzienlijk bijgewerkte sound. Maar vrees niets: aan haar stem is, getuige haar concert in De Roma, nauwelijks wat veranderd.

'Terwijl Antwerpen kreunde onder grijze onweersluchten, pakten zich in De Roma vooral roze wolkjes samen.'

Selah Sue is een poosje weggeweest. Ze laste een snipperjaar in om een zoontje op de wereld te zetten en nam, zoals ze zelf vertelde op het podium, ruimschoots de tijd om met haar baby in een hangmat te bungelen. Terwijl Antwerpen kreunde onder grijze onweersluchten, pakten zich in De Roma vooral roze wolkjes samen, want het prille gezinsgeluk van de zangeres vertaalde zich in een handvol nieuwe nummers, die ze voor het eerst ten gehore bracht voor een zittend publiek.

Dat Selah Sue –ze wordt deze week 29– bovenmatig getalenteerd is, hoeven we niet meer te herhalen. Ooit mocht ze het Sportpaleis in haar eentje opwarmen voor Prince, die zich gul toonde met complimentjes. Voorts bakte ze zoete broodjes met goed volk als Cee-lo Green, Hudson Mohawke en Childish Gambino, trad ze met succes aan op zowat alle grote Europese festivals en kreeg ze schouderklopjes in Amerikaanse bladen als Billboard en Rolling Stone.

Maar nu ze meer dan een jaar buiten het bereik van de schijnwerpers had geleefd, wilde Selah Sue wel eens wat anders. In De Roma verscheen ze op het podium met slechts twee begeleiders: haar levensgezel Joachim Saerens op keyboards en Simon Lenski (u kent hem van DAAU, Laïs en een handvol experimentele projecten) op cello. Zelf speelde ze gitaar en maakte ze gebruik van een loop station, wat haar toeliet meerdere vocale en instrumentale laagjes op elkaar te stapelen. ‘Deze formule is nieuw voor ons. Er kan dus nog van alles mislopen’, waarschuwde ze het publiek. ‘Maar dat maakt het net spannend.’

De belichting, de instrumentatie: alles werd voor de gelegenheid klein, puur en sober gehouden en die nieuwe aanpak leek vooral ingegeven door de nieuwe liedjes. Een kind krijgen is een ingrijpende gebeurtenis, zeker. Alleen wisten we al van John Lennon, Neil Young en zelfs Jamie Lidell dat, wanneer het pas gearriveerde nageslacht wordt bezongen, één en ander snel klef en melig dreigt te worden. Bij Selah Sue viel het al bij al nog mee: ‘In A Heartbeat’ klonk vooral troostend en teder en in de tussen jazz en softsoul dobberende pianoballad ‘Full of Life’ sprak ze vooral de hoop uit dat haar spruit zo lang mogelijk in het Hier en Nu – dus zonder te denken aan gisteren of morgen– door het leven zou mogen gaan. Wel, willen we dat in dit bizarre Trumptijdperk niet allemaal?

Helemaal vooraan in de set bewees Sanne Putseys, zoals ze haar thuis in Leefdaal kennen, dat ‘So This is Love’, uit de Disneyfilm ‘Assepoester’, haar past als een handschoen. Het was een mooi staaltje stembeheersing waarmee ze in de doorsnee music hall niet uit de toon zou vallen. Het wiegende ‘Fyah Fyah’, waarin ze de toeschouwers tot actieve participatie aanzette, deed nog vertrouwd aan, maar heel wat oudere nummers kregen voor de gelegenheid een nieuwe outfit aangemeten. ‘Peace of Mind’, bestoven door Jamaicaanse dancehall, werd versierd met computerbeats, elektronische handclaps en synthetische blazers. In de trage funk van ‘Won’t Go For More’ liet Selah Sue haar stem scheuren alsof ze zich Janis Joplin waande, terwijl ze in ‘Alone’ Minnie Ripperton-gewijs de allerhoogste noten van de balk griste.

Met het verstilde ‘I Need’ legde de zangeres de vinger op de oorzaak van haar depressies (ze is intussen meter van ‘Te gek!?’-campagne, dat mentale problemen bespreekbaar moet helpen maken). Nog sterker was de nieuwe song die waarschijnlijk ‘My Love’ zal heten en waarin de groep, met bescheiden middelen, een imposante wall of sound optrok. De keyboards schuurden als een cementmolen; de in melancholie gedrenkte cello bood moedig weerwerk en de drumcomputer zette een extra puntje op de i. Selah Sue neigde hier veeleer naar underground dan naar mainstream en als ze dit pad in de nabije toekomst nog verder exploreert, kan ze alvast op onze gespitste oren rekenen.

Daar tegenover stond het van Doris Day geleende ‘Que Sera Sera’, dat de zangeres onlangs opnam op uitnodiging van en mét jazzbassist Marcus Miller: een krakkemikkige kruising van r&b en kubistische blues, waarin Lenski op zijn instrument te keer ging als een Jimi Hendrix op vier snaren. Geinig, maar mochten we in De Roma een spelletje Zeeslag hebben gespeeld, dan hadden we niettemin van een ‘slag in het water’ gewaagd. Ook vertoonde Selah Sue bij momenten nog altijd enkele tenenkrommende vocale tics (‘Peace of mi-ii-iiind’, iemand?) en bleven we het rasta-patois dat ze zich aanmat in ‘Raggamuffin’ hoogst geforceerd vinden. Gelukkig ging het slechts om kleine uitschuivers op een voor de rest zo goed als foutloos parcours en eindigde het concert in schoonheid met het op piano en elektronische percussie drijvende ‘This World’.

Voor de uitsmijters-op-verzoek keerde Selah Sue solo terug. Opvallend trouwens hoezeer de fans na al die jaren nog steeds gehecht zijn aan de songs uit ‘Black Part Love’, haar allereerste ep’tje van tien jaar geleden. Het broze ‘Break’, het groovende ‘Explanations’, ze zijn blijkbaar niet kapot te krijgen. In Antwerpen zagen we een artieste aan het werk die, liever dan op veilig te spelen, dapper op zoek ging naar een nieuwe sound. Benieuwd naar hoe dat zal afstralen op haar voor binnenkort aangekondigde derde worp.


Het moment

Tijdens het nieuwe ‘My Love’ trok het trio een imposante wall of sound op, waarvan de architectuur dermate prikkelde dat we ons even in een undergroundclub waanden.


Het publiek

hoefde niet meer te worden overtuigd. De euforische kreetjes en het herkenningsapplaus waren dus niet van de lucht

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234