null Beeld

Selah Sue (Lotto Arena)

Een blik op de kalender leerde ons dat er voordien nog gewórsteld werd in de Lotto Arena: de 'WWE Live Tour', zoals zo'n gebeuren weleens durft te heten, had er de vorige avond halt gehouden. We waren er niet bij, maar we durven er geld op in te zetten: geen enkele opgeblonken thorax die vrijdagavond zo hevig geworsteld heeft als Selah Sue élke dag doet met zichzelf.

Tom Raes

Het is makkelijk om Selah Sue te imiteren: men kamt het haar met een stofzuiger, steekt de kinnebak ietsje naar voren, vergeet even dat Clara Cleymans de echte naam is, en heft vervolgens een lied aan waarin hekwerk is aangebracht tussen de lettergrepen. Het is níét makkelijk om Selah Sue te zijn. Zoveel is wel duidelijk geworden sinds Sanne Putseys het probeerde en vier jaar geleden haar eerste langspeler de wereld instuurde. Er schortte iets aan haar zelfbeeld, zo bleek wel uit de teksten. Een probleem dat, samen met het succes, alleen maar harder zou gaan knijpen de volgende jaren: depressies, zwarte wolken voor de zon, lange schaduwen op de weg.

'Wanneer Selah Sue een podium in haar buurt ontwaart, lijkt er wat van dat gewicht van haar schouders af te vallen.'

Tweede plaat 'Reason' kwam er pas dit jaar. Geen hoogvlieger: de problemen die Selah Sue bij het maken ervan in de weg stonden, hadden de plaat te zeer in hun greep, legden de vinger té onhandig op de wonde. Bij muziek gelden geen verzachtende omstandigheden. Muziek ís een verzachtende omstandigheid — is het dat niet, dan verliest het alvast één bestaansreden.

Wanneer Selah Sue een podium in haar buurt ontwaart, lijkt er wat van dat gewicht van haar schouders af te vallen. 'Alive' had zaterdagavond naast een verwelkoming ook een intentieverklaring kunnen zijn. 'Reason' werd in tegenstelling tot op plaat niet schuifelend gebracht, maar met iets wat van ver zelfs wat op levenslust leek, ook al probeerde de tekst ('She feels lost in her darkness') tussendoor almaar staalhard het tegendeel te beweren. Kwam wel meer voor, die knagende tegenstelling. Niet dat het onmogelijk is om innerlijk leed te doen swingen, integendeel zelfs, maar moeilijk is het wél, en lukken deed het Selah Sue niet elke keer.

Bij 'This World', terug te vinden op die eerste plaat, sloeg ze er wel in. Met dank aan de band die Selah achter zich had geschaard — en de prut uit de oren schetterende blazers, die dan wel weer uit een doosje kwamen. Het was het eerste oplaaiende vuur, voorzien van nog wat extra brandhout in het nog nieuwe 'Always Home' — 'mijn lievelingsnummer op de nieuwe plaat' — en 'Fyah Fyah': allebei akoestisch en eenzaam gebracht. Gemeend, maar goddank zonder het drama dat telkens vervaarlijk om de hoek lag te loeren, waardoor het op slag ook geloofwáárdig werd.

Maar er omheenfietsen konden we ook in de Lotto Arena niet: wat er op 'Reason' te vinden is aan songmateriaal, is niet van het slag als dat waarmee Selah Sue ooit de wereld ingestoven kwam. 'Together' blonk zelfs voor een liefdeskwestie uit in vanzelfsprekenheid, 'Falling Out' bleek ook live nog altijd dezelfde danceachtige draak waar we op plaat al geen touw aan konden vastknopen, en in 'Daddy' — 'eentje voor de papa' — werd er zo aandoenlijk op vertedering aangestuurd dat je van de weeromstuit én de doordringende stroopgeur bijna over je nek ging.

Aan de andere kant stond gelukkig beproefd materiaal dat wél deed wat het moest. In het geval van 'Crazy Vibes' was dat: ondanks innerlijke trubbels toch speels hinkelen. Idem voor 'Crazy Sufferin' Style' achterin de avond, en over bisnummer 'Raggamuffin' hoeven we het ook deze keer niet meer te hebben.

Het mag tekenend zijn: net in 'Alone', dat als nieuw nummer en vlaggenschip van 'Reason' toch kreetjes van herkenning deed slaken, kraakte er iets op vocaal vlak. De stembanden gingen de vangrail in. Het oude zeer: een gebrek aan veiligheidsgordels. Bij Selah Sue zou je het ook over een rode draad kunnen hebben.


Het moment

Het akoestische rondje van 'Always Home' en 'Fyah Fyah', en het allesbehalve akoestische 'Crazy Sufferin' Style' achterin.


Het publiek

Had ook naar de dag van nationale rouw voor K3 of naar het gala van 'De nacht van de Vlaamse Televisiesterren' kunnen gaan — ze vonden allebei terecht plaats in Plopsaland — maar had na rijp beraad toch voor de Lotto Arena gekozen. Het had daar vast geen spijt van.


Quote

We hebben niet álle bedankingen van Selah Sue aan uw adres genoteerd. Maar dat uw komst geapprecieerd werd, was wel duidelijk. Mooi.


Tweet

Bijna juist.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234